Νέο κοινωνικό συμβόλαιο για να μείνει η κοινωνία όρθια

Ο Αλέξης Τσίπρας στην «Αυγή» της Κυριακής: Νέο κοινωνικό συμβόλαιο για να μείνει η κοινωνία όρθια

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κινείται σαν μια τέτοια καταστροφή να εξυπηρετεί τον σχεδιασμό της, λες και ό,τι συντελείται δύο μήνες τώρα λειτουργεί προς εκπλήρωση του στόχου της, σημειώνει ο Αλέξης Τσίπρας στη συνέντευξη του στην «Αυγή» της Κυριακής.

d8cfne9vuaathvu.jpg

Δυστυχώς, ο κ. Μητσοτάκης έχει κάνει την επιλογή της αδράνειας. Δεν λαμβάνει άμεσα μέτρα στήριξης που θα ανακόψουν τη μεγάλη βουτιά στο κενό. Αντίθετα, σφυρίζει αδιάφορα στα αιτήματα των κοινωνικών ομάδων, κάποιες από τις οποίες αρνείται το οικονομικό επιτελείο ακόμα και να συναντήσει. Πρόκειται όμως για αδράνεια σκοπιμότητας - Θα παρουσιάσουμε τους βασικούς άξονες ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου, που, στη βάση μιας νέας συμμαχίας μισθωτής εργασίας και υγιούς μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας, θα έχει ως στόχο την αναδιάταξη του παραγωγικού προτύπου για μια οικονομία που θα στηρίζει τις ανάγκες των πολλών, τονίζει μεταξύ άλλων ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μιλώντας στην Αυγή της Κυριακής.

Σε δυο επίπεδα αναπτύσσει την πολιτική του ο ΣΥΡΙΖΑ, εξηγεί ο Αλέξης Τσίπρας. Από τη μία, επικαιροποιεί το οικονομικό του πρόγραμμα "Μένουμε Όρθιοι" για την αντιμετώπιση της κρίσης και, από την άλλη, προωθεί την πρόταση για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο με τους εργαζόμενους και τους μικρομεσαίους, το οποίο μάλιστα, μετά την πανδημία, αποκτά πιο επείγοντα χαρακτηριστικά.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρακολουθεί απαθής την επερχόμενη καταστροφή, γιατί μια τέτοια εξέλιξη εξυπηρετεί το σχέδιό της για την αναδιανομή υπέρ των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, και παρατηρεί ότι η ίδια η ζωή θα θέσει τις προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις μπροστά στην ευθύνη να αποτρέψουν την καταστροφή.

Ο Αλ. Τσίπρας εκτιμά ότι μπορεί να αναζητηθεί πορεία συγκλίσεων της Αριστεράς και της Οικολογίας με μια απαλλαγμένη από τον νεοφιλελευθερισμό Σοσιαλδημοκρατία και σε αυτή την προοπτική επισημαίνει και αξιολογεί θετικά μια αλλαγή ρητορικής που χαρακτηρίζει την ηγεσία του ΚΙΝ.ΑΛΛ.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζει στρατηγική επιλογή την επανεκκίνηση της πορείας και διεύρυνσης του πολιτικού φορέα της Αριστεράς, τονίζοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με την Προοδευτική Συμμαχία «υποχρεώνονται να συντονίσουν τον βηματισμό, την ανασυγκρότηση και την τακτική τους με τις απαιτήσεις της νέας πραγματικότητας».

Ολόκληρη η συνέντευξη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, στην Αυγή της Κυριακής και τον Άγγελο Τσέκερη:

Άρθρο του Αλ. Τσίπρα στη Le Monde: Για ποιον χτυπάει η καμπάνα (ΙΙ)

Άρθρο του Αλ. Τσίπρα στη Le Monde: Για ποιον χτυπάει η καμπάνα (ΙΙ):

ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΧΤΥΠΑΕΙ Η ΚΑΜΠΑΝΑ (II)

«Η δυσκολία δεν έγκειται στην ανάπτυξη νέων ιδεών, αλλά στο πώς θα αφήσουμε πίσω μας τις παλιές»
Τζ. Μ. Κέινς, 1936

Όταν το 2015 η Ελλάδα αντιμετώπιζε τον παραλογισμό της τιμωριτικής λιτότητας που είχε ήδη οδηγήσει, μετά από δύο αποτυχημένα προγράμματα του ΔΝΤ, μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού στα πρόθυρα ανθρωπιστικής κρίσης, οι περισσότεροι στην Ευρώπη θεωρούσαν ότι «αυτή η μικρή χώρα» θα παρέμενε μια εξαίρεση. Κάτι σαν μια τιμωρία παραδειγματισμού για να μην ακολουθήσουν και άλλες χώρες τον ολισθηρό δρόμο των μεγάλων ελλειμμάτων.
Τι και αν η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση της Αριστεράς δεν είχε καμία σχέση με αυτούς που δημιούργησαν τα ελλείμματα. Τι κι αν δεν είχε καμία πρόθεση να ευνοήσει, όπως οι προηγούμενες, τους πλούσιους Έλληνες που είχαν βγάλει τα λεφτά τους στις τράπεζες της Ελβετίας και απέφευγαν συστηματικά τη φορολογία. Η πλειοψηφία της κοινής γνώμης, ιδιαίτερα στις χώρες του εύπορου Βορρά, είχε δηλητηριαστεί από ιδεοληψίες για τους “σπάταλους και τεμπέληδες Έλληνες που θέλουν να ζουν καλά, πάνω από τις δυνατότητές τους, με τα λεφτά των σκληρά εργαζόμενων Βόρειοευρωπαίων”.
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να ανατρέψει αυτές τις στερεοτυπικές αντιλήψεις και να προτείνει εναλλακτικές στη σκληρή λιτότητα, μέσα σε ένα πλαίσιο ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και διαλόγου. Ωστόσο, αντιμετωπίστηκε από τις συντηρητικές κυβερνήσεις στην Ε.Ε. ως απειλή απέναντι στους κανόνες που πρέπει να ισχύουν “μέχρι ο ήλιος να ανατείλει από τη Δύση”, ενώ ακόμη και προοδευτικές δυνάμεις, την είδαν αρχικά με καχυποψία: «Ποιοι είναι αυτοί που θα παλέψουν για κάτι το οποίο εμείς δεν επιχειρήσαμε καν;». Αργότερα, βέβαια, είδαν με συμπάθεια την προσπάθεια του Δαβίδ ενάντια στον Γολιάθ. Όπως μου εκμυστηρεύτηκε, άλλωστε, o τότε Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μετά τη πρώτη μου ομιλία ως πρωθυπουργός στην ολομέλεια, «η καρδιά μας είναι μαζί σου αλλά η λογική μας όχι». Και ποιο ήταν το παράλογο; Μα, το να αλλάξουμε τους κανόνες όταν αυτοί δε λειτουργούν.
Στην πραγματικότητα όλοι καταλάβαιναν ότι το “παράλογο” δεν ήταν το να αλλάξουμε το φάρμακο όταν αντί να θεραπεύει, επιδεινώνει την κατάσταση του ασθενή, αλλά το να κάνεις πως δεν βλέπεις το προφανές. Από την άλλη, κανείς δεν θεωρούσε “λογικό” μια μικρή χώρα να αλλάξει τους κανόνες. Ακόμη και αν είχε απόλυτο δίκιο. Και στο πίσω μέρος του μυαλού πολλών, ήταν η αντίληψη πως αυτός ο παραλογισμός δεν θα άγγιζε ποτέ τις ίδιες τους τις χώρες. Πίστευαν ότι η Ελλάδα θα ήταν απλώς μια εξαίρεση.
Σε μια από τις πρώτες Συνόδους του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που συμμετείχα, προσπάθησα να μεταπείσω τους συναδέλφους μου, θυμίζοντάς τους το εξαιρετικό μυθιστόρημα του Έρνεστ Χεμινγουέι, «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα». Ήθελα να τους διαμηνύσω πως αν αυτή είναι η μέθοδος να αντιμετωπιστεί η κρίση στην Ελλάδα, θα έρθει η ώρα που θα χρειαστεί οι χώρες τους να έρθουν αντιμέτωπες με την ίδια “λογική”.
Αργότερα, καθώς οι διαπραγματεύσεις έλαβαν δραματική τροπή, ενημέρωσα την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη σχετικά με την αδιάλλακτη στάση των θεσμικών οργάνων, μέσω των σελίδων της Le Monde, με ένα άρθρο που είχε τον τίτλο του περίφημου βιβλίου του Έρνεστ Χεμινγουέι. Στο πλαίσιο αυτό, κατέληγα στο συμπέρασμα ότι το ζήτημα που αντιμετωπίζαμε δεν αφορούσε μόνον την Ελλάδα, αλλά ήταν το επίκεντρο της σύγκρουσης μεταξύ δύο διαφορετικών στρατηγικών για το μέλλον της Ευρώπης. Η μια ήταν επικεντρωμένη στην πολιτική ολοκλήρωση βασισμένη στην ισότητα και την αλληλεγγύη. Η άλλη οδηγούσε σε κατακερματισμό και διαίρεση.
Δεν ξέρω πόσο προφητικό θα αποδειχθεί αυτό το άρθρο, υπό το πρίσμα των σημερινών εξελίξεων. Και επίσης δεν ξέρω σε ποιο βαθμό κατάφερα να πείσω, τότε, τους συναδέλφους μου. Παρόλο που οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Ιταλίας υποστήριζαν την Ελλάδα, δεν πιστεύω ότι το έκαναν επειδή θεωρούσαν ότι υπήρχε πραγματικός κίνδυνος “οι καμπάνες” να χτυπήσουν μια μέρα για αυτούς. Σε κάθε περίπτωση, παρά τις γαλλικές προσπάθειες, ο διάλογος για το μέλλον της Ευρώπης αποδείχθηκε βραχύβιος.
Μέχρι που ήρθε μια στιγμή που θυμίζει αυτήν της περιόδου του μυθιστορήματος του Χεμινγουέι. Όχι, δεν έχουμε σήμερα πραγματικό πόλεμο. Αλλά είναι σαν να έχουμε πόλεμο. Οι οικονομίες μας συρρικνώνονται συμμετρικά και με απόλυτους όρους. Προτεραιότητα, όμως, είναι να σωθούν ανθρώπινες ζωές. Οι ζωές δεν ξανάρχονται. Τα χρέη ξεπληρώνονται ή και διαγράφονται, όπως έγινε και μετά από πραγματικό πόλεμο, το 1953. Οι ζωές, όμως, δεν ξαναγυρίζουν.

Σε αυτές, λοιπόν, τις δραματικές συνθήκες έκτακτης ανάγκης που βιώνουμε, συνειδητοποιούμε ότι μέρος της ευρωπαϊκής ηγεσίας έχει καταλήξει σε λανθασμένα συμπεράσματα σχετικά με τις προηγούμενες κρίσεις και επιμένει στις λανθασμένες συνταγές. Αντί να παραμερίσουν όλοι μπροστά στο μέγεθος της απειλής και να προτάξουν την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια, συνεχίζουν στην ίδια λογική: «Δε θα πληρώσουμε τα σπασμένα των σπάταλων του Νότου». Με δυο λόγια, καμία σκέψη για αμοιβαιοποίηση του χρέους, ο καθένας μόνος του και “όποιος θέλει δανεικά, να περάσει από το ταμείο να του κόψουμε κουστούμι”. Όπως έγινε και με την Ελλάδα. Αλλά όπως είπαμε, «οι κανόνες είναι κανόνες».
Πολύ φοβάμαι ότι αυτή η ακραία επίδειξη αμοραλισμού και αδιαλλαξίας από Ευρωπαίους ηγέτες - όπως ο Μαρκ Ρούτε που δεν κατάλαβε να έχει κάτι αλλάξει τις τελευταίες μέρες που θα μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα του να δεχτεί νέα οικονομικά εργαλεία - ίσως αποβεί μοιραία για την ίδια την ενότητα της Ένωσης. Διότι η ενότητα δεν βασίζεται μόνο σε οικονομικούς όρους, αλλά και σε κοινές αξίες. Διότι για τους πολίτες, η ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης παίρνει σάρκα όταν για παράδειγμα γιατροί από την Ουγγαρία προστρέχουν στην Ιταλία για να βοηθήσουν Ιταλούς ασθενείς ή όταν Ολλανδοί γιατροί πηγαίνουν στην Ελλάδα για να βοηθήσουν ‘Ελληνες ασθενείς. Αντί για αυτό είδαμε μόνο εθελοντές γιατρούς από την Κούβα και την Κίνα να καταφτάνουν για να θεραπεύσουν Ιταλούς ασθενείς. Και σαν να μη φτάνει αυτό, είδαμε από πάνω κα τον μέγα τεχνοκράτη κ. Ρέγκλιγκ να διαμηνύει στους Ιταλούς, στους Ισπανούς, αλλά – σύντομα - και στους Γάλλους, ότι «βεβαίως μπορούν να δανειστούν, αλλά με αιρεσιμότητα», δηλαδή με πρόγραμμα. Όταν συμβαίνουν όλα αυτά τότε είναι σαφές πως -ανεξάρτητα από οικονομικούς υπολογισμούς- κάτι έχει ραγίσει στις σχέσεις των κρατών-μελών. Γιατί η ζωή δεν είναι μόνο τα λεφτά, αλλά κυρίως η αξιοπρέπεια.
Γνωρίζω πολύ καλά, μετά από 4,5 χρόνια παρουσίας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, ότι η Ευρώπη κινείται αργά, με μικρές ρήξεις και μεγάλους συμβιβασμούς. Εύχομαι ένας τέτοιος συμβιβασμός να επιτευχθεί τις επόμενες μέρες. Και η μεγάλη ευθύνη βαραίνει την Άνγκελα Μέρκελ που πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στην υστεροφημία της ως Ευρωπαία ηγέτης και στο εθνικό της ακροατήριο που είναι μολυσμένο, εδώ και χρόνια, από τον ιό του σοβινισμού.
Αν το πρόβλημα είναι ο συμβολισμός του ευρωομολόγου, λύσεις υπάρχουν. Πάντα υπάρχουν τεχνικές εναλλακτικές με το ίδιο αποτέλεσμα αλλά με διαφορετικό όνομα. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να συμφωνηθεί η έκδοση ενός μεγάλου ομολόγου του EMΣ. Ο ΕΜΣ έχει την πιστοληπτική δυνατότητα να δανείζεται με εξαιρετικούς όρους, ένα μεγάλο αλλά απαραίτητο ποσό κεφαλαίων -ισοδύναμο, για παράδειγμα, του ποσού που συμφώνησαν οι Ρεπουμπλικανοί και οι Δημοκρατικοί για την προστασία της οικονομίας των ΗΠΑ. Βάσει αυτού του ομόλογου, ο ΕΜΣ θα μπορούσε στη συνέχεια να δημιουργήσει ανοιχτή πιστοληπτική γραμμή προς τα κράτη μέλη, χωρίς άλλη προϋπόθεση πέραν του να αξιοποιηθούν στην αντιμετώπιση των κρίσεων στην υγεία και την οικονομία.
Λύσεις υπάρχουν, όπως είπε ο Κέινς κατά την περίοδο του μεσοπολέμου. Πολιτική βούληση να αφήσουμε πίσω τις παλιές ιδέες, δεν γνωρίζω αν υπάρχει. Σε κάθε περίπτωση τα κράτη-μέλη που συνυπέγραψαν την κοινή επιστολή προς τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ζητώντας το ευρωομόλογο, πρέπει να είναι έτοιμα να συνεχίσουν την επόμενη διαπραγμάτευση, όχι μόνο για να καταγράψουν τη διαφωνία τους, αλλά για να επιβάλουν ευρωπαϊκή λύση. Και αν η Άνγκελα Μέρκελ, τελικώς προτιμήσει τα θετικά σχόλια του γερμανικού Τύπου, από την ηγετική υπέρβαση για την ενότητα της ευρωζώνης, τότε οι χώρες αυτές δεν πρέπει να διστάσουν να κάνουν τα επόμενα βήματα μαζί.
Ένα ευρωομόλογο χωρίς τη Γερμανία και την Ολλανδία, δεν θα είναι, βεβαίως, το ίδιο ισχυρό, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι τα υπόλοιπα κράτη-μέλη μαζί, αντιπροσωπεύουν άνω των 2/3 του ΑΕΠ της ΕΕ. Αρκεί να έχουν τη βούληση να προχωρήσουν μπροστά. Εξάλλου, αυτός μπορεί να είναι και ο μόνος τρόπος για να προχωρήσει η Ευρώπη μπροστά.
2/4/2020

«Ανισότητες, νεοφιλελευθερισμός και ευρωπαϊκή ενοποίηση: Προοδευτικές απαντήσεις»

Για ένα εναλλακτικό ηγεμονικό σχέδιο απέναντι στη νεοφιλελεύθερη ευρωπαϊκή ενοποίηση

Δημοσίευση εφ. Η ΑΥΓΗ: 01 Φεβρουαρίου 2020 

«Ανισότητες, νεοφιλελευθερισμός και ευρωπαϊκή ενοποίηση: Προοδευτικές απαντήσεις» - Το βιβλίο συγκεντρώνει 24 άρθρα Ελλήνων και Ευρωπαίων προοδευτικών επιστημόνων και εισηγήσεις μελών της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτών των ευρωομάδων της Αριστεράς και των Πρασίνων που συμμετείχαν στο Διεθνές Συνέδριο για τις Ανισότητες, που διοργάνωσε το Ινστιτούτο "Νίκος Πουλαντζάς" στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 2017

«Ανισότητες, νεοφιλελευθερισμός και ευρωπαϊκή ενοποίηση: Προοδευτικές απαντήσεις». Ένας συλλογικός τόμος του Ινστιτούτου «Νίκος Πουλαντζάς» που πραγματεύεται από επιστημονική και πολιτική σκοπιά το κομβικό κοινωνικό ζήτημα της τεράστιας αύξησης των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων στον νεοφιλελεύθερο παγκοσμιοποιημένο χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό της εποχής μας.

Ο τόμος εξετάζει πολλά είδη και διαστάσεις των ανισοτήτων και αναλύει τα αίτια και τις εκφάνσεις τους σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, αξιοποιώντας τη διεθνή θεωρία και έρευνα και την πολιτική συζήτηση και τις αντιπαραθέσεις γύρω από το ζήτημα που απασχολεί πλέον όλους τους διεθνείς οργανισμούς και τις πολιτικές ελίτ παγκοσμίως. Κυρίως όμως ο τόμος αναδεικνύει τις ανισότητες και την καταπολέμησή τους ως ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά διακυβεύματα για τις προοδευτικές δυνάμεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη σήμερα, στην προσπάθειά τους να αναπτύξουν ένα εναλλακτικό ηγεμονικό σχέδιο απέναντι στην νεοφιλελεύθερη ευρωπαϊκή ενοποίηση και παγκοσμιοποίηση.

Το βιβλίο συγκεντρώνει 24 άρθρα Ελλήνων και Ευρωπαίων προοδευτικών επιστημόνων και εισηγήσεις μελών της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτών των ευρωομάδων της Αριστεράς και των Πρασίνων που συμμετείχαν στο Διεθνές Συνέδριο για τις Ανισότητες, που διοργάνωσε το Ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς» στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 2017. Τα άρθρα και οι εισηγήσεις του τόμου οργανώνονται σε πέντε μέρη:

1. Οικονομικές ανισότητες: πλούτος, εισόδημα, φορολογία.

2. Εργασιακές σχέσεις, ανεργία και ανισότητες στην αγορά εργασίας.

3. Νεολαία, φύλο και διαγενεακές / ενδογενεακές ανισότητες

4. Νεοφιλελευθερισμός, κράτος πρόνοιας και ανισότητες στη Νότια Ευρώπη.

5. Ευρωπαϊκή ενοποίηση, ανισότητες εντός της Ε.Ε., βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη.

Αποσπάσματα από το βιβλίο

Το αίτημα και ο αγώνας για ισότητα ήταν και είναι πολιτικός. Υπάρχει βαθιά και αθεράπευτη αντίφαση μεταξύ της δημοκρατίας, που αναγνωρίζει και επιβάλλει την πολιτική ισότητα, και της τεράστιας οικονομικής ανισότητας του ύστερου καπιταλισμού.

Οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες δεν πηγάζουν από τη φύση του ανθρώπου, όπως ισχυρίζονται οι φιλελεύθεροι. Είναι ενδογενείς στις καπιταλιστικές κοινωνίες, αλλά οι μεγάλες επαναστάσεις και τα κινήματα του 19ου και 20ού αιώνα για την κοινωνική απελευθέρωση και οι αγώνες των λαών για κοινωνική δικαιοσύνη τις περιόρισαν σημαντικά. Η έκρηξή τους την τελευταία πεντηκονταετία οφείλεται στην παγκόσμια επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, στην αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου υπέρ του κεφαλαίου και των πλουσιότερων τάξεων και στην ανεξέλεγκτη λειτουργία του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και των φορολογικών παραδείσων.

Οι ανισότητες ήρθαν στο προσκήνιο ως πολιτικό ζήτημα πρώτου μεγέθους κατά τη διάρκεια της πρόσφατης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Το διεθνές κίνημα Occupy, τα Panama και Paradise Papers, η επικράτηση του Τραμπ στις ΗΠΑ, η ψήφος του αγγλικού λαού υπέρ του Brexit, η κρίση της ευρωζώνης, η απόκλιση της περιφέρειας της Ε.Ε. από τον αναπτυγμένο της πυρήνα και η περιθωριοποίηση εκτεταμένων κοινωνικών στρωμάτων σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες με τις πολιτικές λιτότητας, η άνοδος του ευρωσκεπτικισμού και της εθνικιστικής Δεξιάς και Ακροδεξιάς σήμαναν συναγερμό.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει σήμερα υπαρξιακό πρόβλημα και κρίση ηγεμονικού σχεδίου. Μετά το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος υπέρ του Brexit πολλές πολιτικές δυνάμεις έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι περιφερειακές και κοινωνικές ανισότητες όχι μόνο δεν είναι συμβατές με το πολιτικό σχέδιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης - ενοποίησης αλλά έχουν και διαλυτικές συνέπειες. Επίσης καθηλώνουν την Ε.Ε. σε χαμηλούς ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης και συσσώρευσης του κεφαλαίου, διατηρώντας την καταναλωτική ζήτηση των λαϊκών στρωμάτων σε χαμηλά επίπεδα.

Όλες οι χώρες της Νότιας Ευρώπης, που εφάρμοσαν κατά τη διάρκεια της πρόσφατης κρίσης σκληρές πολιτικές λιτότητας ή/και προγράμματα οικονομικής προσαρμογής, παρουσιάζουν σήμερα επίπεδα εισοδηματικής ανισότητας πάνω από τον μέσο όρο της Ε.Ε. Στην Ελλάδα, τα κοινωνικά δικαιώματα βρέθηκαν από τις αρχές του 2015 στον πυρήνα της πολιτικής της κυβέρνησης της Αριστεράς, αμβλύνοντας τις ανισότητες. Κάτω από τους πιο ασφυκτικούς δημοσιονομικούς περιορισμούς, με το «παράλληλο πρόγραμμα» σταμάτησε και αντιστράφηκε η κατάρρευση στους τομείς της Υγείας και της Παιδείας, αποκλιμακώθηκε η ανεργία, εισήχθησαν θεσμοί όπως το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης και η καθολική πρόσβαση των ανασφάλιστων πολιτών στο Εθνικό Σύστημα Υγείας και αμβλύνθηκαν διακρίσεις και ανισότητες ως προς την απόλαυση βασικών ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα, εν μέσω κρίσης, έγινε απόπειρα να συγκροτηθεί για πρώτη φορά στη χώρα ένα νέο μοντέλο κοινωνικού κράτους.

Οι μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες της εποχής μας αποτελούν μεγάλη πρόκληση για τις προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης. Η αντιμετώπισή τους -μαζί με το ζήτημα του εκδημοκρατισμού - θα πρέπει να τεθούν στον πυρήνα ενός εναλλακτικού πολιτικού σχεδίου που θα απαντά στο μείζον κοινωνικό ζήτημα της παρούσας συγκυρίας, πώς δηλαδή οι τάξεις και τα κοινωνικά στρώματα που έχουν πληγεί σε όλη την Ευρώπη από την οικονομική κρίση και την παγκοσμιοποίηση και έχουν εξωθηθεί ή εγκαταλειφθεί στο περιθώριο, θα μπορέσουν να ενσωματωθούν ξανά μέσα σε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο και ένα σχέδιο ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που θα ανοίγει προοπτικές βελτίωσης της ποιότητας ζωής τους και θα κατοχυρώνει ίσα δικαιώματα συμμετοχής στον παραγόμενο πλούτο, εντός ενός πλαισίου δίκαιης ανάπτυξης και δημοκρατικής εκπροσώπησης. Επίσης, θα πρέπει να απαντά στο πώς η Ε.Ε. θα σταματήσει να αποτελεί οδοστρωτήρα για τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα των λαών της και μηχανή επιβολής του νεοφιλελεύθερου σχεδίου και, τέλος, θα πρέπει να απαντά στο πώς η διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης θα είναι αμοιβαία επωφελής για τους λαούς της Ευρώπης και θα επιτρέπει τη σύγκλιση του επιπέδου ευημερίας τους.

Η αντιμετώπιση των ανισοτήτων συνιστά τον ενοποιητικό ιστό της αριστερής πολιτικής και του αριστερού σχεδίου σε εθνική και ευρωπαϊκή κλίμακα, το κριτήριο πολιτικής διαφοροποίησης, τη σκοπιά από την οποία προσεγγίζουμε τα πράγματα. Θα μπορούσε να είναι ο κεντρικός όρος για την επίτευξη της αριστερής ηγεμονίας, η βάση για τις κοινωνικές συμμαχίες και τις πολιτικές συνεργασίες της Αριστεράς με όλες τις δυνάμεις που στρατεύονται στο αγώνα για μια δημοκρατική και δίκαιη κοινωνία.

Info

Εκδόσεις: Νήσος και Ινστιτούτο "ΝίκοςΠουλαντζάς", 2019

Επιμέλεια: Μαρία Καραμεσίνη

Ξανά για τον κ. Διαματάρη

Και ξανά για τον κ. Διαματάρη

«Αριστεία» δίχως τέλος: Με βεβαρημένο παρελθόν ο «εκλεκτός» του Διαματάρη

Προκαλεί την κοινή γνώμη ο υφυπουργός Εξωτερικών προσλαμβάνοντας στο γραφείο του πρώην μεγαλοστέλεχος της ΕΑΒ που είχε οδηγηθεί σε παραίτηση το 2012 λόγω σκανδάλων - Αφαιρέθηκε και το πρώτο πτυχίο του Διαματάρη από το βιογραφικό του - Αλ. Τσίπρας: Το πρόβλημα στο θέμα του κ. Διαματάρη είναι ο ίδιος ο Κυρ. Μητσοτάκης!

https://left.gr/news/aristeia-dihos-telos-me-vevarimeno-parelthon-o-eklektos-toy-diamatari

Ξανά για τον κ. Διαματάρη

Από ό,τι φαίνεται, το σχέδιο της κυβέρνησης για την υπόθεση του κ. Διαματάρη είναι να κλείσει το θέμα όπως - όπως. Κανένα πρόβλημα, υπήρξε μια παρανόηση, η επίμαχη φράση διαγράφηκε από το βιογραφικό του, ο άνθρωπος μπορεί να συνεχίσει τη δουλειά του κανονικά.

mitsotakis-diamataras.png

Στην πραγματική ζωή, έναν δικηγόρο που πιάνεται να λέει ψέματα ότι έχει μεταπτυχιακό σταματάμε να τον εμπιστευόμαστε για τις υποθέσεις μας. Ακόμα περισσότερο έναν γιατρό. Ένας εργαζόμενος μπορεί να αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα αν συλληφθεί να έχει παραπλανήσει τους εργοδότες του. Δύο φορές χειρότερα αν ισχυριστεί ότι είπε αλήθεια, απλώς οι άλλοι δεν κατάλαβαν. Αλλά για έναν υφυπουργό της κυβέρνησης, δεν τίθεται θέμα σοβαρότητας, αξιοπιστίας και κύρους.

Ειδικά σε περιόδους σαν και αυτή, που η ελληνική εξωτερική πολιτική τρέχει και δεν φτάνει, με την τουρκική επιθετικότητα και την προσφυγική κρίση. Τι να την κάνει τη σοβαρότητα; Το πολύ - πολύ να χαχανίζουν οι ομόλογοί του στις διμερείς.

Είναι προφανές ότι ο κ. Διαματάρης είναι πολύ σοβαρό αγκάθι για την κυβέρνηση. Ο κ. Μητσοτάκης προτιμά να τον έχει μέσα, ακόμα και σε βάρος του κυβερνητικού κύρους, παρά να τον έχει απ' έξω και να του προκαλεί ζημιά.

Ας θυμηθούμε ότι ο κ. Διαματάρης έχει διαφοροποιηθεί ήδη μία φορά στο θέμα της ψήφου των ομογενών και θα διαφοροποιηθεί πολύ πιο επιθετικά αν χάσει την καρέκλα του. Και επιπλέον ο κ. Μητσοτάκης φοβάται τη σύγκρουση με τον Σαμαρά.

Γι' αυτό, ο κ. Μητσοτάκης προτιμά να παριστάνει ότι δεν βλέπει κάτι κακό στη λαθροχειρία του κ. Διαματάρη. Εκτός από την αριστεία, περίσσεψε και η αξιοπρέπεια.

Αντισυνταγματικό το νέο σύστημα εισφορών του τέως ΟΑΕΕ και ΕΤΑΑ

Το προωθούμενο σχέδιο ξηλώνει θεμελιώδεις αρχές του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης προς όφελος των λίγων...

Τεκμηριωμένο άρθρο του σ. Διονύση Τεμπονέρα στήν Εφημερίδα των Συντακτών

Αντισυνταγματικό το νέο σύστημα εισφορών

Το περασμένο Σαββατοκύριακο οι πολίτες της χώρας παρακολούθησαν σε πρωινή τηλεοπτική μετάδοση μια μίνι παρουσίαση των νέων αλλαγών στο ασφαλιστικό

ste_2.jpg

Το περασμένο Σαββατοκύριακο οι πολίτες της χώρας παρακολούθησαν σε πρωινή τηλεοπτική μετάδοση μια μίνι παρουσίαση των νέων αλλαγών στο ασφαλιστικό. Σύμφωνα με τις εξαγγελίες, η κατώτατη εισφορά αυξάνεται κατά 20%, περίπου, σε σχέση με τα 185 ευρώ ανά μήνα που πλήρωναν οι ασφαλισμένοι του τέως ΟΑΕΕ και ΕΤΑΑ (νυν ΕΦΚΑ), και θα ανέρχεται πλέον στα 210 ευρώ ανά μήνα. Η υπολογιζόμενη συνολική κύρια σύνταξη που αντιστοιχεί στην κατώτατη ασφαλιστέα βάση για χρόνο ασφάλισης 30 ετών θα ισούται με 588,37 ευρώ μικτά!

Προϋπολογισμός ΝΔ: Oύτε κοινωνικός ούτε αναπτυξιακός

Άρθρο του Ε. Τσακαλώτου, τομεάρχη Οικονομικών της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, στην Αυγή.

vouli-2704631.jpg

FacebookTwitter

Προϋπολογισμός ΝΔ: Oύτε κοινωνικός ούτε αναπτυξιακός

Η Νέα Δημοκρατία με τον Προϋπολογισμό που κατέθεσε δείχνει ξεκάθαρα τις προθέσεις της. Δεν δίνει επί της ουσίας τίποτα σε μισθωτούς και συνταξιούχους, ανατρέπει την τάση ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους που έγινε επί ΣΥΡΙΖΑ και χρησιμοποιεί δημιουργική λογιστική στις προβλέψεις της για να της βγουν τα νούμερα.

Προϋπολογισμός 2020: «Ψαλίδι» σε επιδόματα και ταμεία

Οι μεγαλύτερες μειώσεις αφορούν: α) Τα προνοιακά επιδόματα για ΑμεΑ, που μειώνονται κατά 173 εκατ. (740 το 2020, έναντι δαπάνης 913 το 2019). β) Τα οικογενειακά επιδόματα, που μειώνονται κατά 139 εκατ. (961 το 2020, έναντι δαπάνης 1,1 δισ. το 2019). γ) Το επίδομα ενοικίου, που μειώνεται κατά 51 εκατ. (314 το 2020, έναντι 366 το 2019)

«Ψαλίδι» στο κοινωνικό κράτος με μειώσεις των επιδομάτων κοινωνικής αλληλεγγύης και περικοπές στη χρηματοδότηση του ΕΦΚΑ, αλλά και μείωση των προγραμμάτων απασχόλησης (ΟΑΕΔ) περιλαμβάνει ο προϋπολογισμός του 2020

Αναλυτικά, στον προϋπολογισμό, και κυρίως στο κοινωνικό τμήμα του, προβλέπεται:
Μείωση στα επιδόματα κοινωνικής αλληλεγγύης που χορηγεί ο ΟΠΕΚΑ κατά 367 εκατ. ευρώ.

Οι μεγαλύτερες μειώσεις αφορούν:

α) Τα προνοιακά επιδόματα για ΑμεΑ, που μειώνονται κατά 173 εκατ. (740 το 2020, έναντι δαπάνης 913 το 2019). β) Τα οικογενειακά επιδόματα, που μειώνονται κατά 139 εκατ. (961 το 2020, έναντι δαπάνης 1,1 δισ. το 2019). γ) Το επίδομα ενοικίου, που μειώνεται κατά 51 εκατ. (314 το 2020, έναντι 366 το 2019).

«Επιβεβαιώνονται έτσι οι εκτιμήσεις που έχουμε δημοσιοποιήσει εδώ και καιρό ότι η μεγάλη δεξαμενή των 3,5 δισ. που δημιουργήσαμε για τα προνοιακά επιδόματα στήνοντας ένα νέο προνοιακό κράτος, διαφανές, δίκαιο, αδιάβλητο και αξιόπιστο, θα υποστεί κυρίως τις αφαιμάξεις για να καλυφθούν πιθανά κενά του υπ. Εργασίας» σημειώνει σε δήλωσή της η πρώην αν. υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Θεανώ Φωτίου, προσθέτοντας: «Εξακολουθούν να ισχυρίζονται ψευδώς ότι με τα 123 εκατ. που εντάσσουν στον προϋπολογισμό θα καλύψουν το 90% των νέων γεννήσεων του 2020, ενώ γνωρίζουν καλά ότι οι γεννήσεις στην Ελλάδα το 2018 ανήλθαν σε 86.440, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να καλύψουν μόλις το 71% των οικογενειών».

Πλεονασματικός ο ΕΦΚΑ, «ψαλίδι» στη χρηματοδότησή του

Το πλεονασματικό ισοζύγιο των ασφαλιστικών ταμείων για το 2020, ύψους 1,021 δισ. ευρώ, βελτιωμένο κατά 202 εκατ. ευρώ έναντι των εκτιμήσεων για το τρέχον έτος (819 εκατ.
ευρώ) καθώς προβλέπεται αύξηση εσόδων από ασφαλιστικές εισφορές κατά 593 εκατ. ευρώ, οφειλόμενη κυρίως στην εκτιμώμενη αύξηση των εισφορών της μισθωτής εργασίας καθώς και στην αύξηση των εργοδοτικών εισφορών του Δημοσίου, αλλά και στο ότι το 2020 είναι το τελευταίο έτος μετάβασης της εισφοράς που καταβάλλει το Δημόσιο στα 13,33%, όπως και οι υπόλοιποι εργοδότες.

Ταυτόχρονα, σημαντικά μειωμένη κατά 475 εκατ. ευρώ θα είναι η κρατική επιχορήγηση του ΕΦΚΑ. Είναι χαρακτηριστικό ότι
στο επίπεδο των δαπανών εκτιμάται μείωση της τάξης των 236 εκατ. ευρώ, η οποία οφείλεται κατά ένα μέρος στη μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 192 εκατ. ευρώ (121 εκατ. ευρώ από τις κύριες και 71 εκατ. ευρώ από τις επικουρικές).

Να σημειωθεί ότι ενώ στις προωθούμενες παρεμβάσεις δεν υπάρχει κάποια αναφορά για την επικείμενη μείωση των εισφορών σε εργοδότες και εργαζόμενους - μισθωτούς με πλήρη απασχόληση, έχει προϋπολογιστεί κόστος 123 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 21 εκατ. ευρώ θα βαρύνουν τον προϋπολογισμό του ΟΑΕΔ.

Αναλυτικά, το ισοζύγιο των ασφαλιστικών ταμείων για το 2020 εκτιμάται ότι θα παρουσιάσει πλεόνασμα ύψους 1,021 δισ. ευρώ, βελτιωμένο κατά 202 εκατ. ευρώ έναντι των εκτιμήσεων για το τρέχον έτος (819 εκατ. ευρώ).

Μάλιστα ο προϋπολογισμός προβλέπει αύξηση εσόδων από ασφαλιστικές εισφορές κατά 593 εκατ. ευρώ, οφειλόμενη κυρίως στην εκτιμώμενη αύξηση των εισφορών της μισθωτής εργασίας καθώς και στην αύξηση των εργοδοτικών εισφορών του Δημοσίου, αλλά και στο ότι το 2020 είναι το τελευταίο έτος μετάβασης της εισφοράς που καταβάλλει το Δημόσιο στα 13,33%, όπως και οι υπόλοιποι εργοδότες.

«Κόβουν» και τα προγράμματα απασχόλησης

Μειωμένος κατά 75 εκατ. ευρώ (0,02%) σε σχέση με το 2019 θα είναι ο προϋπολογισμός του ΟΑΕΔ. Συγκεκριμένα, το ισοζύγιο του Οργανισμού Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού για το 2020 εκτιμάται ότι θα ανέλθει σε πλεόνασμα ύψους 470 εκατ. ευρώ, μειωμένο κατά 41 εκατ. ευρώ σε σχέση με τις εκτιμήσεις του οικονομικού έτους 2019. Σύμφωνα με το κείμενο του προϋπολογισμού που κατατέθηκε στη Βουλή:

Η εξέλιξη αυτή οφείλεται στη μείωση των εσόδων του φορέα κατά 75 εκατ. ευρώ, κυρίως εξαιτίας:

α) Της μείωσης κατά 21 εκατ. ευρώ των ασφαλιστικών εισφορών λόγω της έναρξης εφαρμογής από το δεύτερο εξάμηνο 2020 του μέτρου της μείωσης των ασφαλιστικών εισφορών κατά 0,9 ποσοστιαίες μονάδες για τη μισθωτή εργασία πλήρους απασχόλησης.

β) Της μείωσης της χρηματοδότησης από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων κατά 50 εκατ. ευρώ.

γ) Στη μείωση των δαπανών κατά 34 εκατ. ευρώ, η οποία οφείλεται κατά κύριο λόγο στη μείωση κατά 83 εκατ. ευρώ των προγραμμάτων απασχόλησης που επανεξετάζονται ώστε να αποκτήσουν αυξημένη αποτελεσματικότητα και στην παράλληλη αύξηση κατά 30 εκατ. ευρώ των επιδομάτων ανεργίας, γεγονός που οφείλεται κυρίως στην αύξηση του κατώτερου μισθού.

https://www.avgi.gr/article/4768083/10432607/proupologismos-2020-psalidi-se-epidomata-kai-tameia

Για μια νέα τετραετία της Αριστεράς

του Μανταδάκη Άγγελου

Το 2019 ανέτειλε σε έναν κόσμο με μεγάλες αβεβαιότητες που κλονίζεται από τις συνέπειες μιας βαθιάς και μακροχρόνιας κρίσης.

Ο σημερινός κόσμος παράγει έναν τεράστιο πλούτο που οφείλεται στην εκρηκτική πρόοδο των νέων τεχνολογιών. Ο πλούτος αυτός όμως κατανέμεται με προκλητικά άδικο τρόπο. Μόλις το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει περισσότερα από όλους τους υπόλοιπους.

Η μεγάλη τεχνολογική πρόοδος επίσης δεν απέτρεψε την ανθρωπότητα από τη βάναυση μεταχείριση του φυσικού μας περιβάλλοντος.

Η μεταβολή του κλίματος που συντελείται τα τελευταία χρόνια προκαλεί ήδη ακραία καιρικά φαινόμενα και μεγάλες οικολογικές καταστροφές.

Το νέο αμερικανικό δόγμα «Πρώτα η Αμερική» οδηγεί σε μια διαδικασία αποπαγκοσμιοποίησης και η Ευρωπαϊκή Ένωση κινδυνεύει να συνθλιβεί ανάμεσα στην Αμερική και τη Ρωσία.

Ο πόλεμος στη Συρία και κατά συνέπεια το προσφυγικό πρόβλημα αναδεικνύουν την ανάγκη ενός νέου συστήματος συλλογικής ασφάλειας στον κόσμο.

Στην Ευρώπη εφαρμόστηκε επί πολλά χρόνια το νεοφιλελεύθερο μοντέλο το οποίο οδήγησε στη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, τη διόγκωση της ανεργίας και την περιθωριοποίηση μεγάλων κοινωνικών στρωμάτων. Οι πολιτικές δυνάμεις που ευθύνονται για την αρνητική αυτή εξέλιξη στην Ευρώπη συνέβαλαν στην εμφάνιση και επικίνδυνη άνοδο της άκρας ρατσιστικής νεοφασιστικής Δεξιάς. Τόσο τα δεξιά και κεντροδεξιά κόμματα όσο και μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας ευθύνονται για την ενίσχυση της Ακροδεξιάς, αφού με την προσχώρησή τους στον νεοφιλελευθερισμό καλλιέργησαν το έδαφος για την ισχυροποίηση των φασιστικών κομμάτων.

Πολιτική αλληλεγγύης

Στη χώρα μας από το 2015 ξεκίνησε ένα εγχείρημα που όμοιό του δεν υπάρχει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ελληνική κυβέρνηση με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα, η μόνη αριστερή κυβέρνηση σήμερα στην Ευρώπη, επιχειρεί την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση χωρίς την κατάρρευση της κοινωνίας, με μια πολιτική που ο πυρήνας της δεν είναι η σκληρή λιτότητα που εφαρμόστηκε τα προηγούμενα χρόνια. Η πολιτική της κυβέρνησης Τσίπρα είναι πολιτική κοινωνικής αλληλεγγύης και στήριξης των φτωχότερων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Αφού κατάφερε να απεγκλωβίσει τη χώρα από τα Μνημόνια και να κερδίσει μια ευνοϊκότερη διευθέτηση για το δημόσιο χρέος, τώρα έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει σε πολιτικές και μέτρα χωρίς την άδεια των εταίρων.

Η κυβέρνηση υλοποιεί με συνέπεια μία προς μία τις εξαγγελίες της που ευνοούν τον κόσμο της εργασίας, όπως η αύξηση του κατώτατου μισθού, η κατάργηση της μισθολογικής διάκρισης για τους νέους κάτω από 25 χρόνων, η επάνοδος του θεσμού των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, η αυστηροποίηση των ελέγχων για τη μαύρη εργασία. Ταυτόχρονα, η μη περικοπή των συντάξεων και για δεύτερη χρονιά το κοινωνικό μέρισμα για τους οικονομικά αδύνατους, όπως και η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών για αγρότες και ελεύθερους επαγγελματίες, οι ρυθμίσεις χρεών που συνεχίζονται προσθέτουν ένα θετικό κοινωνικό πρόσημο στην κυβερνητική πολιτική.

Ο αντίδραση της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι σπασμωδική και αρκετές φορές επικίνδυνη για τον τόπο, δείχνοντας έτσι το μέτρο του ελλείμματος στρατηγικής της συντηρητικής παράταξης. Είναι χαρακτηριστική η στάση της Νέας Δημοκρατίας με την ΠΓΔΜ, όπου, κυριαρχούμενη από δεξιά στοιχεία, η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας έκανε στροφή εγκαταλείποντας την εθνική γραμμή που το ίδιο το κόμμα αυτό είχε υποστηρίξει.

Τα όσα έγιναν μέχρι σήμερα σε αυτά τα τριάμισι χρόνια είναι ασφαλώς σημαντικά. Δεν θα μπορούσαν να γίνουν με κυβέρνηση Δεξιάς ή Δεξιάς - ΠΑΣΟΚ. Υπάρχει όμως ακόμα μακρύς δρόμος μέχρι τη βαθιά τομή που χρειάζεται ο τόπος.

Απαιτούνται μεγάλες αλλαγές σε όλα τα επίπεδα για να μπορέσει η χώρα να συνέλθει από τη μιζέρια των τελευταίων δεκαετιών. Η χώρα χρειάζεται άλλη μια τετραετία κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για να ανακάμψει ουσιαστικά και να εισέλθει σε έναν δρόμο δίκαιης ανάπτυξης, σε μια κοινωνία που στρέφει το ενδιαφέρον της στους πολλούς και όχι στους λίγους και ισχυρούς. Μέσα στις αλλαγές αυτές, κυρίαρχο λόγο έχει η πάταξη της διαφθοράς και της διαπλοκής. Ο λαϊκός παράγοντας είναι αυτός που μπορεί να δώσει λύση στο πολιτικό πρόβλημα της χώρας αν πιστέψει ότι αυτή η κυβέρνηση του λέει την αλήθεια, είναι δίπλα του και εργάζεται όχι για τη δική της αναπαραγωγή και διατήρηση στην εξουσία, αλλά για την κοινωνία ολόκληρη.

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2019 θα είναι νίκη πανευρωπαϊκής σημασίας και απήχησης. Θα είναι μια μεγάλη νίκη των δυνάμεων της προόδου απέναντι στον φασισμό.

200 χρόνια από τη γέννηση του Καρλ Μαρξ -Θόδωρος Παρασκευόπουλος

Μαθαίνοντας από τα λάθη του παρελθόντος, η Αριστερά οφείλει σήμερα να μελετήσει συλλογικά τον Μαρξ και τα κόμματα της Αριστεράς, ως συλλογικοί διανοούμενοι, να δώσουν, μέσω ακριβώς της μελέτης αυτής, στέρεες βάσεις στην πρακτική τους. 

Γιατί διαβάζουμε ακόμα τον Μαρξ; 

200 χρόνια από τη γέννηση του Μαρξ, η Αριστερά καλείται να αξιοποιήσει χωρίς δογματισμό την "εργαλειοθήκη" του για να αλλάξει τον κόσμο - Το Left.gr καταγράφει εδώ τη συζήτηση του Σαββάτου 6/10, στο Φεστιβάλ ΣΠΟΥΤΝΙΚ

ΤΟ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ ΣΧΕΔΙΟ

Αλ. Χαρίτσης: Το αναπτυξιακό σχέδιο φιλοδοξεί να θέσει τις βάσεις για βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη

Το αναπτυξιακό σχέδιο της κυβέρνησης, αναφέρει ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης, παρά τις δυσκολίες και τους περιορισμούς έχει στόχο να στηριχθούν οι δυνάμεις της εργασίας, η νεολαία και τα νέα παραγωγικά και επιχειρηματικά στρώματα ώστε να πάρουν πάνω τους την υπόθεση της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.

xaritsis6b.jpg

FacebookTwitter

Το αναπτυξιακό σχέδιο της κυβέρνησης με ειλικρίνεια, με συγκεκριμένες δεσμεύσεις και χρονοδιαγράμματα και με έναν συνεκτικό και ολιστικό τρόπο ανοίγει και επίσημα τη συζήτηση για την επόμενη μέρα της χώρας και της οικονομίας, ενώ η αντιπολίτευση το μόνο που προτείνει είναι ένα διαρκές αίτημα για εκλογές.

Αυτό υπογράμμισε σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης Αλέξης Χαρίτσης.

«Δεν πρόκειται λοιπόν για σχέδιο επί χάρτου αλλά για μια δυναμική και βαθιά πολιτική διαδικασία που φιλοδοξεί να θέσει τις βάσεις για βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη με πρωταγωνιστή την κοινωνία» όπως σημείωσε ο ίδιος.

Το αναπτυξιακό σχέδιο της κυβέρνησης, αναφέρει, παρά τις δυσκολίες και τους περιορισμούς έχει στόχο να στηριχθούν οι δυνάμεις της εργασίας, η νεολαία και τα νέα παραγωγικά και επιχειρηματικά στρώματα ώστε να πάρουν πάνω τους την υπόθεση της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.

Υπογραμμίζει πως η επενδυτική κοινότητα έχει ενημερωθεί ότι υπάρχει αναπτυξιακό σχέδιο και διαπιστώνει ότι η κυβέρνηση αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και δράσεις με σαφείς προτεραιότητες. «Δεν σημαίνει ότι όλοι συμφωνούν με το σύνολο των παρεμβάσεων, αλλά η εικόνα είναι θετική», τονίζει.

Αναφέρει επίσης ότι προχωράει η υλοποίηση της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας, η οποία θα διευκολύνει την πρόσβαση στη χρηματοδότηση των ΜΜΕ των νεοσύστατων επιχειρήσεων, των συνεταιρισμών και των κοινωνικών επιχειρήσεων καθώς και των δημόσιων φορέων, αλλά και του Ταμείου Μικροπιστώσεων.

Η συνέντευξη του αναπληρωτή υπουργού Οικονομίας και Ανάπτυξης Αλέξη Χαρίτση στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και στη δημοσιογράφο Εύη Παπαδοσηφάκη αναλυτικά:

Αλ. Τσίπρας: Καθαρή έξοδος, ξεκάθαρες διαφορές

Αλ. Τσίπρας: Καθαρή έξοδος, ξεκάθαρες διαφορές:

Άρθρο του πρωθυπουργού και πρόεδρου του ΣΥΡΙΖΑ στην Εφημερίδα των Συντακτών

 Πρόκειται αναμφίβολα για μια ιστορική καμπή στη σύγχρονη ιστορία της χώρας, που για οχτώ ολόκληρα χρόνια είχε παραδώσει την ευθύνη άσκησης της οικονομικής πολιτικής της αποκλειστικά στους δανειστές της ως αποτέλεσμα της ουσιαστικής της χρεοκοπίας στις αρχές του 2010.

Τώρα λοιπόν που αρχίζει να διαφαίνεται ότι τελικά αυτή η κυβέρνηση θα πετύχει εκεί που απέτυχαν όλες οι προηγούμενες και με ασύγκριτα μικρότερο κοινωνικό κόστος, τίθενται εκ νέου και εύλογα τα ερωτήματα:

Αξιζε τον κόπο να αναλάβει αυτή τη βαριά ευθύνη μια κυβέρνηση της Αριστεράς;

Την ανέλαβε για λογαριασμό των κοινωνικών στρωμάτων που εκπροσωπεί ή για λογαριασμό της οικονομικής ελίτ;

Θα επιχειρήσω να μην απαντήσω μονολεκτικά στα ερωτήματα, αλλά να σκιαγραφήσω τις απαντήσεις παραθέτοντας τα δεδομένα που έχουμε μπροστά μας. Και έχοντας πάντα κατά νου ότι τις απαντήσεις τις διεκδικείς, τις παλεύεις καθημερινά, δεν τις βρίσκεις έτοιμες σε κάποια θεωρητικά εγχειρίδια.

«Να ξανασκεφτούμε συνολικά το εγχείρημά μας» Γ. Δραγασάκης

«Ο ΣΥΡΙΖΑ ανταποκρίθηκε σε ιστορική πρόκληση, σημείο αναφοράς για τη διεθνή Αριστερά» αναφέρει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γ. Δραγασάκης

εδώ η συνέντευξη

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε αντιμέτωπος με μια ιστορική πρόκληση η οποία ήταν σπάνια αν όχι μοναδική στον κόσμο και αντιπροσωπεύει ένα νέο παράδειγμα, δημιουργεί ένα νέο πρότυπο και σημείο αναφοράς για την ευρωπαϊκή και διεθνή Αριστερά, τονίζει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης, σε συνέντευξη του στην εφημερίδα «Εποχή», στην οποία δηλώνει ότι πράγματι η χώρα θα βγει από τα μνημόνια και τη σκληρή επιτροπεία τον Αύγουστο του 2018, σημειώνοντας, ταυτόχρονα, ότι θα χρειαστεί συσπείρωση και εγρήγορση μέχρι τέλους.

Στη συνέντευξη που δημοσιεύεται με τίτλο «Να ξανασκεφτούμε συνολικά το εγχείρημά μας», ο κ. Δραγασάκης αναφέρεται στο πώς ο ΣΥΡΙΖΑ ανταποκρίθηκε στην πρόκληση της διακυβέρνησης της χώρας και στην ανάγκη σχεδιασμού της μεταμνημονιακής εποχής με γνώμονα τις ανάγκες της κοινωνίας.

Τα αμαξοστάσια δεν φυτρώνουν

Τα αμαξοστάσια δεν φυτρώνουν

Και σήμερα αν είναι να ελεγχθεί η Δούρου, που δεν πήρε μια μπουλντόζα να τα γκρεμίσει, θα πρέπει να ονομαστούν και να λογοδοτήσουν όσοι ανέχθηκαν και συγκάλυψαν το έγκλημα του μπαζώματος και της καταπάτησης του ρέματος. Γιατί το αμαξοστάσιο δεν φύτρωσε!

Πέτρος Κατσάκος

πηγή: Αυγή

Τελικά, αυτό το περίφημο αμαξοστάσιο του Δήμου Μάνδρας, που «φράζει» μαζί με άλλα ογκώδη κτήρια μέρος του ρέματος Σούρες που έπνιξε ανθρώπους και έθαψε στη λάσπη εκατοντάδες νοικοκυριά, μόνο του φύτρωσε στην περιοχή; Πώς είναι δυνατόν επί δέκα ημέρες όλοι να μιλούν για το αμαξοστάσιο αναγνωρίζοντας τον καταλυτικό ρόλο που έπαιξε στο πνίξιμο της Μάνδρας και κανείς να μην αναρωτιέται το πώς στήθηκε πάνω στο ρέμα; Πώς γίνεται να μην έχει βρεθεί ούτε ένας να ψάξει το πώς και το γιατί ένα αμαξοστάσιο, μια αποθήκη σούπερ μάρκετ, ένα βενζινάδικο και ένα κέντρο διασκέδασης βρίσκονται πάνω στο μπαζωμένο και προφανώς καταπατημένο ρέμα; Όλα έχουν παραγραφεί τελικά γι’ αυτό το καταραμένο αμαξοστάσιο μέσα στο οποίο βρέθηκαν τρεις από τους νεκρούς της Μάνδρας;

Κανένα όνομα δημάρχου, νομάρχη, περιφερειάρχη, πασάρχη, διευθυντή Πολεοδομίας ή υπουργού θα βγει στην επιφάνεια γι’ αυτό το αμαξοστάσιο ή θα το φορτώσουμε βολικά κι αυτό στη Δούρου; Αν κρίνει κανείς από το χθεσινό, υποτίθεται αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του “Ελεύθερου Τύπου” που ούτε καν αγγίζει την ιστορία και τα ονόματα όσων εμπλέκονται στην υπόθεση αυτή, το αμαξοστάσιο του Δήμου Μάνδρας, όπως και τα υπόλοιπα κτίσματα που έφραξαν την κοίτη του ρέματος, θα καταγραφούν ως αγνώστου πατρός κατασκευές. Μόνο που, για τους κατοίκους της περιοχής η ιστορία δεν είναι ούτε άγνωστη ούτε και ανώνυμη. Είναι πολλοί αυτοί που θυμούνται το μπάζωμα και την καταπάτηση των οικοπέδων που δημιουργήθηκαν στη δεκαετία του ’80 από μεγάλη σήμερα μεταλλουργική εταιρεία που από τότε αναπτύχθηκε στην περιοχή. Είναι πολλοί αυτοί που θυμούνται το πώς το μπαζωμένο ρέμα κόπηκε σε οικόπεδα και κατόπιν πουλήθηκε τόσο σε ιδιώτες όσο και στον Δήμο Μάνδρας, που στις αρχές της δεκαετίας του ’90 εγκατέστησε εκεί το αμαξοστάσιό του. Είναι πολλοί αυτοί στη Μάνδρα που θυμούνται τα ονόματα και των καταπατητών, και των αγοραστών και τα ανταλλάγματα εκείνης της εποχής που η Μάνδρα, από ένα μικρό χωριό, αναπτυσσόταν σε πόλη με βιομηχανική περιοχή.

Και σήμερα αν είναι να ελεγχθεί η Δούρου, που δεν πήρε μια μπουλντόζα να τα γκρεμίσει, θα πρέπει να ονομαστούν και να λογοδοτήσουν όσοι ανέχθηκαν και συγκάλυψαν το έγκλημα του μπαζώματος και της καταπάτησης του ρέματος. Γιατί το αμαξοστάσιο δεν φύτρωσε!

Εγκληματικές παραλείψεις

Η τραγωδία στη Μάνδρα έχει βυθίσει στο πένθος όλη τη χώρα αφήνοντας βαρύ το αποτύπωμά της στην κοινωνία. Δεκάδες πολίτες έπεσαν νεκροί και τραυματίστηκαν, ενώ χιλιάδες οικογένειες μετρούν τις πληγές τους από το πέρασμα της κακοκαιρίας.
Κι αν το μείζον αυτή την ώρα είναι να επουλωθούν οι πληγές από αυτή την τραγωδία, το μεγαλύτερο ζήτημα της επόμενης ημέρας είναι να μην θρηνήσουμε ξανά θύματα από αντίστοιχες καταστάσεις.
Τα κύματα κακοκαιρίας δεν πρόκειται να σταματήσουν, πόσο μάλλον όταν όλοι οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι λόγω της κλιματικής αλλαγής τα φαινόμενα θα είναι πιο έντονα και πιο συχνά.
Γι' αυτό πρέπει να γίνει ένα πολύ σημαντικό έργο, που ξεκινά από τον σχεδιασμό και φτάνει μέχρι την υλοποίηση δράσεων τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο, που θα διορθώσει και θα αλλάξει όλο αυτό το στρεβλό μοντέλο που δημιούργησε το πρόβλημα. Την άναρχη δόμηση, το μπάζωμα των ρεμάτων, την αποψίλωση των δασών και την πλήρη απουσία οικολογικού σχεδιασμού.
Η φύση δεν εκδικείται, γιατί απλώς δεν είναι «τιμωρός». Η φύση προειδοποιεί για την ανθρώπινη ύβρι. Οι ανθρώπινες δραστηριότητες πληγώνουν την φύση και αυτές οι δραστηριότητες οδηγούν στην πλειοψηφία τους σε αντίστοιχες τραγωδίες.
Αυτό που μπορούμε όλοι να αναλογιστούμε ύστερα από μια τέτοια τραγωδία, όπως αυτή εξελίχθηκε στη Δυτική Αττική, είναι να συλλογιστούμε όλοι και να δράσουμε, με πρώτη την κυβέρνηση.
Ο εθνικός σχεδιασμός, η εμπέδωση της οικολογικής συνείδησης και πρακτικής σε όλα τα επίπεδα, δεν είναι ούτε ανέφικτα ούτε ουτοπικά. Είναι αναγκαία προϋπόθεση για να προχωρήσουμε ως χώρα.
Όπως στη Μάνδρα, έτσι και σε κάθε Μάνδρα και σε κάθε φουσκωμένο χείμμαρο που είχε μπαζωθεί η κοίτη του, υπάρχει ένα ολόκληρο σύστημα μικρών, μεγάλων και μεγαλύτερων συμφερόντων που διεκδικεί κομμάτια της φύσης που δεν του ανήκουν. Πίσω από κάθε Μάνδρα υπάρχει μια πολιτεία κι ένα σύστημα τοπικών ή άλλων αρμοδίων και υπευθύνων που έκλειναν τα αυτιά τους και τα μάτια τους και επέτρεπαν να συντελεστεί το περιβαλλοντικό έγκλημα της “ανάπτυξης” με την πιο χυδαία και ανεπίτρεπτη λογική.
Γιατί σ' αυτή τη χώρα περισσότερο κι από την κακοκαιρία φταίει η χρόνια εγκληματική ολιγωρία. Και αυτό πρέπει να τελειώνει.

Κύριο άρθρο εφ. Η ΑΥΓΗ

Για έναν ακρωτηριασμένο εργάτη

Κατσάκος Πέτρος

Η ΑΥΓΗ: 31 Οκτωβρίου 2017 

Οι εντατικοποιημένοι έλεγχοι είναι το ελάχιστο που η κυβέρνηση οφείλει να προσφέρει στους εργαζόμενους έως ότου καταφέρει να επαναφέρει την κανονικότητα στην αγορά εργασίας. Και αυτό για να το πράξει δεν χρειάζεται το "πράσινο φως" κανενός

Ρ. Σβίγκου: Χρειάζονται αριστερές τομές και όχι διαχείριση

Ρ. Σβίγκου: Χρειάζονται αριστερές τομές και όχι διαχείριση | ΣΥΡΙΖΑ Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς:

Συνέντευξη της εκπροσώπου τύπου του ΣΥΡΙΖΑ στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και στη δημοσιογράφο Αγγελική Λάζου

- Έχουν μπει ουσιαστικές βάσεις για την έξοδο της χώρας από την επιτροπεία τον Αύγουστο του 2018. Ωστόσο η επόμενη μέρα για την Ελλάδα θα βρει την κοινωνία όρθια η απλώς θα προχωράμε με μια καλύτερη διαχείριση φτώχειας;
Το κρίσιμο είναι να μην ξαναγυρίσουμε στο παρελθόν, μετά το κλείσιμο της μνημονιακής περιόδου. Χρειάζονται, λοιπόν, αριστερές τομές, και όχι διαχείριση. Κι αυτό ακριβώς έχουμε αρχίσει να πράττουμε, από την πρώτη στιγμή. Η λέξη «διαχείριση» μας φέρνει στον νου τον διαχειριστή της πολυκατοικίας, ο οποίος μπορεί να είναι ένας έντιμος άνθρωπος, που διεκπεραιώνει με διαφάνεια τα καθήκοντά του, αλλά που δεν μπορεί, από τη θέση του, να κάνει και πολλά πράγματα, αν βρίσκεται σε μια παλιά και κακοφτιαγμένη πολυκατοικία που καταρρέει. Ή, μπορεί και να είναι ένας άνθρωπος που ανέλαβε την διαχείριση με σκοπό να κλέψει και λίγο από τα κοινόχρηστα, να προμηθευθεί πετρέλαιο και είδη καθαρισμού από κάποιους γνωστούς του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανέλαβε την κυβέρνηση ούτε για να διαχειριστεί, απλώς, την εξουσία, ούτε να τη χρησιμοποιήσει προς ίδιον όφελος, ούτε για να διαχειριστεί φυσικά τη φτώχεια. Σκοπός μας ήταν και παραμένει η κοινωνική ανασυγκρότηση, η μεταρρύθμιση του κράτους και των θεσμών, η επαναθεμελίωση του κοινωνικού κράτους. Από το 2015 μέχρι σήμερα, η προσπάθειά μας είναι διττή. Από τη μια μεριά η ανόρθωση της οικονομίας, με όρους επωφελείς για τους εργαζόμενους, κι από την άλλη, η ριζική μεταβολή του κράτους και των θεσμών, αλλά και του παραγωγικού μοντέλου, ώστε να αντιμετωπιστούν οι εσωγενείς αιτίες που μας οδήγησαν στην κρίση. Οι προσπάθειες για την οικονομική ανόρθωση αποτυπώνονται στον Προϋπολογισμό. Δίπλα σε αυτόν, όμως, υπάρχουν και μια σειρά από νομοσχέδια μεταρρυθμιστικών τομών, με αριστερό αποτύπωμα και ριζοσπαστικό προσανατολισμό, που δημιουργούν τις προϋποθέσεις για μια εντελώς διαφορετική επόμενη μέρα.