Αργυρούπολη: Aνοιχτή συνέλευση-συζήτηση με θέμα : «Συνεταιριστικές επιχειρήσεις και Κοινωνική Οικονομία»

Η Οργάνωση Μελών Αργυρούπολης του ΣΥΡΙΖΑ σας καλεί σε ανοιχτή συνέλευση-συζήτηση με θέμα : «Συνεταιριστικές επιχειρήσεις και  Κοινωνική Οικονομία»

Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2017 και ώρα 7.00 μ.μ στα γραφεία μας Κύπρου και Πολεμιστών Αργυρούπολη.

Ομιλητές :

-       Γιάννης Μπάρκας ειδικός συνεργάτης/σύμβουλος της Αναπληρώτριας Υπουργού Ράνιας Αντωνοπούλου
και

-      Γιάννης Αποστολίδης υπεύθυνος ομάδας Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής & μέλος της Γραμματείας του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής.

Μια συνοπτική αποτίμηση του έργου του ΥΠΑΑΤ στον αγροτικό χώρο

Μια συνοπτική αποτίμηση του έργου του ΥΠΑΑΤ στον αγροτικό χώρο 
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ

Ο αγροτικός κόσμος της υπαίθρου μπορεί και πρέπει να παράγει και να ζεί με αξιοπρέπεια

 Ο πρωτογενής τομέας μπορεί και πρέπει να γίνει κινητήρια δύναμη για την ανασυγκρότηση της χώρας και της οικονομίας

Ο νέος αγρότης μπορεί και πρέπει να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες του αγροτικού επαγγέλματος

Οι αλήθειες και τα ψέματα για την οικονομία

Μαξίμου: Η ΝΔ έχει πάρει διαζύγιο με την αλήθεια - Οι αλήθειες και τα ψέματα για την οικονομία

«Το δεξί χέρι του κ. Μητσοτάκη, ο κ. Θεοδωρικάκος, έκανε λόγο για «επανεκκίνηση». Η μόνη επανεκκίνηση που μπορεί να κάνει ο κ. Μητσοτάκης, είναι αυτή της θατσερικής λαίλαπας, της καταστροφής του κοινωνικού κράτους, της εξαθλίωσης των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων που υπερασπίζεται η κυβέρνηση και τέλος των κερδών των ολιγαρχών φίλων του στην επιχειρηματική ελίτ της χώρας» σχολιάζουν κυβερνητικές πηγές.

maximou10155766369075083_889793123_o.jpg

Στις αλήθειες και τα ψέματα για την οικονομία αναφέρονται κυβερνητικές πηγές:

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι συν αυτώ διαφημίζουν τη "Συμφωνία Αλήθειας", αλλά την ίδια ώρα επιβεβαιώνουν κάθε μέρα πως έχουν πάρει οριστικά διαζύγιο με την αλήθεια και βασίζονται μόνο στο ψέμα. Για τρίτη ημέρα συνεχίζουν την επιχείρηση τρομοκράτησης των πολιτών, ως ύστατο καταφύγιο αντιπολίτευσης. Αρνούνται πεισματικά να συμβιβαστούν με την πραγματικότητα. Διότι, αυτή δεν τους συμφέρει, δεν εξυπηρετεί το καταστροφολογικό τους αφήγημα, ενώ αποκαλύπτει και τη γύμνια τους.

Για αυτό το λόγο υπενθυμίζουμε:

1. Για πρώτη φορά από το 2010 και σε αντίθεση με τα… success story (ο λογαριασμός για το 2014 έγραψε δημοσιονομικό κενό 2 δισ. ευρώ), το πρόγραμμα όχι μόνο βρίσκεται εντός στόχων, αλλά η οικονομία κλείνει με θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης.

2. Την ώρα που η ΝΔ και ο κ. Μητσοτάκης τρομοκρατούσαν τους πολίτες πως θα ενεργοποιηθεί ο κόφτης το 2016, η κυβέρνηση κατάφερε να διανείμει την υπεραπόδοση των εσόδων σε 1.600.000 χαμηλοσυνταξιούχους και να αναστείλει την αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά, παρακάμπτοντας τις αντιδράσεις των ακραίων εκ των δανειστών και της ίδιας της ΝΔ που λειτούργησε απροκάλυπτα ως φερέφωνό τους. Δυστυχώς για τη ΝΔ, αλλά ευτυχώς για τη χώρα, το ίδιο θα συμβεί και το 2017. Ο κόφτης δεν θα ενεργοποιηθεί και το πλεόνασμα θα επιστραφεί στην πραγματική οικονομία, για τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και των ασθενέστερων στρωμάτων.

Η φούσκα της «Αττικής Ριβιέρας»

Του Γαβριήλ Σακελλαρίδη*

Στις προγραμματικές δηλώσεις του ο πρωθυπουργός υπογράμμισε τη σημασία της αξιοποίησης της ακίνητης περιουσίας από το Φάληρο ως το Σούνιο μέσω ενός «οχήματος ειδικού σκοπού», ενώ και ο Υπουργός Οικονομικών τόνισε την ανάγκη αξιοποίησης της ακτής του Σαρωνικού που θα προσέδιδε «μεγαλύτερες υπεραξίες και στο ίδιο το Ελληνικό».
Στη δημόσια αντιπαράθεση σε σχέση με την αξιοποίηση του χώρου του παλιού Αεροδρομίου του Ελληνικού η Αριστερά έχει επικεντρώσει κυρίως στην ανάδειξη της σημασίας της δημιουργίας ενός πνεύμονα πρασίνου για την Αττική και μάλιστα το έχει κάνει με πολύ συγκροτημένο και τεκμηριωμένο λόγο, καθιστώντας εξαιρετικά δύσκολη την αντιπαράθεση μαζί της σε αυτό το πεδίο. Για αυτό ακριβώς τον λόγο, οι θιασώτες της τσιμεντοποίησης του Ελληνικού στρέφουν τα επιχειρήματα τους αλλού: στο οικονομικό πεδίο. Ισχυρίζονται ότι σε μία τόσο κρίσιμη περίοδο για την χώρα είναι πολυτέλεια ένα τέτοιο φιλέτο να παραμένει οικονομικά ανεκμετάλλευτο, τη στιγμή που μπορεί να δώσει μία μεγάλη ανάσα στην χειμαζόμενη ελληνική οικονομία.
Επομένως, η αντιπαράθεση δεν λαμβάνει χώρα σχετικά με το πόσο επιζήμια ή όχι είναι μία αξιοποίηση του Ελληνικού για το περιβάλλον, αλλά θέτει στους πολίτες το δίλημμα: ανάπτυξη, εισροή κεφαλαίων και θέσεις εργασίας ή τίποτε από τα παραπάνω; Και ομολογουμένως σε μία τέτοια κρίσιμη συγκυρία, ο πληττόμενος από την κρίση όσο περιβαλλοντικά συνειδητοποιημένος κι αν είναι, είναι πολύ εύκολο να πειστεί υπέρ της αξιοποίησης και του Ελληνικού αλλά και όλης της ακτής του Σαρωνικού υπό το βάρος μία τέτοιας ρητορικής.

Όμως η «Αττικη Ριβιέρα» θα ήταν απλώς ένα βήμα στην τσιμεντοποίηση του Σαρωνικού, αν δεν αποτελούσε έναν πολύ σοβαρό κίνδυνο για την ελληνική οικονομία. Και αυτό γιατί το μόνο που δεν χρειάζεται μία οικονομία στην οποία μόλις έχει εκραγεί η φούσκα του δημόσιου χρέους είναι να δημιουργήσει και μία στεγαστική φούσκα, που πολύ γρήγορα θα σκάσει υπό το βάρος του ιδιωτικού χρέους.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Ανακοίνωση του Τμήματος Οικονομικής και Κοινωνικής Πολιτικής του ΣΥΝ

Η κυβέρνηση, με πρόφαση την κρίση, προχώρησε σε μία, άνευ προηγουμένου, βάρβαρη φορολογική επίθεση σε μισθωτούς-συνταξιούχους και μικρομεσαίους μέσω της πρωτοφανούς αύξησης των έμμεσων φόρων και της μεγάλης αύξησης των άμεσων φόρων. Την ίδια στιγμή «οι έχοντες» και οι μεγάλες επιχειρήσεις πανηγυρίζουν, διότι είτε συμμετέχουν με απειροελάχιστη φορολογική επιβάρυνση, είτε έχουν ακόμα και σημαντικές ΕΛΑΦΡΥΝΣΕΙΣ.

Απέναντι στην ΑΔΙΚΗ και αποσπασματική φορολογική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, καταθέτουμε εναλλακτικές προτάσεις για μια ριζική φορολογική μεταρρύθμιση.

Α. Δώδεκα Συνοπτικές Προτάσεις για τη Φορολογική Μεταρρύθμιση

1. Δίκαιο φορολογικό σύστημα το οποίο:

• θα είναι απλό, με δραστική μείωση υποκειμενικών κρίσεων και γραφειοκρατικών διαδικασιών.
• θα έχει ΕΝΑ φορολογικό νομοσχέδιο ανά έτος (αποτέλεσμα κοινωνικού διαλόγου) το οποίο θα κατατίθεται μαζί με τον προϋπολογισμό.
• θα μελετά - αναλύει και προσαρμόζεται στα θέματα της «πράσινης» φορολογίας, του φορολογικού ανταγωνισμού, της ανάπτυξης κλάδων και περιοχών.
• θα κατανέμει δίκαια τα αναγκαία φορολογικά βάρη κυρίως στις πολύ μεγάλες και μεγάλες επιχειρήσεις καθώς και σε κλάδους που εμφανίζουν προκλητικά προνόμια (Τράπεζες, Φαρμακευτικές, κινητή τηλεφωνία, κατασκευές κλπ).

2. Ελάφρυνση μισθωτών - συνταξιούχων, σε σχέση με τις άλλες κατηγορίες εισοδημάτων (80% φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΓΓΠΣ στο διαδίκτυο!).

3. Αύξηση των φορολογικών εσόδων (ως ποσοστό του ΑΕΠ), στα επίπεδα των χωρών της Ε.Ε, μέσω:

α) Της καταπολέμησης της Φοροδιαφυγής της φοροκλοπής και της φοροαποφυγής. Είναι πλέον αναγκαιότητα η ύπαρξη αντίστοιχης πολιτικής βούλησης. Κιʼ αυτό διότι πάνω απʼ όλα θεωρούμε ότι η βασική αιτία της φοροδιαφυγής είναι η πλήρης απροθυμία των κυβερνώντων να την αντιμετωπίσουν. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε το εξής παράδειγμα: Μισθωτός των 700 ευρώ σε μια ανώνυμη εταιρεία (ετήσιο εισόδημα 14 επί 700=9800), που αγοράζει αμάξι 12000 ευρώ, πρέπει να δικαιολογήσει στην εφορία, που βρήκε τα επιπλέον 2200 ευρώ(12000-9800). Ενώ ο επιχειρηματίας που σύστησε την ΑΕ, με ένα κεφάλαιο 15 εκατομμύρια ευρώ, δεν είναι υποχρεωμένος να εξηγήσει που βρήκε τα λεφτά. Αυτό οφείλεται στην ανυπαρξία «πόθεν έσχες» για την σύσταση ΑΕ. Η προκλητική αυτή εστία φοροδιαφυγής (όπως και πολλές άλλες π.χ ανυπαρξία «πόθεν έσχες» στην αγορά μετοχών ή ομολόγων) παρέμεινε ανέπαφη τόσο επί ΠΑΣΟΚ όσο και επί ΝΔ.

β) Αύξησης των φορολογικών συντελεστών για τις μεγάλες και πολύ μεγάλες επιχειρήσεις στο 45%.

γ) Καθολική απαγόρευση της λειτουργίας των offshore εταιρειών στην Ελλάδα, με παράλληλη βέβαια δραστηριοποίηση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, ώστε να υπάρξει ανάλογη απαγόρευση σε επίπεδο Ε.Ε.

4. Φορολογική κλίμακα η οποία θα έχει:

• Αφορολόγητο όριο πολύ πιο πάνω από το σημερινό, η λογική του οποίου θα είναι να μην φορολογούνται εισοδήματα απαραίτητα για τη στοιχειώδη διαβίωση του πολίτη -π.χ. πρόταση για αφορολόγητο όριο 17.500 για τους μισθωτούς-συνταξιούχους.
• Πολλά κλιμάκια, χαμηλά αρχικά συντελεστές και θεσμοθετημένη διαδικασία ετήσιας τιμαριθμοποίησης.
• Άθροιση όλων των εισοδημάτων του φορολογούμενου στην ίδια κλίμακα. Η άθροιση αυτή πρέπει να κατοχυρώνει ότι όχι μόνο δεν θα επιβαρυνθούν μικρά και μεσαία εισοδήματα αλλά και θα ελαφρυνθούν.

5. Φορολογία περιουσίας.

Φόρος Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας, ο οποίος:

• θα έχει υψηλά αφορολόγητα όρια ώστε να μη θιγεί η μικρή και η μεσαία περιουσία.
• θα έχει προοδευτική φορολογική κλίμακα.
• θα αποτελεί αποκλειστικό έσοδο της Αυτοδιοίκησης.
• θα καταργεί τα σχετικά τέλη.
• θα φορολογεί την κατοχή μεγάλης και πολύ μεγάλης περιουσίας.

Φόρος μεταβίβασης, κληρονομιάς, δωρεάς κλπ ο οποίος θα έχει επίσης υψηλά αφορολόγητα όρια και θα στοχεύει στις μεγάλες και πολύ μεγάλες περιουσίες.

6. Μείωση της έμμεσης φορολογίας (60% οι έμμεσοι!). Εκμηδένιση του ΦΠΑ στα βασικά είδη διαβίωσης.

7. Μακροχρόνιος σχεδιασμός - προγραμματισμός (μετά από ανάλυση - τεκμηρίωση και κοινωνικό διάλογο) του Φορολογικού συστήματος και των αλλαγών του, με στόχο την σταθερότητα, την απλότητα και την αναπτυξιακή διάστασή του. Χρονοδιάγραμμα υλοποίησης.

8. Τεκμήρια διαβίωσης και απόκτησης περιουσιακών στοιχείων. Επιβολή τους σε κάθε συναλλαγή-μεταβολή περιουσίας και ειδικά σε αγορά (εισηγμένων) μετοχών, ομολόγων, ίδρυση και αύξηση κεφαλαίου ΑΕ κλπ.

9. Φορολογικός έλεγχος, τακτικός, ετήσιος και αναλυτικός που θα κατευθύνεται στις πολύ μεγάλες και μεγάλες επιχειρήσεις. Δυνατότητα επιλογής για τις μικρομεσαίες, μεταξύ φορολογικού ελέγχου ή διαδικασιών αντικειμενικοποίησης.

10. Φοροαπαλλαγές - φορολογικά κίνητρα. Επανεξέταση από μηδενική βάση ΟΛΩΝ των φοροαπαλλαγών, κινήτρων κλπ. Ιδιαίτερα πρέπει να δοθεί έμφαση στην κατάργηση της ασυλίας του εφοπλιστικού κεφαλαίου και στην πλήρη εξάλειψη των φοροαπαλλαγών εκκλησίας.

11. Εξυπηρέτηση του πολίτη. Εφαρμογή ΚΑΙ στην χώρα μας (όπως στις άλλες χώρες της Ε.Ε.) μέτρων και διαδικασιών τα οποία:

• θα επιτύχουν σε άμεσο διάστημα, μέσα από συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, την κατάργηση της ανάγκης να μεταβαίνει ο πολίτης στην εφορία.
• θα ελαφρύνουν τον πολίτη από ταλαιπωρία, κόστη και χάσιμο χρόνου (π.χ αποστολή σε μισθωτούς και συνταξιούχους από την εφορία προεκτυπωμένων φορολογικών δηλώσεων με όλα τα σχετικά στοιχεία και της σχετικής εκκαθάρισης).
• θα απλοποιήσουν κάθε σχετική γραφειοκρατία

12. Λειτουργία Φορολογικής Διοίκησης. Η βάση και προϋπόθεση για το οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Συνοπτικά:

• Ανεξαρτητοποίησή της από κομματικές, πολιτικές και κάθε είδους παρεμβάσεις.
• Αξιοκρατία σε κάθε υπηρεσιακή μεταβολή.
• Αντιμετώπιση με ουσιαστικές παρεμβάσεις των φαινόμενων της διαφθοράς.
• Αντιμετώπιση των θεμάτων εκπαίδευσης, συνθηκών εργασίας κλπ του προσωπικού της.
• Άμεση ολοκλήρωση μηχανοργάνωσης.

Β. ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ... ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΝ: 6 ΑΜΕΣΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

1. Ειδικός φορολογικός συντελεστής για τα κέρδη των τραπεζών το 2010, ο οποίος θα ανέρχεται στο 50% και καθιέρωση αυξημένων συντελεστών σε μόνιμη βάση, οι οποίοι θα συνδέονται με τη διαφορά επιτοκίων χορηγήσεων-καταθέσεων.
2. Αύξηση του φορολογικού συντελεστή για τις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις στο 45% (από την αύξηση αυτή του συντελεστή το κράτος θα εισέπραττε, μόνο από τις 300 πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις 2 δις ευρώ περίπου)
3. Φορολογία των μεγάλων εισοδημάτων από τόκους καταθέσεων και ομολόγων, με υπαγωγή τους στην φορολογική κλίμακα. Αφορολόγητο για μικροκαταθέτες (π.χ. 100.000 ανά άτομο).
4. Σημαντική αύξηση της φορολογίας στις ναυτιλιακές επιχειρήσεις.
5. Επαναφορά του φόρου στις τηλεοπτικές διαφημίσεις.
6. Άμεση είσπραξη όσο το δυνατόν μεγαλύτερου ποσού από τα 31 δις των βεβαιωθέντων, ανείσπρακτων φόρων, που είχε ανακαλύψει προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ.

Τμήμα Οικονομικής και Κοινωνικής Πολιτικής 17/03/2010

Συνασπισμός της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΔΕΛΤΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ

(Επιμέλεια: Μάκης Ντόβολος, 22/2/2010, s.ntovolos@parliament.gr)

ΚΥΡΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Ø Τη λήψη νέων αυστηρότερων οικονομικών μέτρων ζήτησε το Ecofin από την Ελλάδα μέχρι την επόμενη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών της Ε.Ε στις 16 Μαρτίου. Και αυτό διότι πιστεύει ότι με τα μέτρα που έχουν ήδη ανακοινωθεί η κυβέρνηση δεν θα καταφέρει να μειώσει το έλλειμμα κατά 4% του ΑΕΠ αλλά μόνο κατά 2,75%. Και αυτό συμβαίνει διότι η Κομισιόν εκτιμά ότι η μεταβολή του ΑΕΠ δεν θα είναι μόνο -0,3% φέτος αλλά πολύ χαμηλότερα. Επίσης το Ecofin ζητά από την Ελλάδα να πάρει και άλλα μέτρα έως τα τέλη του 2010 και νέα έως τα τέλη του 2012. Μεταξύ των άμεσων μέτρων που ζητούνται είναι η αύξηση του ΦΠΑ, των φόρων σε καύσιμα και πολυτελή αγαθά, η περικοπή του 14^ου μισθού και οι απολύσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Ø Στην Αθήνα καταφθάνει εντός των προσεχών ημερών μεικτό κλιμάκιο της Κομισιόν, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ όπου θα εξεταστεί η πορεία του προϋπολογισμού και τα πρόσθετα μέτρα που δρομολογούνται.

Ø Στην επικαιρότητα ήρθαν λογιστικές αλχημείες της κυβέρνησης Σημίτη για την μείωση του δημοσίου χρέους με επιβάρυνση όμως των επόμενων προϋπολογισμών. Το 2001, χρέος ύψους 10 δις. δολαρίων μετατράπηκε σε ευρώ με διαμεσολαβητή την Goldman Sachs. Το κλειδί για τη μείωση του χρέους ήταν η ισοτιμία. Τότε, η ισοτιμία ευρώ δολαρίου ήταν στα 0,85 δολάρια. Όμως η Goldman Sachs αγόρασε αυτό το χρέος με ισοτιμία ευρώ δολαρίου στα 1,30 δολάρια. Με τον τρόπο αυτό το χρέος μίκρυνε κατά περίπου 2,8 δις. ευρώ με την Ελλάδα να ξεπληρώνει το συγκεκριμένο ποσό χρέους μεταξύ του 2004 και του 2019, με ετήσια επιβάρυνση στο έλλειμμα της τάξης του 0,15% του ΑΕΠ.

Ø Υποχώρησε η υπουργός Οικονομίας στις απαιτήσεις των φαρμακοβιομηχάνων σχετικά με τον νέο τρόπο τιμολόγησης των φαρμάκων. Όπως ανακοίνωσε για τον υπολογισμό των τιμών θα λαμβάνεται υπόψη ο μέσος όρος των 3 χαμηλότερων τιμών στην ευρωζώνη και όχι στο σύνολο της ΕΕ όπως είχε αρχικά είχε ανακοινώσει η πολιτική ηγεσία του υπουργείου. Με το τρόπο αυτό υπολογίζεται ότι οι τιμές των φαρμάκων θα μειωθούν μεσοσταθμικά κατά 20%, ενώ αν ως βάση λαμβάνονταν όλες οι χώρες της ΕΕ θα προέκυπτε μείωση κατά 32% στα πρωτότυπα φάρμακα και κατά 55% στα αντίγραφα. Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Οικονομίας, η χώρα μας είναι μία από τις 3 ακριβότερες χώρες της Ευρώπης σε επίπεδο τιμών φαρμάκων και η τρίτη πιο ακριβή χώρα στο κόσμο στα αντίγραφα φάρμακα.

Ø Το ΤΕΜΠΜΕ εξετάζει τη δυνατότητα να χορηγήσει εγγυήσεις για δάνεια προς επιχειρήσεις με σκοπό την αποπληρωμή οφειλών προς ασφαλιστικά ταμεία, την εφορία κλπ είπε η υπουργός Οικονομίας.

Ø Το 30% των επιχειρήσεων αδυνατεί να πληρώσει τις υποχρεώσεις προς τα ασφαλιστικά ταμεία είτε αυτές αφορούν στους εργαζόμενους είτε στην ασφάλιση των επιχειρηματιών όπως προέκυψε μετά από ελέγχους του ΣΕΠΕ.

Ø Παρά τα δραματική μείωση των αγοραπωλησιών ακινήτων κατά 60% τη διετία 2008-2009 οι τιμές των ακινήτων δεν πιέστηκαν καθώς το 2009 κατέγραψαν μικρές απώλειες κατά 3,9% ενώ το 2008 είχαν σημειώσει οριακή αύξηση 1,7%.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ, ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΛΙΤ και ΜΜΕ

§ Η γερμανίδα καγκελάριος Α. Μέρκελ εξέφρασε την ικανοποίηση της για την απόλυτη συμφωνία του Έλληνα πρωθυπουργού στο ότι η Ελλάδα πρέπει να υλοποιήσει πλέον αυστηρά μέτρα εξοικονόμησης δαπανών.

§ Την αποκάλυψη-βόμβα ότι 6 χρηματοοικονομικοί όμιλοι προερχόμενοι από τη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ κερδοσκόπησαν σε βάρος της Ελλάδας φέρεται να έκανε η γαλλίδα υπουργός Οικονομικών σε κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίαση επιτροπής στο γαλλικό κοινοβούλιο.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ

25 Φεβρουαρίου 2010 : Ενδιάμεσες Οικονομικές προβλέψεις της Κομισιόν

4 Μαρτίου 2010: Συνεδρίαση διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΤ

15-16 Μαρτίου 2010: Σύνοδος Eurogroup και Ecofin

20-21 Απριλίου: Σύνοδος των υπουργών εργασίας και απασχόλησης των G20 στην Ουάσιγκτον.

24-25 Απριλίου: Ανοιξιάτικη σύνοδος του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσιγκτον.

Πρόσφατα Στατιστικά Στοιχεία

Στοιχείο Περίοδος Τιμή Δείκτης Τιμών Καταναλωτή (Πληθωρισμός) Ιαν. 10/Ιαν. 09 2,4 Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (Εκτιμήσεις) Δ' 3μηνο 2009 -2,6 Δείκτης Ανεργίας Γ' 3μηνο 2009 9,3 Δείκτης Βιομηχανικής Παραγωγής Δεκ. 09/Δεκ. 08 -7,6 Δείκτης Κύκλου Εργασιών στο Λιανικό Εμπόριο Νοέμ. 09/Νοέμ. 08 -7,6 Οικοδομική Δραστηριότητα (όγκος) Νοεμ. 09/Νοεμ. 08 -19,0

7+1 θέσεις κατά της μυθολογίας του μονόδρομου!

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ

Τα ψέματα τελείωσαν! Η χώρα, με βάση τους κανόνες της διεθνούς δικτατορίας των κεφαλαιαγορών, χρεωκόπησε! Το νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό μοντέλο τριών δεκαετιών μετατρέπεται σε σωρούς ερειπίων! Η κυβερνητική απόπειρα να κρατήσει όρθιο τον νεοφιλελευθερισμό και στην ουσία τον ίδιο τον ελληνικό καπιταλισμό, με ακόμα πιο ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα και μέτρα συνολικής κοινωνικής κατεδάφισης, όπως αυτά που ανακοίνωσε ο κ. Γ. Παπανδρέου, το μόνο που θα επιφέρει είναι να επισπεύσει την οικονομική και κοινωνική καταστροφή και την εθνική παρακμή.

Ο κυρίαρχος συναινετικός δικομματισμός έφερε τη χώρα στο χείλος της αβύσσου και τώρα πάει να της δώσει τη χαριστική βολή. Η Ελλάδα τελεί υπό οικονομική κατοχή και η κυβέρνηση έχει μετατραπεί σε εθελοντική επιτροπή διαχείρισης των προσανατολισμών και εντολών των διεθνών αγορών και των σκληρών διευθυντηρίων της Ε.Ε. Τα άθλια κυβερνητικά μέτρα, που βρήκαν την ουσιαστική συναίνεση Ν.Δ. και ΛΑΟΣ, φαίνεται ότι είναι μόνο η αρχή. Τα εισοδήματα από μισθωτή εργασία «πρέπει» να καταρρεύσουν πάνω από 30% τα επόμενα χρόνια! Η ανεργία να ξεπεράσει το 25%! Οι πολύ μικρές επιχειρήσεις να μπουν σε τροχιά εξαφάνισης και οι μικρομεσαίοι αγρότες να καταστούν μουσειακό είδος. Η Ελλάδα στις παρυφές της Ευρωζώνης ξεπέφτει σε «μισοαποικία».

Την ίδια ώρα κλονίζεται συθέμελα όλο το οικοδόμημα της Ε.Ε., έτοιμο να αποσαθρωθεί. Η Ε.Ε. δεν εμπόδισε την κρίση, αλλά την τροφοδότησε, ενώ σήμερα παράγει ύφεση, γιγάντιες αποκλίσεις, ανισότητες και διαλυτικά φαινόμενα. Ειδικότερα η Ευρωζώνη και το ενιαίο νόμισμα τελούν σε αποσύνθεση, με τον γερμανογαλλικό ιμπεριαλισμό να επιχειρεί, μέσα στην κρίση, να ξεζουμίσει ακόμα περισσότερο τις χώρες του Νότου αλλά και της Ανατολικής Ευρώπης. Η Ελλάδα γίνεται το «πειραματόζωο» και μαζί το «μαύρο πρόβατο».

Η δημοσιονομική τρομοϋστερία, η πρωτοφανής καλλιέργεια του φόβου και η μυθολογία του αναγκαστικού μονόδρομου γίνονται τα άθλια μέσα για να «περάσει» ο οικονομικός και κοινωνικός εφιάλτης. Κι όμως, ο εναλλακτικός δρόμος, για τον οποίο πολλοί αναρωτιούνται, υπάρχει! Αυτός όμως δεν συνιστά μια εύκολη συνταγή, όπως, ίσως, πολλοί θα προσδοκούσαν. Δεν μπορεί να μείνουν όλα τα ίδια, (σύστημα, δομές, θεσμοί, αντιλήψεις, πρακτικές) και την ίδια ώρα κάποια «μαγικά» μέτρα να διορθώσουν τα πράγματα. Τέτοια θαύματα δεν γίνονται!

Αντίθετα, ο εναλλακτικός δρόμος είναι δρόμος επαναστατικών αλλαγών και μεγάλης ανατροπής. Είναι δρόμος μεγάλων ενωτικών ταξικών αγώνων, συγκρούσεων και ρήξεων. Είναι δρόμος επαναθεμελίωσης μιας μεγάλης αριστεράς, με τη συμπαράταξη όλων των δυνάμεών της, ικανής να εκφράσει ένα μεγάλο κίνημα νέων προοδευτικών και σοσιαλιστικών προσανατολισμών, που θα προωθήσει άμεσους μεγάλους στόχους, στη βάση της συμμαχίας της σύγχρονης εργατικής τάξης με τα μικρομεσαία στρώματα στις πόλεις και την ύπαιθρο.

Επιγραμματικές, άκρως συνοπτικές και προς συζήτηση σκέψεις για αυτούς τους επίκαιρους στόχους:

Πρώτον: Ανατροπή της σημερινής νεοφιλελεύθερης μονεταριστικής, ιμπεριαλιστικής, υπό την αμερικάνικη ομπρέλα και τη γερμανογαλλική ηγεσία Ε.Ε., με άμεσο στόχο την κατάργηση των Συνθηκών που διαμόρφωσαν το εκτρωματικό οικοδόμημα της ενιαίας απελευθερωμένης αγοράς και του ευρώ. Επαναθεμελίωση μιας νέας ευρωπαϊκής προοπτικής σε εντελώς καινούργιες, προοδευτικές και σοσιαλιστικές βάσεις. Στο πλαίσιο αυτής της ανατροπής, προωθούνται αλληλένδετα οι δύο παρακάτω άμεσες επιδιώξεις.

Δεύτερον: Άμεση κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας, που στοχεύει σε ελλείμματα κάτω του 3% του ΑΕΠ, το οποίο, άλλωστε, μέσα στην κρίση, έχει ήδη χρεωκοπήσει, ενώ έχει μετατραπεί για τους Ευρωπαίους εργαζόμενους σε πραγματική λαιμητόμο τους. Μια Ένωση που απαιτεί ειδικά Σύμφωνα Σταθερότητας δεν έχει κανένα μέλλον.

Τρίτον: Άμεση ακύρωση του δήθεν «ανεξάρτητου» ρόλου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και της μονεταριστικής νομισματικής πολιτικής της. Η ΕΚΤ και οι Κεντρικές Τράπεζες των χωρών - μελών θα τελούν υπό άμεσο πολιτικό έλεγχο και θα μπορούν να χρηματοδοτούν απευθείας με προνομιακούς όρους τα κράτη και να ασκούν ευλύγιστη νομισματική πολιτική με βάση αναπτυξιακούς, κοινωνικούς στόχους και εθνικές ιδιομορφίες.

Τέταρτον: Άμεση κατάργηση του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης, το οποίο διαμόρφωσε η κυβέρνηση στη βάση των προδιαγραφών του Συμφώνου Σταθερότητας, καθώς και των αντικοινωνικών συμπληρωματικών προς αυτό μέτρων που πρόσφατα ανακοινώθηκαν. Διαμόρφωση, έξω από τις προδιαγραφές του Συμφώνου Σταθερότητας, ενός Έκτακτου Ανορθωτικού Προοδευτικού Προγράμματος ανασυγκρότησης της οικονομίας, ανασυγκρότησης της παραγωγής (μεταποίηση και γεωργία) και διεξόδου από την κρίση.

Πέμπτον: Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι δημοσιονομικό, αλλά κατεξοχήν αναπτυξιακό, παραγωγικό, κοινωνικό και περιβαλλοντικό. Τα ελλείμματα θα πέσουν μέσα από την αναπτυξιακή, παραγωγική, κοινωνική απογείωση της χώρας, την προστασία του περιβάλλοντος και την πλήρη απασχόληση και όχι αντιστρόφως. Ένα έκτακτο προοδευτικό πρόγραμμα σοσιαλιστικού προσανατολισμού προϋποθέτει τη διαμόρφωση ενός νέου δημοκρατικού, αποτελεσματικού κράτους και ενός προϋπολογισμού που θα επιφέρει πολλαπλασιαστικό αναπτυξιακό επενδυτικό κοινωνικό και περιβαλλοντικό αποτέλεσμα.

Έκτον: Ένα έκτακτο προοδευτικό πρόγραμμα, δίνοντας έμφαση στην καινοτομία, την έρευνα, την παιδεία και τις παραγωγικές επενδύσεις, οφείλει να συνδυαστεί με μια μεγάλη στροφή σε κλαδικές πολιτικές με συγκριτικά πλεονεκτήματα, εκτός των σημερινών πλαισίων της Ε.Ε.

Έβδομον: Θεμελιώδη πυρήνα του νέου προοδευτικού προγράμματος αποτελεί μια στρατηγική πλήρους δημοσίου ελέγχου του χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο προωθεί, μέσα από έναν πρώτο αρχικό δημόσιο πυλώνα, ένα νέο αναπτυξιακό και κοινωνικό ρόλο. Παράλληλα, ένας νέος ανασυγκροτημένος δημόσιος τομέας αναλαμβάνει τον έλεγχο σε κρίσιμες στρατηγικές επιχειρήσεις και δραστηριότητες.

Όγδοον: Άμεση εγκατάλειψη των πολιτικών λιτότητας και απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων. Στήριξη και αναβάθμιση μισθών και συντάξεων, διαμόρφωση όρων σταθερούς και πλήρους απασχόλησης, κανονικής και ασφαλισμένης εργασίας, κατευθύνσεις που, πέραν των άλλων, αποτελούν προϋποθέσεις για τη βιωσιμότητα και ενίσχυση του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος.

Τα οκτώ σημεία ασφαλώς είναι ενδεικτικά, υπό συζήτηση, προς επεξεργασία και διαμόρφωση και όχι ένα οριστικό, άμεσο πρόγραμμα. Δείχνουν, όμως, κάτι! Ότι υπάρχει ένας ριζικά διαφορετικός και προοδευτικός δρόμος! Και ότι ο δρόμος αυτός, με προοπτική έναν νέο σοσιαλισμό, είναι όχι μόνο ρεαλιστικός -ρεαλιστικός με όρους κοινωνικής σύγκρουσης και ταξικών αγώνων, για να εξηγούμεθα- αλλά και η μόνη εναλλακτική επιλογή για μια ανθρώπινη κοινωνία, απέναντι στη βέβαιη και επελαύνουσα παρακμή και καπιταλιστική βαρβαρότητα.

ΠΗΓΗ:ΕΦΗΜ.ΑΥΓΗ

• Ο Νίκος Χουντής καταγγέλλει ότι το θέμα της φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής δεν απασχολεί κυβέρνηση και ΕΕ

Κατά τη διάρκεια της σημερινής ακρόασης του υποψήφιου Επιτρόπου Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, κ. Όλι Ρεν, που θα αναλάβει τη θέση του κ. Αλμούνια, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Χουντής, πήρε τον λόγο εκ μέρους της Ενωτικής Ευρωπαϊκής Αριστεράς και του έθεσε το θέμα των απεσταλμένων της Κομισιόν που έθιξαν θέματα μισθών και συντάξεων.

Πιο αναλυτικά στην ερώτησή του τόνισε:
"Κύριε Επίτροπε,
Oμολογώ πως άλλη ερώτηση ήμουν έτοιμος να σας υποβάλλω, όμως είναι πρόσφατη η επίσκεψη στην Ελλάδα, κλιμακίου της Κομισιόν και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας η οποία προκάλεσε τη δικαιολογημένη οργή της ελληνικής κοινής γνώμης.

Το κλιμάκιό σας, κατά την εξευτελιστική διαδικασία στην οποία υπέβαλε Υπουργούς, έφτασε στο σημείο να ισχυριστεί ότι μπορούν να περικοπούν οι μισθοί και ότι η σύνταξη των 720 ευρώ είναι αρκετή και πρέπει να περικοπεί και αυτή.

Την ίδια ώρα τα στελέχη σας δεν έκαναν ούτε μια ερώτηση για τα στοιχεία που έδωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σύμφωνα με τα οποία στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες της ΕΕ, υπάρχει εκτεταμένη φοροδιαφυγή από τον ΦΠΑ (30% στην Ελλάδα, 12,5% στην Ευρώπη των 25).

Πρότειναν μείωση των συντάξεων ενώ υπάρχει πρόβλημα εισφοροδιαφυγής από τις επιχειρήσεις προς τα ασφαλιστικά ταμεία και απώλειας εισφορών από την ανασφάλιστη εργασία που είναι εκτεταμένη, τουλάχιστον στην Ελλάδα.

Θέλω λοιπόν να ρωτήσω αν γνωρίζετε αυτή την κατάσταση και τι θα κάνετε με το πρόβλημα των εσόδων, που αφορά όλη την ΕΕ, και πιο συγκεκριμένα της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής;"

Από την πλευρά του ο κ. Όλι Ρεν απάντησε πως τα φορολογικά μέτρα και η πολιτική αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής είναι στην αρμοδιότητα των κρατών μελών και επομένως ευθύνη των ελληνικών αρχών να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τόσο τη φοροδιαφυγή όσο και να διασφαλίσουν την αποτελεσματική λειτουργία των λογιστικών τους στο μέλλον. Ενώ τόνισε πως δεν πρέπει να υπάρχουν "παραθυράκια" στους νόμους γιατί αυτά αποδυναμώνουν την κοινωνική και οικονομική βάση των δημόσιων οικονομικών.

Παίρνοντας και πάλι τον λόγο ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Χουντής, ζήτησε να μάθει "με ποια ισχύ, με ποιά εντολή, από τον κ. Αλμούνια ή από εσάς, οι απεσταλμένοι σας έκαναν υποδείξεις στον τομέα των συντάξεων και τον τομέα των μισθών;" εφόσον και αυτά είναι θέματα των κρατών μελών.

Στην απάντησή του ο Όλι Ρεν παραδέχθηκε ότι πρέπει να περιμένουν την ελληνική κυβέρνηση να καταθέσει το Πρόγραμμα Σταθερότητας και πιο συγκεκριμένα αναφέρθηκε σε αυτό λέγοντας πως πρέπει να "περιέχει συγκεκριμένα και χειροπιαστά μέτρα τα οποία θα ανοίξουν τον δρόμο ώστε να περιοριστεί το υπερβολικό έλλειμμα μέχρι το όριο που προβλέπουν τα κριτήρια σταθερότητας, βεβαίως εν ευθέτω χρόνο". Τέλος, επανέλαβε τη συνεργασία του με τις ελληνικές αρχές.

«Η ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ» ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ -- Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα στο διεθνές συνέδριο του Economist για την πράσι

να μπω στο θέμα, οφείλω να θέσω ένα αρχικό ερώτημα: Αν η παγκόσμια οικονομική κρίση έχει επιφέρει ανατροπές στην απασχόληση;

Θεωρούμε ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αυτό που συμβαίνει πραγματικά είναι ότι με την κρίση, επιδεινώνονται τάσεις που υπήρχαν ήδη στον τομέα της απασχόλησης από πιο παλιά.

Η απελευθέρωση της κίνησης κεφαλαίων σε παγκόσμιο επίπεδο και η στρατηγική που παραχωρούσε κάθε κοινωνική πρόοδο στην καλή πρόθεση της ελεύθερης αγοράς, ήταν αυτό που ανέτρεψε πραγματικά τα δεδομένα στον τομέα της απασχόλησης.

Η κερδοφορία του κεφαλαίου βασίστηκε από τότε στη συμπίεση του κόστους εργασίας. Από τις αρχές της τελευταίας δεκαετίας του περασμένου αιώνα, ολοένα και μεγαλύτερα κομμάτια του εργατικού δυναμικού άρχισαν να εξωθούνται προς την ελαστική απασχόληση, τη μερική απασχόληση, την ανασφάλιστη εργασία ή και την ανεργία. ΜΕ αφορμή και πρόσχημα την παγκόσμια οικονομική κρίση, οι πιέσεις αυτές, γίνονται σήμερα ακόμα οξύτερες.

Θεωρούμε επομένως ότι μιας ουσιαστική απάντηση στο ζήτημα της απασχόλησης, δεν μπορεί να είναι απλώς ο προσανατολισμός της επιχειρηματικότητας προς κάποιον νέο παραγωγικό τομέα, είτε αυτός σχετίζεται με το περιβάλλον ,είτε όχι. Πρώτο και βασικό ερώτημα είναι αν ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης θα έχει ως επίκεντρο την κερδοφορία του κεφαλαίου και τις αγορές, ή την εργασία και το κοινωνικό όφελος που παράγεται από αυτήν.

Χωρίς να διευκρινιστεί αυτή η παράμετρος, δεν μπορεί να υπάρξει απάντηση στο ζήτημα της απασχόλησης. Η προώθηση πράσινων επενδύσεων που θα βασιζόταν στη συμπίεση του κόστους εργασίας και τη δημιουργία θέσεων επισφαλούς απασχόλησης, δεν μπορεί να δώσει καμία απάντηση στις σοβαρές κοινωνικές επιπτώσεις της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Στην καλύτερη περίπτωση θα βελτίωνε κάποιους οικονομικούς και χρηματιστηριακούς δείκτες, χωρίς αυτό να σημαίνει ιδιαίτερα πράγματα για την κοινωνία.

Ένα δεύτερο ερώτημα είναι αν αυτό που ονομάζουμε πράσινη ανάπτυξη απαντά στα προβλήματα της περιβαλλοντικής κρίσης.

Είναι γεγονός ότι η περιβαλλοντική κρίση είναι εδώ. Και απασχολεί ολοένα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, ειδικά στον τομέα της διατροφής, της ενέργειας, της ποιότητα ζωής. Με την έννοια αυτή, η διοχέτευση πόρων σε τομείς που θα στοχεύουν στην περιβαλλοντική προστασία και την αναστροφή των παραμέτρων της οικολογικής κρίσης, είναι πια αναγκαία. Το ερώτημα όμως είναι, αν μιλώντας για πράσινη ανάπτυξη, οι πολίτες και οι αγορές καταλαβαίνουν το ίδιο πράγμα.

Ισχυρίζομαι πως όχι. Ακόμα και αν η πράσινη ανάπτυξη, έτσι όπως ορίζεται θα μπορούσε να αποτελέσει διέξοδο για την κερδοφορία των επιχειρήσεων και την τόνωση των δεικτών της οικονομίας, σίγουρα δεν μπορεί να αποτελεί ολοκληρωμένη απάντηση στο περιβαλλοντικό ζήτημα.

Θα φέρω ένα παράδειγμα. Τα στοιχεία των τελευταίων μηνών δείχνουν ότι εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης, οι πράσινες επενδύσεις μειώθηκαν κατά 40% παγκοσμίως. Είναι προφανές, ότι ο ρυθμός καταστροφής του περιβάλλοντος δεν ακολουθεί τις διακυμάνσεις των οικονομικών μεγεθών. Ούτε φυσικά μπορεί να τις περιμένει.

Επί πλέον, γεννάται το ερώτημα τι πραγματικά θεωρείται πράσινη ανάπτυξη. Η πυρηνική ενέργεια, είναι πράσινη ανάπτυξη ή όχι; Τα μεταλλαγμένα, είναι πράσινη ανάπτυξη ή όχι; Η καύση των απορριμμάτων, είναι πράσινη ανάπτυξη, ή όχι; Διότι σε αυτούς τους τομείς, εκδηλώνεται έντονο επιχειρηματικό ενδιαφέρον, και μάλιστα με πρόσχημα τα σοβαρά περιβαλλοντικά αδιέξοδα.

Χρειάζεται επίσης κατά την άποψή μας, ιδιαίτερη αυστηρότητα στον ορισμό της έννοιας ανάπτυξη. Γιατί όπως είπα και στην αρχή, ανάπτυξη δεν μπορεί πλέον να θεωρείται η παραγωγική δραστηριότητα που απλώς αποφέρει μερίσματα σε μετόχους ανωνύμων εταιρειών. Ανάπτυξη για μας είναι η διαδικασία που παράγει κοινωνικό όφελος, στοχεύει στις ανθρώπινες ανάγκες, διευρύνει τα δημόσια αγαθά και αναπαράγει τον παραγόμενο πλούτο. Και οι αγορές, έχουν αποδείξει ότι ούτε μπορούν, ούτε ενδιαφέρονται να αντιμετωπίσουν τέτοια ζητήματα, αν δεν αποκομίζουν τα αντίστοιχα κέρδη.

Ιδού λοιπόν οι αντιφάσεις που προκύπτουν: Για την κοινωνία, πράσινη ανάπτυξη είναι η αντικατάσταση του αυτοκινήτου με το ποδήλατο και τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Η απελευθέρωση οικοδομήσιμων χώρων και η μετατροπή τους σε πάρκα. Η στροφή από τις μεγάλες τουριστικές επενδύσεις, στον ήπιο τουρισμό χαμηλής έντασης. Τέτοιου είδους μετασχηματισμοί, για το περιβάλλον και την κοινωνία είναι σημαντικό όφελος. Αλλά για την αγορά, είναι έγκλημα. Ποια λοιπόν από τις δύο τάσεις ορίζεται ως πράσινη ανάπτυξη, δηλαδή ως διέξοδος στο ζήτημα της απασχόλησης αλλά ταυτόχρονα και της περιβαλλοντικής κρίσης.

Διαπιστώνετε ότι μια επιμονή στην ορθολογική ανάλυση των όρων και των ορισμών, μας φέρνει μπροστά σε ένα υπαρκτό πρόβλημα, που η αριστερά το έχει αναδείξει εδώ και καιρό. Το συμφέρον των αγορών δεν είναι αυτονόητα συνδεδεμένο με το κοινωνικό συμφέρον, πόσο μάλλον με το συμφέρον του πλανήτη. Για την αγορά, συμφέρον είναι δίπλα στους κοινούς λαμπτήρες των 90 λεπτών, να πωλούνται λαμπτήρες περιβαλλοντικά φιλικοί, που κοστίζουν 7.5 ευρώ. Για τον πλανήτη, συμφέρον είναι οι λαμπτήρες των 90 λεπτών να είναι περιβαλλοντικά φιλικοί.

Η δική μας θεώρηση ξεκινά από την αντίληψη ότι το περιβάλλον είναι δημόσιο αγαθό. Θα χρειαστεί εδώ να υπενθυμίσω ότι σε μεγάλο βαθμό, η επέκταση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, στηρίχτηκε στην επέκταση της σφαίρας των δραστηριοτήτων του συνολικά εις βάρος των δημόσιων αγαθών, όπως η υγεία, η παιδεία, οι ελεύθεροι χώροι των πόλεων. Όμως, η πρόσφατη οικονομική κρίση, ξαναθέτει τα ζητήματα του οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης. Και μας οδηγεί αβίαστα στο ερώτημα για το ποιόν δρόμο πρέπει να ακολουθήσουμε από εδώ και εμπρός. Αν δηλαδή θα ξαναφέρουμε τα δημόσια αγαθά στο επίκεντρο της ανάπτυξης, η αν θα συνεχίσουμε την σημερινό δρόμο, περιμένοντας την επόμενη τράπεζα του Ντουμπάι να χρεοκοπήσει, για να ξαναμπούμε σε έναν νέο βαθύτερο υφεσιακό κύκλο.

Στην πυρήνα μιας νέας αντίληψης για την ανάπτυξη, εντάσσεται και μια πρόταση που θα καλούσε σε ένα σημαντικό επενδυτικό πρόγραμμα σε πράσινες τεχνολογίες. Ένα πρόγραμμα που θα αφορά εξ ίσου την έρευνα, την παραγωγή, την εξειδίκευση του εργατικού δυναμικού. Και το οποίο παράλληλα θα στηρίζεται στην λογική της σταθερής ασφαλισμένης εργασίας. Μόνο έτσι θεωρώ ότι μπορεί να παραχθεί κοινωνικό αποτέλεσμα που να αποτελεί ταυτόχρονη απάντηση στα προβλήματα τόσο της περιβαλλοντικής, όσο και της οικονομικής κρίσης. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, διστάζω να το αποκαλέσω «πράσινη ανάπτυξη», έως ότου αποσαφηνιστεί ότι αυτό που εμείς προτείνουμε είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, πολύ πιο ουσιαστικό και πολύ πιο ρεαλιστικό, από μια απλή σύνδεση των κοινωνικών αναγκών και της περιβαλλοντικής ευαισθησίας με τις επιταγές του κέρδους.

Μέσα από αυτό το πρίσμα, δεν μπορούμε να μιλάμε γενικά και αόριστα για επενδύσεις, αδιαφορώντας για τον κοινωνικό χαρακτήρα των επενδύσεων αυτών, την ποιότητά και τις συνθήκες των θέσεων εργασίας, καθώς και τη διάχυση των ωφελημάτων στην κοινωνία. Είναι λοιπόν σημαντικό να επισημάνουμε ότι αναγκαία βασικά χαρακτηριστικά της δικής μας πράσινης ανάπτυξης, πρέπει να είναι η μικρή κλίμακα, σε άμεση σύνδεση και με προστιθέμενες αξίες για τις τοπικές κοινωνίες, καθώς και η έμφαση σε τεχνολογίες εντάσεως εργασίας, σε αντιδιαστολή με μεγάλες επενδύσεις εντάσεως κεφαλαίου, όπως το “πράσινο” real estate, οι μεγάλες επενδύσεις στο τουρισμό ή την ενέργεια, τα μεγάλα τεχνικά έργα, η καύση των απορριμμάτων.

Το ερώτημα είναι βέβαια ποιος θα πληρώσει το κόστος. Γιατί η διοχέτευση επενδύσεων στην έρευνα και την παραγωγή με τέτοιους όρους, καθώς και η επίσης απαραίτητη ταυτόχρονη επιβολή μέτρων, ελέγχων και περιορισμών για την περιβαλλοντική προστασία, συνεπάγονται μείωση της κερδοφορίας. Απαιτούν επίσης αναδιανομή του πλούτου με στόχο το κοινωνικό όφελος, μέσα από την φορολογία του πλούτου και των κερδών.

Καταλήγω λοιπόν, αναδιατυπώνοντας το αρχικό ερώτημα. Κατά την άποψή μου, είναι στενή οπτική το να ορίζουμε την έξοδο από την κρίση –οικονομική και περιβαλλοντική - ως ζητούμενο και την πράσινη ανάπτυξη ως απάντηση. Τόσο το ένα, όσο και το άλλο, είναι σήμερα ζητούμενα. Και η απάντηση, είναι η έξοδος από το σημερινό μοντέλο ανάπτυξης, το οποίο προκάλεσε τις κρίσεις αυτές. Για να συμβεί βεβαίως κάτι τέτοιο, απαιτείται η διαμόρφωση νέων συσχετισμών ανάμεσα στις κοινωνικές δυνάμεις και ειδικά ανάμεσα στην εργασία και το κεφάλαιο. Αλλά αυτό είναι μια ιστορία που ξεφεύγει από το αντικείμενο του παρόντος συνεδρίου και αναφέρεται σε ζητήματα πολιτικής και κοινωνικής ανάλυσης».

ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΤΟΠΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΛΥΦΑΔΑΣ

(ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ)

Σε συγκέντρωση μελών του ΣΥΡΙΖΑ ΓΛΥΦΑΔΑΣ το πρωί σήμερα έξω από την ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ στην οδό Γούναρη και Όλγας, εκφράστηκε η οργή των πολιτών για την προκλητική τραπεζική κερδοσκοπία που συντελείται με την ανοχή της κυβέρνησης και τη μικροκομματική διγλωσσία του ΠΑΣΟΚ.

Μπροστά στην Εθνική τράπεζα ανοίχτηκε πανό του ΣΥΡΙΖΑ και μοιράστηκε υλικό στους περαστικούς.

Η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της πανελλαδικής κινητοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ έξω από τις τράπεζες για την καταδίκη της τραπεζικής τοκογλυφίας και της χρηματοπιστωτικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος, που πέφτει στις πλάτες του εργαζόμενου λαού.

ΓΛΥΦΑΔΑ: 13 Νοεμβρίου 2008

Πανελλαδική μέρα δράσης για τις τράπεζες

ΠΕΜΠΤΗ 13 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ	Πανελλαδική μέρα δράσης για τις τράπεζες
Μέτρα για την κοινωνία και όχι για τους τραπεζίτες Ετοιμάστε μια δράση στην τράπεζα της γειτονιάς σας - στην πόλη σας και ενημερώστε μας για αυτήν στο info@syriza.gr Με αφίσες, φυλλάδια, σφυρίχτρες, πανό, πικέτες και ότι σκεφτείτε την Πέμπτη κάνουμε φασαρία έξω από τις τράπεζες Στην Αθήνα 11 πμ στον Πεζόδρομο της Κοραή, και 1:30μμ στην Πλατεία Κοτζία μαζί με την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Με τη σημερινή συνέντευξη θέλουμε:

Πρώτο να διαδηλώσουμε τη ριζική μας αντίθεση στο σχέδιο της κυβέρνησης η οποία αντί να παρουσιάσει ένα σχέδιο στήριξης των ασφαλιστικών ταμείων, στήριξης της απασχόλησης, και αντιμετώπισης της χρηματοπιστωτικής κρίσης από τη σκοπιά των αναγκών και της κοινωνίας θέτει το τεράστιο ποσό των 28 δις ευρώ στη διάθεση των τραπεζιτών χωρίς καν να προηγηθεί καμιά αλλαγή στους όρους λειτουργίας των τραπεζών.

Δεύτερο να διατυπώσουμε τις δικές μας απόψεις και προτάσεις για το χρηματοπιστωτικό σύστημα από τη σκοπιά των αναγκών της κοινωνίας και των εργαζομένων• Οι προτάσεις μας αυτές εντάσσονται στην ευρύτερη προσπάθεια την οποία κάνουμε για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Απευθύνονται στην κοινωνία, σαν προτάσεις δράσης αλλά και δημόσιας διαβούλευσης.

1) Το σχέδιο είναι κραυγαλέα κοινωνικά άδικο, αδιαφανές, χαριστικό για το τραπεζικό κεφάλαιο και οικονομικά ατελέσφορο.

Πρώτο. Το «σχέδιο στήριξης των ελληνικών τραπεζών» που ανακοίνωσε η κυβέρνηση (καθώς και το αντίστοιχο της Ε.Ε. το οποίο εξειδικεύει) είναι γραμμένο με το χέρι των τραπεζιτών και όχι της κοινωνίας. Κύριο μέλημα του σχεδίου είναι να στηρίξει το σύστημα και να του επιτρέψει να συνεχίσει την κερδοσκοπική του λειτουργία σε βάρος της πραγματικής οικονομίας και της κοινωνίας, να διασώσει τους υπεύθυνους της κρίσης, τη στιγμή που υπάρχει τεράστια ανάγκη για την υποστήριξη ενός μεγάλου αριθμού δανειοληπτών, οι οποίοι βρέθηκαν να πληρώνουν τους πειραματισμούς των «μάγων» του απελευθερωμένου χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Το ποσό που διατίθεται είναι τεράστιο για τα ελληνικά δεδομένα (μεγαλύτερο του 10% του ΑΕΠ) και αντιστοιχεί σε 3.000 ευρώ σχεδόν ανά άτομο. Το σχέδιο αυτό αποκαλύπτει πλήρως την υποκρισία της πολιτικής της κυβέρνησης η οποία χρόνια τώρα αρνείται το 0,5% του ΑΕΠ που ζητούσαμε για τη θεσμοθέτηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος η την αύξηση των δαπανών για την εκπαίδευση στο 5%. Τα μέτρα αυτά βαρύνουν τους Έλληνες φορολογούμενους και μάλιστα χωρίς κανένα ορατό αντίκρισμα. Ο εργαζόμενος που έχει ένα στεγαστικό δάνειο θα πληρώσει μεγαλύτερη δόση στην τράπεζα λόγω αύξησης των επιτοκίων και περισσότερους φόρους στο κράτος για τη χρηματοδότηση αυτών των μέτρων.

Δεύτερο: Το κυβερνητικό σχέδιο που αποφασίσθηκε στο όνομα της ομαλής προσφοράς δανείων, δεν συνοδεύεται από αντίστοιχα μέτρα ενίσχυσης της ζήτησης δηλαδή των επενδύσεων της παραγωγής και της κατανάλωσης των λαϊκών στρωμάτων. Αυτό θα απαιτούσε, όπως επανειλημμένα έχουμε προτείνει, μια γενναία στήριξη των δανειοληπτών, ιδιαίτερα των πιο ευάλωτων κατηγοριών τους, καθώς και ένα ευρύτερο αναπτυξιακό πλαίσιο για ανάσχεση της επερχόμενης ύφεσης, αύξηση των δημοσίων επενδύσεων και στήριξη των χαμηλών εισοδημάτων και των κοινωνικών υπηρεσιών. Χωρίς αυτό, τα μέτρα που ανακοινώθηκαν καθίστανται ακόμη πιο κραυγαλέα κοινωνικά άδικα και οικονομικά ατελέσφορα.

Τρίτο: Την ίδια ώρα που η χρηματοδότηση των τραπεζών γίνεται με δημόσιο χρήμα, η κυβέρνηση συνεχίζει την ίδια πολιτική που έχει αναγορεύσει τις τράπεζες σε «κράτος εν κράτει» και το κέρδος των μεγαλομετόχων σε υπέρτατη αρχή και απόλυτο κριτήριο λειτουργίας τους. Η κυβέρνηση δεν προχωρά στην αναμόρφωση του τραπεζικού συστήματος, του τρόπου και του περιεχομένου της λειτουργίας του. Τα μέτρα στηρίζονται στην αρχή «άλλος πληρώνει – άλλος θέτει τους κανόνες», «άλλος πληρώνει - άλλος κερδίζει».

Πρόκειται για εκείνες ακριβώς τις αρχές που ισχύουν και τώρα και οδήγησαν στη σημερινή κρίση. Μία είναι η λύση: η κοινωνική καταδίκη και ανατροπή τους.

2) Ένα διαφορετικό, προοδευτικό σχέδιο για την αντιμετώπιση των χρηματοπιστωτικών προβλημάτων και των άμεσων κινδύνων, ιδιαίτερα στη φάση της παρούσας κρίσης, θα έπρεπε, πέραν των άλλων, να εξασφαλίζει τα ακόλουθα:

i) να είναι διαφανείς οι όροι και τα κριτήρια με τα οποία θα χορηγηθεί και θα κατανεμηθεί η όποια στήριξη. Η στήριξη να αφορά στην αντιμετώπιση υπαρκτών προβλημάτων και όχι την επιδότηση των τραπεζών και των κερδών τους,

ii) να συνοδεύεται από σαφείς κανόνες που να δεσμεύουν τις τράπεζες για ουσιαστικές μειώσεις των επιτοκίων, που και πριν την κρίση ήταν υψηλά,

iii) να εντάσσεται σε ένα εναλλακτικό σχέδιο για την αποτελεσματική εποπτεία, τον κοινωνικό έλεγχο και την αναδιάρθρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, με σαφείς αναπτυξιακές κατευθύνσεις, με νέα κριτήρια αποδοτικότητα και με πυρήνα του έναν ισχυρό δημόσιο τραπεζικό τομέα και βασικό πυλώνα την Εθνική Τράπεζα υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο,

iv) να εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα και τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος πράγμα που απαιτεί την ανατροπή του νεοφιλελεύθερου θεσμικού πλαισίου και των πολιτικών που ευθύς εξαρχής ευθύνονται για την κρίση,

v) να διασφαλίζει τον ρόλο των εργαζομένων στις τράπεζες μέσω του σεβασμού των εργασιακών τους δικαιωμάτων, της εξασφάλισης και τήρησης των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, της ανεμπόδιστης συνδικαλιστικής δράσης.

3) Η κεφαλαιακή επάρκεια να αποκατασταθεί με αύξηση των ιδίων κεφαλαίων και όχι με λογιστικά τεχνάσματα. Η αλλαγή του λογιστικού προτύπου με αριθμό 39 δεν είναι ένα τεχνικό απλά ζήτημα, αλλά ανοίγει το δρόμο για την εφαρμογή «δημιουργικής λογιστικής», με στόχο τη συγκάλυψη ζημιών. Έτσι οι τράπεζες θα μπορούν να εμφανίζονται με «υγιείς» ισολογισμούς ενώ τα ίδια κεφάλαιά τους και η κεφαλαιακή τους επάρκεια μπορεί να έχει μειωθεί. Αυτό ακριβώς το ενδεχόμενο, εκτός των άλλων, έρχονται να καλύψουν τα μέτρα της κυβέρνησης. Είναι μέτρα για να συγκαλυφθούν οι ζημιές, να στηριχθούν τα κέρδη, έστω και με τρόπο πλασματικό, να ευνοηθούν κάποιες τράπεζες με αδιαφανείς διαδικασίες, να μην αλλάξει τίποτα στο τραπεζικό σύστημα.

Αν οι τράπεζες έχουν ανάγκη από κεφάλαια θα πρέπει να τα βρουν με αύξηση του μετοχικού τους κεφαλαίου. Αν οι μέτοχοί τους είναι απρόθυμοι να συνεισφέρουν τότε δεν έχουν το δικαίωμα να διατηρούν υπό τον έλεγχό τους τα συγκεκριμένα τραπεζικά ιδρύματα. Η λύση είναι μία: Αν μια τράπεζα έχει ανάγκη από κεφάλαιο αλλά οι μέτοχοί της δεν μπορούν ή δεν θέλουν να τα εξασφαλίσουν τότε η τράπεζα αυτή περνά ολοκληρωτικά στον κρατικό έλεγχο χωρίς καμιά αποζημίωση.

4) Στο κέντρο της πολιτικής πρέπει να έλθει η κρίση της απασχόλησης και του κοινωνικού κράτους.

Κάθε μέρα που περνά η χρηματοπιστωτική κρίση μετεξελίσσεται και σε μια κρίση απασχόλησης και του κοινωνικού κράτους.

Η δυσκολότερη και ακριβότερη χρηματοδότηση της οικονομίας θα φέρει πολλές επιχειρήσεις στο «κόκκινο» με τον κίνδυνο να αυξηθούν οι χρεοκοπίες, και οι απολύσεις. Είναι ανάγκη να ληφθούν συμπληρωματικά μέτρα χρηματοδοτικής στήριξης των μικρών ιδιαίτερα επιχειρήσεων και να δημιουργηθούν μηχανισμοί δημόσιας παρέμβασης, στήριξης και αναδιάρθρωσης σε κλαδικό και περιφερειακό επίπεδο με στόχο τη διάσωση θέσεων απασχόλησης.

Υποστηρίζουμε τη λήψη άμεσων μέτρων για την ανάσχεση της κρίσης αλλά και μια στρατηγική ανάκτησης των μέσων και των δυνατοτήτων παρέμβασης και άσκησης δημόσιας πολιτικής με την κατάργηση του συμφώνου σταθερότητας, το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων, την ανάκτηση του δημοσίου ελέγχου σε επιχειρήσεις – εργαλεία αναπτυξιακής πολιτικής.

5) Στήριξη των δανειοληπτών για δάνεια που καλύπτουν άμεσες ανάγκες.

Με την άνοδο των επιτοκίων και των δόσεων η θέση πολλών δανειοληπτών έχει γίνει δύσκολη. Πέρα από τα άμεσα μέτρα που έχουμε προτείνει για την προστασία των δανειοληπτών είναι ανάγκη πρώτον να υπάρξουν πιο γενναίες παρεμβάσεις προς την κατεύθυνση αυτή

Καταθέτες και δανειολήπτες

• Πρέπει να εξασφαλιστεί ότι δεν θα αυξηθεί η επιτοκιακή επιβάρυνση των δανειοληπτών αλλά αντίθετα να μειωθεί.

• Άμεση απαγόρευση των κατασχέσεων και πλειστηριασμών της πρώτης κύριας κατοικίας για στεγαστικά δάνεια, ειδικά για την πρώτη κατοικία, που σήμερα κινδυνεύει για χρέη 1000 και 2000 ευρώ. Προς αυτή την κατεύθυνση επίσης προτείνουμε να ιδρυθεί «Εγγυοδοτικό Ταμείο Στέγασης», το οποίο, με συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις, να παρεμβαίνει ανάμεσα στην δανείστρια τράπεζα και τον δανειολήπτη, για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ώστε να αποφεύγονται οι πλειστηριασμοί κατοικιών.

• Περιορισμός του ανατοκισμού (πανωτόκια) για όλους σε όριο όχι πάνω από το διπλάσιο του αρχικού κεφαλαίου, όπως γίνεται σήμερα με τους αγρότες.

• Άμεση νομοθετική κατάργηση των καταχρηστικών πρακτικών και χρεώσεων των τραπεζών, που επιβαρύνουν τους δανειολήπτες και που πολλές από αυτές έχουν θεωρηθεί παράνομες από τα δικαστήρια.

6) Ειδική τράπεζα για τις πολύ μικρές και μικρές επιχειρήσεις.

i) Μετεξέλιξη του Ταμείου Εγγυοδοσίας Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων (ΤΕΜΠΜΕ) σε τράπεζα ειδικού σκοπού δημοσίου συμφέροντος ή δημιουργία νέας με αντικείμενο τη χορήγηση δανείων σε μικρές, πολύ μικρές επιχειρήσεις και αυτοαπασχολούμενους. Οι όροι των προσφερόμενων δανείων πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τα ειδικά χαρακτηριστικά κάθε επιχείρησης. Σε κάθε περίπτωση βασικοί όροι οφείλουν να είναι η υιοθέτηση φιλικών προς το περιβάλλον πρακτικών, η δυνατότητα δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας πλήρους και σταθερής απασχόλησης ή η μετατροπή θέσεων μερικής ή ορισμένου χρόνου απασχόλησης σε θέσεις πλήρους και διαρκούς απασχόλησης.

ii) Ενίσχυση της αυτοχρηματοδότησης των πολύ μικρών και των μικρών επιχειρήσεων μέσω της παροχής δυνατότητας για διαμόρφωση αφορολόγητου αποθεματικού του οποίου η διάρκεια και το ύψος θα διαφοροποιείται ανάλογα με το μέγεθος και τον τζίρο κάθε συγκεκριμένης επιχείρησης.

7) Κοινωνική πολιτική κατοικίας – Στεγαστική Τράπεζα εργαζομένων.

Η κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος απέδειξε με τον ποιο δραματικό τρόπο το γεγονός ότι όταν βασικές κοινωνικές ανάγκες (όπως αυτή της στέγασης) επιλέγεται να καλυφθούν μέσω της αγοράς τα αποτελέσματα μπορεί να είναι καταστροφικά. Το δικαίωμα στη στέγαση δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο κερδοσκοπίας, αλλά υπόθεση μιας ολοκληρωμένης δημόσιας κοινωνικής πολιτικής.

Πρέπει επομένως να υπάρξουν νέες πολιτικές δημόσιου χαρακτήρα για την ικανοποίηση βασικών αναγκών, όπως χάραξη μιας πολιτικής κοινωνικής κατοικίας η οποία θα μπορούσε να συνδυασθεί και με προγράμματα οργανωμένης δόμησης και αναβάθμισης του περιβάλλοντος.

Στην κατεύθυνση αυτή μπορεί να συμβάλλει και η δημιουργία τράπεζας ειδικού σκοπού όπως για παράδειγμα μια στεγαστική τράπεζα των εργαζομένων με βάση τις δικές τους συνεισφορές στον ΟΕΚ – με τη συμμετοχή του ΟΕΚ, τη συμμετοχή ή τη συνεργασία του Ταμείου Παρακαταθηκών & Δανείων και άλλων κοινωνικών φορέων ή φορέων δημοσίου συμφέροντος.

8) Να σταματήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις.

Σε ό,τι αφορά ειδικότερα τα μέτρα της κυβέρνησης για τη στήριξη τραπεζών που αντιμετωπίζουν προβλήματα ρευστότητας ή κεφαλαιακής επάρκειας, απουσιάζει απ’ αυτά κάθε ένδειξη μεταμέλειας της κυβέρνησης ή αλλαγή πλεύσης από την πολιτική της ιδιωτικοποίησης του τραπεζικού συστήματος, της μεταφοράς δημόσιων πόρων προς τους τραπεζίτες και τους μεγαλομετόχους των τραπεζών, με τα φορολογικά προνόμια, και την απαράδεκτη και αντισυνταγματική λύση του ασφαλιστικού των τραπεζών. Ζητούμε να σταματήσει αμέσως κάθε κίνηση περαιτέρω ιδιωτικοποίησης στους τομείς των τραπεζών και των ασφαλιστικών εταιρειών.

9) Να ανακτηθεί ο δημόσιος έλεγχος της Εθνικής Τράπεζας.

Να ενισχυθεί ουσιαστικά ο μετοχικός έλεγχος του δημοσίου στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο σε ποσοστό τουλάχιστον 51%. Να ενισχυθεί η θέση και να διευρυνθεί ο ρόλος των τραπεζών δημοσίου συμφέροντος, και συγκεκριμένα του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, της τράπεζας Αττικής, της ΑΤΕ, του Ταμείου Παρακαταθηκών & Δανείων. Να ανακτηθεί ο δημόσιος έλεγχος της Εθνικής Τράπεζας.

10) Εγγύηση καταθέσεων και αντιμετώπιση συστημικών κινδύνων.

Η πρόσφατη κρίση, απέδειξε ότι το ΤΕΚ είναι κατώτερο των περιστάσεων και δεν έχει τη δυνατότητα να εγγυηθεί τις καταθέσεις όταν πραγματικά υπάρχει ανάγκη. Πέραν της ενίσχυσης του Ταμείου αυτού είναι αναγκαίος κι ένας νέος μηχανισμός, ο οποίος θα χρηματοδοτείται από τις τράπεζες με σκοπό την αντιμετώπιση κρίσεων και άλλων συστημικών κινδύνων.

11) Νέοι κανόνες και κριτήρια λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος.

Κεντρικός άξονας των προτάσεών μας είναι η δημιουργία ενός νέου πολιτικού πλαισίου για τη λειτουργία της πίστης και του χρηματοπιστωτικού συστήματος:

i) με νέους κανόνες πλήρους και αποτελεσματικής εποπτείας και ρύθμισης από ενιαία αρχή δημοκρατικά νομιμοποιημένη και ελεγχόμενη.

ii) με νέα κριτήρια αποδοτικότητας μακριά από κερδοσκοπικές λογικές που να βασίζονται στη μεγιστοποίηση της αναπτυξιακής και κοινωνικής αποτελεσματικότητας και όχι των κερδών των μεγαλομετόχων και των μπόνους των μεγαλοστελεχών.

iii) με ένα ισχυρό δημόσιο χρηματοπιστωτικό δίκτυο, με κεντρικό πυλώνα του την Εθνική Τράπεζα, υπό δημόσιο έλεγχο, αλλά και τη λειτουργία άλλων δημόσιων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και τραπεζών, όπως η Αγροτική Τράπεζα, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, καθώς και τράπεζες ειδικού σκοπού, οι οποίες θα καλύπτουν ειδικές ανάγκες και θα αντιμετωπίζουν ειδικά προβλήματα τμημάτων του πληθυσμού και περιφερειών.

12) Νέο πλαίσιο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Η χρηματοπιστωτική κρίση που ζούμε έχει εθνικές, ευρωπαϊκές και παγκόσμιες διαστάσεις. Νέα πλαίσια λειτουργίας, νέα κριτήρια και νέες εποπτικές και ρυθμιστικές αρχές απαιτούνται και στα τρία αυτά επίπεδα. Σε ό,τι αφορά ειδικότερα την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αναγκαία:

i) η αλλαγή του καταστατικού και του πλαισίου λειτουργίας της ΕΚΤ ώστε οι σκοποί της να μην περιορίζονται στον έλεγχο του πληθωρισμού αλλά να αφορούν και στη μείωση της ανεργίας και την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και της ισόρροπης περιφερειακά ανάπτυξης.

ii) ο πολιτικός έλεγχος των επιλογών της ΕΚΤ έτσι ώστε οι αποφάσεις να είναι σε αντιστοιχία με αυτούς τους διευρυμένους στόχους της.

iii) το «σύμφωνο σταθερότητας» να αντικατασταθεί από ένα σύμφωνο απασχόλησης, ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής το οποίο να προβλέπει μηχανισμούς αντιμετώπισης τόσο των συστημικών κρίσεων όσο και κρίσεων και κινδύνων που πλήττουν μεμονωμένες χώρες.

iv) Ανάληψη πρωτοβουλιών για την κατάργηση των φορολογικών παραδείσων.

13) Μόνο ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης και αναδιανομής για πλήρη απασχόληση και κοινωνική δικαιοσύνη μπορεί να διώξει το φόβο και την ανασφάλεια από τη ζωή των ανθρώπων.

Η χρηματοπιστωτική κρίση συνεχίζεται. Δεν αποκλείεται μια ενδεχόμενη νέα όξυνσή της να οδηγήσει στην επιλογή, ως επιλογή ανάγκης του ίδιου του καπιταλισμού για εθνικοποίηση ολόκληρου του τραπεζικού συστήματος, όπως άλλωστε εισηγούνται διάφοροι παράγοντες.

Σε αυτή την περίπτωση, πρέπει να εξασφαλιστεί ότι φανερές ή κρυφές ζημιές των τραπεζών και μη εξυπηρετούμενα δάνεια μεγαλοοφειλετών δεν θα επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος και το κοινωνικό σύνολο.

Πρέπει, επίσης, να εξασφαλιστεί ότι η εθνικοποίηση των τραπεζών δεν θα σημάνει την έναρξη μιας περιόδου «κρατικού καπιταλισμού» που θα αναπτύσσεται βάσει των ίδιων λογικών του συστήματος που χρεοκόπησε, αλλά θα οδηγήσει στην οικοδόμηση ενός τραπεζικού συστήματος με αναπτυξιακά χαρακτηριστικά, σε όφελος της κοινωνίας.

Η κρίση όμως δεν είναι πλέον μόνο χρηματοπιστωτική. Πρόκειται για μια γενικευμένη καπιταλιστική κρίση διαρθρωτικού χαρακτήρα.

Στη νέα ιστορική φάση που η κρίση αυτή σηματοδοτεί η δική μας στρατηγική επιλογή προοπτικής δεν είναι ούτε ένας παραλλαγμένος νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, ούτε ένας κρατικός καπιταλισμός που με άλλα μέσα θα υπηρετεί τους ίδιους ταξικούς σκοπούς. Η δική μας στρατηγική επιλογή είναι ο σοσιαλισμός, ένας νέος σοσιαλισμός με ελευθερία και προωθημένη δημοκρατία, ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα.

Στην κατεύθυνση αυτή διατυπώνουμε τις προτάσεις μας για τα άμεσα προβλήματα, διεκδικούμε τις ώριμες αλλαγές που έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία, αγωνιζόμαστε για την ανατροπή του νεοφιλελεύθερου θεσμικού πλαισίου, των απελευθερώσεων, απορρυθμίσεων, ιδιωτικοποιήσεων κλπ. που διαμόρφωσαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

Μόνο ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης και αναδιανομής με κοινωνικό στόχο την πλήρη απασχόληση και την κοινωνική δικαιοσύνη, μπορεί να διώξει την ανασφάλεια και τον φόβο από τους ανθρώπους, και να ανοίξει τον δρόμο σε νέες αισιόδοξες προοπτικές.

To Γραφείο Τύπου

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Η κρίση δεν είναι μια τιμωρία για τις αμαρτίες μας ούτε και φυσικό φαινόμενο. Είναι κρίση του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος, αποτέλεσμα νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόστηκαν και εφαρμόζονται.

Σήμερα είναι ορατή κυρίως η οικονομική της διάσταση. Όμως οι επιπτώσεις της στην ανεργία, στις ανθρώπινες σχέσεις και αξίες, στο περιβάλλον δεν θα αργήσουν να φανούν.

Στη συζήτηση που διοργανώνουμε με εισηγητή τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, οικονομολόγο, μέλος της ΠΓ του ΣΥΝ θα συζητήσουμε εκτός από τα αίτια και τις επιπτώσεις της κρίσης, τις δυνατότητες που υπάρχουν για διέξοδο και τη στρατηγική της Αριστεράς.

Σε περιμένουμε στο Πολιτιστικό κέντρο του Δήμου Ελληνικού στο χώρο της πρώην Αμερικάνικης Βάσης (Αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου) την Κυριακή 19 Οκτώβρη στις 11.00.

Η Γραμματεία της ΠΚ Ελληνικού του ΣΥΝ

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ

Η αιφνιδιαστική τροπολογία του Γ. Αλογοσκούφη για την MIG, σύμφωνα με την οποία για οποιαδήποτε αγορά μετοχών εταιρειών εθνικής στρατηγικής σημασίας σε ποσοστό άνω του 20% θα πρέπει να ερωτηθεί πρώτα η Διυπουργική Επιτροπή Αποκρατικοποιήσεων, δεν λύνει το πρόβλημα. Η πραγματική μάχη για τον ΟΤΕ, μόλις τώρα αρχίζει και η σύγκρουση κυβέρνησης – MIG κατέγραψε το πρώτο επεισόδιο. Η ουσία της υπόθεσης είναι η εξής:

1. Τα λεγόμενα «παλαιά τζάκια» της επιχειρηματικής ζωής του τόπου βλέπουν στο πρόσωπο του Βγενόπουλου έναν νέο ισχυρό παίκτη με τεράστια ρευστότητα που διεκδικεί μερίδιο από τα δικά τους κεκτημένα. Το πρώτο μεγάλο χτύπημα της MIG ήταν στον Δ. Δασκαλόπουλο της ΔΕΛΤΑ και στη συνέχεια στον Π. Παναγόπουλου της ακτοπλοΐας. Έτσι ο κ. Βγενόπουλος μπήκε ξαφνικά στα «ρουθούνια» της παλαιάς γενιάς επιχειρηματιών και κάτι έπρεπε να γίνει.
   
2. Οι πιέσεις προς την κυβέρνηση να βάλει φρένο στην εισβολή των Αράβων ήταν έντονες τους τελευταίους μήνες. «Ετσι που το πάει θα σαρώσει τα πάντα», έλεγαν επιχειρηματίες προσκείμενοι κι όχι μόνο στην κυβέρνηση. Ο ΟΤΕ ήταν η σταγόνα που ξεχύλισε το ποτήρι. Αλλωστε δεν είναι τυχαίες οι επιθέσεις του τελευταίου μήνα κατά του Βγενόπουλου που τον χαρακτήριζαν «νέο Κοσκωτά». Το αν είναι βέβαια θα αποδειχθεί στο μέλλον…
3. Ο ρόλος του Τύπου και σ’ αυτή την υπόθεση είναι καταλυτικός. Οι περισσότερες εφημερίδες ανήκουν σε παλαιούς επιχειρηματίες, παραδοσιακά τζάκια που στην αρχή είδαν με ενδιαφέρον το εγχείρημα της MIG στη συνέχεια όμως άρχισαν να κλονίζονται. Ο φόβος για τα κεκτημένα υπερίσχυσε της επιχειρηματικής αλληλεγγύης και κάπως έτσι άρχισαν οι πιέσεις στο οικονομικό επιτελείο να κάνει κάτι άμεσα.
4. Επειδή το παιχνίδι έχει χοντρύνει δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και ορισμένους στα λόγια δημοσιογράφους οι οποίοι συγκρούονται από διαφορετικά μετερίζια. Ο καθένας από το… pay roll του.
5. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο όμιλος της Marfin δεν εφείσθη διαφημιστικών πακέτων σε όλες τις εφημερίδες. «Είναι πολλά τα λεφτά Ανδρέα…» αναφώνησαν οι εκδότες - επιχειρηματίες, αλλά από την άλλη κάτι έπρεπε να γίνει. Εξ ου και οι «ισορροπίες τρόμου» στις περισσότερες εφημερίδες οι οποίες δεν ξέρουν αν πρέπει να «λιβανίσουν» τη MIG ή να στηρίξουν την κίνηση Αλογοσκούφη να μπλοκάρει την είσοδο στον ΟΤΕ.
6. Δεν πρέπει, πάντως, να ξεχνάμε ότι η ίδια η κυβέρνηση «έβγαλε τα μάτια της» όταν αποφάσιζε νέα μετοχοποίηση η οποία πήγε το ποσοστό του Δημοσίου στο 28% και άνοιγε το δρόμο σε επιθετικές εξαγορές. Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν «παγώνει» η εξεύρεση στρατηγικού επενδυτή που επιθυμούσε ο Π. Βουρλούμης. Αλλωστε, ποιος ξένος παίκτης θα ενδιαφερθεί για τον ΟΤΕ όταν η κυβέρνηση βάζει προσκόμματα στους επενδυτές; Τέλος, το ίδιο ισχύει και για άλλες εταιρείες στρατηγικού εθνικού συμφέροντος όπως η ΔΕΗ, τα λιμάνια κ.λπ.

ΑΝΤΙ WEBLOG