02/09/2018
Π. Σκουρλέτης: Η αντιπαράθεση με το νεοφιλελευθερισμό σε όλα τα πεδία πρέπει να είναι προγραμματικού χαρακτήρα
Συνέντευξη του Γραμματέα της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ στην ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, στον Άγγελο Τσέκερη
Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να επιδιώκει συνεργασίες με όμορους πολιτικούς χώρους υπό όρους και προϋποθέσεις
Η έξοδος της χώρας από τα προγράμματα κλείνει εκ των πραγμάτων έναν κύκλο εσωστρέφειας για το κόμμα. Ποια είναι τα μεγάλα στοιχήματα του κόμματος το επόμενο διάστημα;
Είναι προφανές πως το προηγούμενο διάστημα τα όρια της κυβερνητικής πολιτικής καθορίζονταν εν πολλοίς από την υλοποίηση της συμφωνίας του καλοκαιριού του 2015. Ήταν κάτι που βάραινε καταλυτικά και ως προς το αποτέλεσμα αλλά και στη συνείδηση των μελών του κόμματος. Είναι επίσης σαφές πως έγιναν και πράγματα εκτός αυτών των ορίων, όπου αυτό ήταν εφικτό. Σήμερα οι δυνατότητες είναι περισσότερες, οι βαθμοί ελευθερίας μεγαλύτεροι, κατά συνέπεια οφείλουμε να αντιστοιχηθούμε με τη νέα πραγματικότητα, η οποία διαμορφώνεται από μια σειρά αντιθέσεις, παλαιές και νέες.
Νομίζω πως ένα από τα πρώτα καθήκοντά μας είναι μια αναγκαία προγραμματική ανανέωση με βάση τις νέες συνθήκες και απαιτήσεις. Πρέπει αξιοποιώντας την πλούσια κυβερνητική εμπειρία να διαμορφώσουμε τη νέα προγραμματική μας πρόταση στη μεταμνημονιακή περίοδο. Δεν μιλώ για ένα κυβερνητικό πρόγραμμα, αυτό οφείλουν να το διαμορφώσουν τα κυβερνητικά επιτελεία. Μιλάω για κάτι συνολικότερο, μεγαλύτερου βάθους και ορίζοντα, που προφανώς θα προσανατολίζει και θα τροφοδοτεί την κυβερνητική μας πρόταση. Τα εργαλεία για αυτή τη δουλειά δεν μπορεί παρά να είναι τα τμήματα του κόμματος, το Ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς» και οι αντίστοιχες επιτροπές της κοινοβουλευτικής ομάδας. Μη ξεχνάμε πως οι νέες αντιπαραθέσεις θα είναι προγραμματικού χαρακτήρα ή εν πάση περίπτωση οφείλουμε εμείς να το επιλέξουμε.
Η αντιπαράθεση με τον νεοφιλελευθερισμό σε όλα τα πεδία πρέπει να είναι προγραμματικού χαρακτήρα. Ένα κόμμα όμως δεν είναι επιτροπή προγράμματος, πρέπει να είναι κοινωνικά γειωμένο, να παρεμβαίνει στους χώρους δουλειάς, στη νεολαία, στην Αυτοδιοίκηση, στις κινηματικές διεργασίες, στο πεδίο του πολιτισμού και των δικαιωμάτων. Και βεβαίως να ξαναμάθει να λειτουργεί, να βγει από το τέλμα και το λήθαργο. Οι πιο πάνω επισημάνσεις δεν πρέπει να εκληφθούν ως ισοπεδωτική κριτική για όσους το προηγούμενο διάστημα δούλεψαν στο κόμμα, το αντίθετο. Περισσότερο είναι μια συλλογική αυτοκριτική που δεν εξαιρεί κανέναν. Άλλωστε, ό,τι κάναμε ή καλύτερα δεν κάναμε για το κόμμα, μάς αφορά όλους. Η εποχή που το κόμμα σιωπηρά παρακολουθούσε τη διαπραγμάτευση και τις αξιολογήσεις τελείωσε. Τώρα πλέον δεν έχουμε το άλλοθι του Μνημονίου, οι απαιτήσεις και οι ανάγκες είναι πολλές.
Νομίζω πως ένα από τα πρώτα καθήκοντά μας είναι μια αναγκαία προγραμματική ανανέωση με βάση τις νέες συνθήκες και απαιτήσεις. Πρέπει αξιοποιώντας την πλούσια κυβερνητική εμπειρία να διαμορφώσουμε τη νέα προγραμματική μας πρόταση στη μεταμνημονιακή περίοδο. Δεν μιλώ για ένα κυβερνητικό πρόγραμμα, αυτό οφείλουν να το διαμορφώσουν τα κυβερνητικά επιτελεία. Μιλάω για κάτι συνολικότερο, μεγαλύτερου βάθους και ορίζοντα, που προφανώς θα προσανατολίζει και θα τροφοδοτεί την κυβερνητική μας πρόταση. Τα εργαλεία για αυτή τη δουλειά δεν μπορεί παρά να είναι τα τμήματα του κόμματος, το Ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς» και οι αντίστοιχες επιτροπές της κοινοβουλευτικής ομάδας. Μη ξεχνάμε πως οι νέες αντιπαραθέσεις θα είναι προγραμματικού χαρακτήρα ή εν πάση περίπτωση οφείλουμε εμείς να το επιλέξουμε.
Η αντιπαράθεση με τον νεοφιλελευθερισμό σε όλα τα πεδία πρέπει να είναι προγραμματικού χαρακτήρα. Ένα κόμμα όμως δεν είναι επιτροπή προγράμματος, πρέπει να είναι κοινωνικά γειωμένο, να παρεμβαίνει στους χώρους δουλειάς, στη νεολαία, στην Αυτοδιοίκηση, στις κινηματικές διεργασίες, στο πεδίο του πολιτισμού και των δικαιωμάτων. Και βεβαίως να ξαναμάθει να λειτουργεί, να βγει από το τέλμα και το λήθαργο. Οι πιο πάνω επισημάνσεις δεν πρέπει να εκληφθούν ως ισοπεδωτική κριτική για όσους το προηγούμενο διάστημα δούλεψαν στο κόμμα, το αντίθετο. Περισσότερο είναι μια συλλογική αυτοκριτική που δεν εξαιρεί κανέναν. Άλλωστε, ό,τι κάναμε ή καλύτερα δεν κάναμε για το κόμμα, μάς αφορά όλους. Η εποχή που το κόμμα σιωπηρά παρακολουθούσε τη διαπραγμάτευση και τις αξιολογήσεις τελείωσε. Τώρα πλέον δεν έχουμε το άλλοθι του Μνημονίου, οι απαιτήσεις και οι ανάγκες είναι πολλές.
