"Τον φάγαμε τον πούστη!"

Του Θανάση Καρτερου

Τον φάγαμε τον πούστη! Ας σταθεί η Ελλάς του Νόμου και της Τάξης προσοχή μπροστά στις τέσσερις αυτές λέξεις του μεθυσμένου από θρίαμβο αστυνομικού, που διαπιστώνει ότι οι σφαίρες του βρήκαν τον ζωντανό τους στόχο στον Βύρωνα. Κι ας λέει τώρα ο χάρος με στολή ότι δεν το ήθελε, έκανε λάθος, νόμισε, διατελούσε εν συγχύσει, μπερδεύτηκε, άνθρωπος είναι κι αυτός. Εμείς κρατάμε τον πληθυντικό της αλήθειας: Τον φάγαμε! Πολλοί μαζί, καθείς με τα όπλα του. Και ξέρουμε ποιοι...

Τον φάγαμε για τα καλά μάλιστα! Επί ώρες περιφερόταν ο νεκρός χωρίς όνομα, χωρίς πατρίδα, παραλήπτης Κύριος οίδε πόσων σφαιρών χωρίς αποστολέα. Ούτε ο υπουργός του πένθους, ούτε η αστυνομία της «επιτυχίας», ούτε τα παμφάγα της ενημέρωσης μπορούσαν βρουν το όνομά του, την εθνικότητά του, την ταυτότητα των σφαιρών που τον σκότωσαν. Ενώ βρήκαν αμέσως τα πάντα για τους «άλλους», τους κακοποιούς. Και τα ονόματά τους και την αλβανική τους ρίζα και το όνομα του Αλβανού πατρός και το όνομα της Αλβανίδας μητρός και το ποινικό τους μητρώο και το πόσο αδίστακτοι είναι.

Ο νεκρός όμως καταδικάστηκε για ώρες να μας στοιχειώνει ως εικοσιπεντάχρονος, άτυχο θύμα, υδραυλικός, πατέρας ενός μικρού παιδιού, παράπλευρη απώλεια, πολίτης, συμπολίτης, νεαρός περαστικός, τρέχα γύρευε πώς σκοτώθηκε, μπορεί και να ήταν μπλεγμένος κι αυτός. Τον φάγαμε εν ολίγοις τον πούστη από κάθε άποψη και δεν αφήσαμε πέτρα πάνω στην πέτρα από τον πολιτισμό μας. Έτσι που να βρίσκεται ο άνθρωπος, ο τρελαμένος από όλα αυτά που πάνε να περάσουν για άλλη μια φορά στο ντούκου, σε δίλημμα, αν το χειρότερο ήταν ο άδικος αλλά τόσο λογικός φόνος, ή η άδικη αλλά τόσο λογική μεταχείριση του δολοφονημένου μετά τον φόνο.

Ε, λοιπόν είχε και όνομα και πατρίδα και όνειρα. Τον έλεγαν Νίκο Τόντι, ήταν Αλβανός, ήρθε στην Ελλάδα να φάει ένα κομμάτι ψωμί, έκανε οικογένεια, δούλευε σαν υδραυλικός. Ήταν ένας δικός μας, με δυο λόγια. Ένας από μας. Κι ας είναι καλά ο Παπούλιας που του έδωσε πίσω την ταυτότητά του και η "Αυγή" που είπε χτες τα πράγματα με το όνομά τους -και με το όνομά του. Να ελπίζουμε εμείς τουλάχιστον, αφού αυτός δεν μπορεί πια…

Το όνομά μου είναι Rachel Corrie

Ύστερα από «στάσεις» σε διάφορες πόλεις ανά τον κόσμο η ιστορία της Αμερικανίδας ακτιβίστριας Rachel Corrie μεταφέρεται τώρα στο ΔΩΜΑ του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Μία ιστορία που συγκλόνισε και προβλημάτισε την παγκόσμια κοινότητα αποτυπώνοντας τη βία της σύγχρονης εποχής. Μία παράσταση που προκάλεσε δημόσια αντιπαράθεση και απαγορεύτηκε στη Νέα Υόρκη. Ένα θέατρο ντοκουμέντο που «μιλάει» την αλήθεια. Πόσο κοστίζει άραγε κάτι τέτοιο; Για τη Rachel κόστισε μία ζωή…

Υπάρχουν έργα που γίνονται για το θέατρο. Υπάρχουν, όμως και έργα που γίνονται στο θέατρο, για να μας κινητοποιήσουν να πάρουμε θέση σε ζητήματα που έχουμε συνηθίσει να προσπερνάμε, γιατί «έτσι ορίζουν οι καιροί». Το έργο «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Πρέπει, απλώς, να παίζεται, για να μαθαίνει ο κόσμος τι συμβαίνει και δε γίνεται γνωστό. Αφορά στην πραγματική ιστορία του παλαιστινιακού λαού που εδώ και 60 χρόνια βρίσκεται σε απόγνωση εξαιτίας της διεθνούς συγκυρίας. Είναι η πραγματική ιστορία μιας κοπέλας που βρήκε το θάρρος να περάσει στην απέναντι όχθη και να δει την αλήθεια της άλλης πλευράς με τα δικά της μάτια… και τελικά δολοφονήθηκε…Ήταν ηρωίδα; Ήταν τρελή;

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

Ανέβηκε για πρώτη φορά στο Royal Court Theater του Λονδίνου το 2005, σε σκηνοθεσία του Alan Rickman, όπου και σημείωσε τεράστια επιτυχία, αποσπώντας το βραβείο «London Theatergoers’ Choice Award» για την «Καλύτερη Θεατρική Παράσταση», «Καλύτερη Σκηνοθεσία» και «Καλύτερη Σόλο Ερμηνεία». Παίχτηκε έκτοτε σε πολλά θέατρα της Αγγλίας και της Αμερικής, καθώς και σε πολλές άλλες χώρες παγκοσμίως, όπως την Αυστραλία, το Μεξικό ακόμα και το Ισραήλ. Το έργο τιμήθηκε με πολλά βραβεία και διακρίσεις ανά τον κόσμο, ενώ αξιοσημείωτη παραμένει η ακύρωση - για το φόβο πολιτικών αντιποίνων - προγραμματισμένων παραστάσεων στη Νέα Υόρκη, το Μαϊάμι και το Τορόντο.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση Νάνσυ Τρικκαλίτη

Σκηνοθεσία Μάνια Παπαδημητρίου

Βοηθός Σκηνοθέτη Μάρω Αγρίτη

Επιμέλεια Κίνησης Πάρης Μαντόπουλος

Σκηνικά Άρτεμις Θεοδωρίδη

Video Αγγέλα Δεσποτίδου

Φωτισμοί Αλέκος Αναστασίου

Φωτογραφίες Θάνος Χόνδρος

Ερμηνεία Δήμητρα Σύρου

Συμμετοχή Μάρω Αγρίτη

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Δευτέρα: 21:15

Τρίτη: 21:15

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Γενική Είσοδος : 18 €

Φοιτητικό : 15 €

ΔΙΑΡΚΕΙΑ

70 λεπτά

18/2 - ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΥΡΙΖΑ

Την Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010 στις 7:00 μ.μ. ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς πραγματοποιεί συγκέντρωση ενάντια στα μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνηση και το Σύμφωνο Σταθερότητας, στο γήπεδο του Πανελληνίου (Ευελπίδων 2).

Στη συγκέντρωση θα μιλήσουν ο Πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας και τα μέλη της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Μπανιάς και Αντώνης Νταβανέλος.

Συνεδρίαση Συντονιστικού ΣΥΡΙΖΑ Γλυφάδας Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2010 8μ.μ Μυστρά 114.

Θέματα συζήτησης:

1.Συγκρότηση- Λειτουργία -Οικονομικά

2.Πρόγραμμα αμεσων ενεργειών για

• συγκέντρωση 18 Φεβρουαρίου σε γήπεδο Πανελληνίου
• απεργία 24 Φεβρουαρίου

3.Προγραμματισμός τριμήνου.

--

Να φύγει η τωρινή κυβέρνηση για το καλό της χώρας- Αλαβάνος στη "Real"

Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέκος Αλαβάνος, μιλάει στην «Realnews» και δηλώνει πως «είναι καλό για τη χώρα να φύγει το ταχύτερο δυνατό αυτή η κυβέρνηση με τις επιλογές που έχει κάνει», λέγοντας πως με τα νέα μέτρα «νομιμοποιεί τους μεγάλους φοροφυγάδες την ίδια στιγμή που προσθέτει 20 λεπτά στο κάθε λίτρο βενζίνης στον κάθε νεαρό με μηχανάκι. Ζητούν απόδειξη από τον ταξιτζή της γειτονιάς και δεν τους νοιάζει η απόδειξη από τον έμπορο πανάκριβων έργων τέχνης». Συνεχίζοντας, τονίζει πως «η αντιπολίτευση μας πρέπει να είναι δομική, να συγκρούεται με τις προτεραιότητες του κατεστημένου. Κι αυτές σήμερα είναι κυρίως γύρω από το Σύμφωνο Σταθερότητας. Και να είναι οραματική». Μιλώντας για τις εσωκομματικές κόντρες στο ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέκος Αλαβάνος, δηλώνει πως «η τύχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν κρίνεται από ολονύκτιες συνεδριάσεις σε κομματικά γραφεία. Εξαρτάται από την ευόδωση πολύτιμων προσπαθειών που έχουν ξεκινήσει από τον ίδιο τον κόσμο του. Υπάρχουν δύο τρόποι να προσεγγίσει κανείς τα προβλήματα της Αριστεράς. Ο ένας είναι μέσα από συνεχείς διαπραγματεύσεις μέσους όρους, συνθέσεις και αποσυνθέσεις συμμαχιών. Ο άλλος είναι μέσα από τη σύγκλιση βαθιών κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων. Σήμερα το βάρος πέφτει στο δεύτερο». Κλείνοντας, αποφεύγει να απαντήσει σε ερώτηση για τον αν έχει μετανιώσει για την επιλογή του κ. Τσίπρα, ενώ παραδέχεται πως «υπάρχουν παραλυτικές διαιρέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα όμως είναι η μεγάλη στιγμή της λαϊκής ενότητας. Γι' αυτό και έχουμε θέσει για συζήτηση την πρόταση του «Μετώπου», που δεν αποβλέπει απλώς σε ενότητα ενός κομματικού χώρου, αλλά οραματίζεται μια πλατιά σύγκλιση, ιδιαίτερα με αυτόν τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, που βρεθήκαμε μαζί τους μήνες του άρθρου 16, που αλλάζαμε τον πολιτικό χάρτη της χώρας».




Αποσπάσματα συνέντευξης του Αλέκου Αλαβάνου στον Βασίλη Σκουρή για την “Realnews”


-Τα τελευταία μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση τι σηματοδοτούν, κύριε πρόεδρε, για τη φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ αλλά και τον ίδιο τον Γ. Παπανδρέου;


"Ποιου ΠΑΣΟΚ εννοείτε; Όλων εκείνων των ανθρώπων και των παιδιών τους που είδαν να γεννιέται ένας πολιτικός χώρος μέσα από μια κουλτούρα για τη λαϊκή κυριαρχία, την κοινωνική δικαιοσύνη, το κοινωνικό κράτος την περήφανη αγροτιά, τα αξιοσέβαστα γερατειά, τον σοσιαλισμό; Τι σχέση έχουν όλοι αυτοί με τις πολιτικές της σημερινής κυβέρνησης, με τις προκλήσεις της. Νομιμοποιεί τους μεγάλους φοροφυγάδες για να επιστρέψουν τα κεφάλαια τους στις ελληνικές τράπεζες, την ίδια στιγμή που προσθέτει 20 λεπτά στο κάθε λίτρο βενζίνης στον κάθε νεαρό με μηχανάκι. Ζητούν απόδειξη από τον ταξιτζή της γειτονιάς και δεν τους νοιάζει η απόδειξη από τον έμπορο πανάκριβων έργων τέχνης. Το καλό είναι ότι, παρά την πλύση εγκεφάλου, ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ αρχίζει να σκέφτεται."


-Πιστεύετε ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου μπορεί να αντέξει τα μέτρα ή προβλέπετε αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού και των υπαρχόντων κομμάτων;


"Είναι καλό για τη χώρα να φύγει το ταχύτερο δυνατό αυτή η κυβέρνηση με τις επιλογές που έχει κάνει. Ούτε η κυβέρνηση, ούτε η σημερινή Βουλή, ούτε το σημερινό σκηνικό μπορούν να ανταποκριθούν σε βαθιές ανάγκες της χώρας."


-Συμφωνείτε με την προγραμματική αντιπολίτευση;


"Όσο η Αριστερά συνδυάζει τη διαμαρτυρία με την τεκμηρίωση εναλλακτικών προτάσεων, τόσο πιο πειστική και έτοιμη για μεγάλα βήματα είναι. Οι θέσεις αυτές όμως πρέπει να μην εκφυλίζονται σε μικροδιορθώσεις άνευ σημασίας αλλά να εγγράφονται στο πλαίσιο μιας εντελώς διαφορετικής αντίληψης της πολιτικής. Αν η Αριστερά, για παράδειγμα, έκανε προτάσεις για τις συντάξεις στο πλαίσιο του Συμφώνου Σταθερότητας θα ήταν άξιος εταίρος του δικομματισμού. Γι'αυτό η αντιπολίτευση μας πρέπει να είναι δομική, να συγκρούεται με τις προτεραιότητες του κατεστημένου. Κι αυτές σήμερα είναι κυρίως γύρω από το Σύμφωνο Σταθερότητας. Και να είναι οραματική. Ζούμε μία από εκείνες τις εποχές όπου το πολιτικό σύστημα έχει τελειώσει. Φαντάσματα. Η πατρίδα μας χρειάζεται όραμα, μια μεγάλη στροφή."


-Πιστεύετε ότι ο «τρίτος πόλος» ΣΥΡΙΖΑ - ΚΚΕ είναι η εναλλακτική λύση;


"Όχι. Αν δείτε στο κείμενό μας, απευθυνόμαστε σε ανθρώπους από το κομμουνιστικό κίνημα, την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Από αυθεντικές οικολογικές πρωτοβουλίες. Από τον σοσιαλιστικό χώρο. Από τη νεολαία. Από το γυναικείο κίνημα. Είναι πολύ εύστοχο αυτό που διαπιστώνει ο Κώστας Βεργόπουλος στον χαιρετισμό που μας έστειλε: «Το "Μέτωπο" προέρχεται όχι από τη σύμπραξη κομματικών οργανισμών, αλλά από τη ριζοσπαστικοποίηση των κοινωνικών δυνάμεων, με προέλευση από κάθε, χωρίς εξαίρεση, πολιτικό ορίζοντα»."


-Η ηγεσία του ΣΥΝ, πάντως, μάλλον δείχνει να αντιμετωπίζει φοβικά και αντιπαραθετικά τον ΣΥΡΙΖΑ...


"Δεν το ξέρω. Και δεν είναι το πιο σημαντικό για μένα. Σήμερα η τύχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν κρίνεται από ολονύκτιες συνεδριάσεις σε κομματικά γραφεία. Εξαρτάται από την ευόδωση πολύτιμων προσπαθειών που έχουν ξεκινήσει από τον ίδιο τον κόσμο του. Σε τοπικές οργανώσεις. Στο διαδίκτυο. Σε κινήσεις επαφής με την κοινωνία. Αυτές οι πρωτοβουλίες δημοκρατίας πρέπει με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο, να ενισχυθούν. Γιατί η δημοκρατία είναι η μόνη προστασία από του γραφειοκρατικούς μηχανισμούς."


-Η Ανανεωτική Πτέρυγα έχει, κατά τη γνώμη σας, θέση στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ, ή πρέπει η φυσιογνωμία του σχήματος να είναι πιο καθαρή;


"Υπάρχουν δύο τρόποι να προσεγγίσει κανείς τα προβλήματα της Αριστεράς. Άλλοτε είναι συμπληρωματικοί, άλλοτε είναι διαζευκτικοί. Ο ένας είναι μέσα από συνεχείς διαπραγματεύσεις μέσους όρους, συνθέσεις και αποσυνθέσεις συμμαχιών. Ο άλλος είναι μέσα από τη σύγκλιση βαθιών κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, τις δημοκρατικές διαδικασίες τη φιλοδοξία η Αριστερά να οικοδομήσει μια άλλη κοινωνική πλειοψηφία. Σήμερα το βάρος πέφτει στο δεύτερο. Εμείς μιλά με για ένα «Μέτωπο» με μεγάλο εύρος. Από την ατίθαση και απαιτητική νεολαία που μπορεί να επιστρέψει από τον αντιεξουσιαστικό χώρο μέχρι τον αριστερό σοσιαλδημοκρατικό χώρο. Το σημαντικό δεν είναι οι «Πτέρυγες». Είναι η Αριστερά να ανοίξει πάλι τα φτερά της στην κοινωνία, όπως πριν λίγα χρόνια"


-Ο κ. Τσίπρας, πάντως, μάλλον θέλει να «λιώσει» το... δαχτυλίδι που του δώσατε. Εσείς μετανιώσατε για την επιλογή στη διαδοχή σας;


"Κύριε Σκουρή, σας περισσεύει πάντα χρόνος το απόγευμα να βλέπετε σαπουνόπερες; Τη «Λάμψη» παλιά; Τη «Μαρία την άσχημη»; «Τα μυστικά της Εδέμ» σήμερα;"


-Ευθέως, κύριε πρόεδρε, ένα ερώτημα που πλανιέται πάνω από την Κουμουνδούρου: «Πού το πάει ο Αλαβάνος; Θα κάνει ή όχι νέο κόμμα;»...


"Με ρωτάτε σαν να είμαι Τουρκοκύπριος ηγέτης που θέλει το δικό του παράνομο και χωριστό κράτος στην Κύπρο. Ασφαλώς και υπάρχουν παραλυτικές διαιρέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα όμως, με την ασύλληπτη επίθεση κυβέρνησης και Βρυξελλών στο κοινωνικό κράτος, είναι η μεγάλη στιγμή της λαϊκής ενότητας. Η ενότητα μας εμπνέει. Γι' αυτό και έχουμε θέσει για συζήτηση την πρόταση του «Μετώπου», που δεν αποβλέπει απλώς σε ενότητα ενός κομματικού χώρου, αλλά οραματίζεται μια πλατιά σύγκλιση, ιδιαίτερα με αυτόν τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, που βρεθήκαμε μαζί τους μήνες του άρθρου 16, που αλλάζαμε τον πολιτικό χάρτη της χώρας, που φέρναμε νέα ελπίδα και που η ιστορία ζητάει να συμπαραταχθούμε ακόμα πιο αποτελεσματικά τώρα."

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΥΡΙΖΑ ΓΛΥΦΑΔΑΣ

Σήμερα πραγματοποιήθηκε η συνέλευση του ΣΥΡΙΖΑ ΓΛΥΦΑΔΑΣ με θέματα:
Την εκλογή της 9μελους Συντονιστικής Επιτροπής η οποία θα πραγματοποιήσει την πρώτη συνάντηση τηας την Τρίτη 16/2 στα Γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, με στόχο την οργάνωση δράσης.
Επίσης συμπληρώθηκε το μητρώο μελών του ΣΥΡΙΖΑ ΓΛΥΦΑΔΑΣ και αποφασίσθηκε η εντατικοποίηση για την προσέλκυση νέων μελών.

Αλέκος Αλαβάνος: Μανιφέστο για "επιστροφή στο μέλλον"

"Σπόρο για να φυτρώσει στην κοινωνία" χαρακτήρισε το πολιτικό κείμενο, που είχε εξαγγελθεί από μέρες και παρουσιάστηκε χθες σε συνέντευξη Τύπου στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, ο Αλ. Αλαβάνος. Ο τέως πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ δημοσιοποίησε την πολιτική του πλατφόρμα με θέμα “Για να αλλάξουμε τα πράγματα”, συνοδεύοντάς τη από 40 υπογραφές πολιτών της αριστεράς και εκπροσώπων ορισμένων συνιστωσών. Το κείμενο, που όπως είπε ο ίδιος θα κατατεθεί στα όργανα και τα μέλη του σχήματος, φιλοδοξεί να έχει “ευρύτερη απεύθυνση” και θέτει στο επίκεντρό του τη συγκρότηση “μετώπου αλληλεγγύης και ανατροπής”. Παράλληλα προσπαθεί να σκιαγραφήσει τη μορφή αντιπολίτευσης που “χρειάζεται” να ασκήσει η αριστερά και προτάσσει ως “κομβικό στοιχείο” την ανατροπή του κυβερνητικού Προγράμματος Σταθερότητας και την “απελευθέρωση από τις εντολές του Συμφώνου Σταθερότητας”.

Ο Αλ. Αλαβάνος παρουσίασε πλατφόρμα που υπογράφουν 40 πολίτες της αριστεράς και εκπρόσωποι ορισμένων συνιστωσών

Στο πλαίσιο κλιμάκωσης των δημόσιων παρεμβάσεών του, ο Αλ. Αλαβάνος πραγματοποίησε ακόμη ένα βήμα, παρουσιάζοντας μαζί με τον Γ. Θεωνά και την Ελ. Πατρικίου το “σχέδιο” που θα θέτει “την ιδέα μιας πλατύτερης συμπαράταξης, η οποία είναι έξω από τα όρια της αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ και έξω από τα όρια μιας συμπαράταξης με άλλες αριστερές δυνάμεις και η οποία θα έχει ως βασικό στοιχείο τη μετατόπιση σε ένα πολύ μεγάλο μέτωπο”. “Παίρνουμε την πρωτοβουλία να θέσουμε ως θέμα συζήτησης τη συγκρότηση ενός κοινού τόπου συνάντησης, ανταλλαγής ιδεών, δημοκρατίας, αλληλεγγύης και θετικών δράσεων”, ανέφερε χαρακτηριστικά ο τέως πρόεδρος του ΣΥΝ και πρόσθεσε ότι πρέπει “να 'πάμε πίσω στο μέλλον', στην ενότητα που αδέλφωνε, στη σύμπνοια που δικαίωνε, στην πρωτοβουλία που συγκλόνιζε”.

Απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων στάθηκε στα αποτελέσματα του Συμφώνου Σταθερότητας που βιώνει ο κόσμος της εργασίας, προσδιόρισε την αφετηρία της “πρωτοβουλίας” αυτής στις διαδικασίες της 3ης Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ και επανέλαβε τη θέση “να συμβάλει ο ΣΥΡΙΖΑ για να διαμορφωθεί μια εναλλακτική κοινωνική πλειοψηφία που θα είναι σε σύγκρουση με την πολιτική που θα εφαρμόσει το ΠΑΣΟΚ”. Παράλληλα επισήμανε το ενδιαφέρον των Ευρωπαίων για τις κινητοποιήσεις της χώρας μας, έφερε παράδειγμα την παρουσία χθες 12 ξένων καναλιών στη συνέντευξη της ΑΔΕΔΥ και σημείωσε ότι η Ελλάδα αποτελεί τον “πιο αδύναμο κρίκο” της Ε.Ε.

Ο Αλ. Αλαβάνος χαιρέτισε τις διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό του σχήματος και απέδωσε σε αυτές ότι δεν χρησιμοποιεί πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ τον όρο “αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση”, αλλά και για το ότι “χάνονται πλέον μέσα από τον χώρο της αριστεράς όλες αυτές οι ιδέες για τη δυνατότητα συνεργασίας στους μεγάλους δήμους ή τις περιφέρειες με το ΠΑΣΟΚ”.

Ο Γ. Θεωνάς παρουσίασε το κείμενο - πλατφόρμα. Στάθηκε στην ανάγκη να κατακτήσει η αριστερά την “πολιτική ηγεμονία” και, για να το καταφέρει αυτό, πρόσθεσε ότι χρειάζεται αντιπολίτευση "δομική, κινηματική, ενωτική, ανατρεπτική και οραματική". Ταυτόχρονα σημείωσε τη σημασία δημοκρατικής εμβάθυνσης στον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι υπογραφές και ο χαιρετισμός Βεργόπουλου

Το πολιτικό κείμενο υπογράφουν, εκτός από τον Αλ. Αλαβάνο, οι: Αγγελόπουλος Βένιος, Αθανασιάδου Μυρσίνη, Αντωνίου Περικλής, Βαλαβάνη Νάντια, Γαλάνης Νίκος, Γεωργακάκη Ροδή, Δεμέστιχας Γρηγόρης, Θεοδόση Αυγή, Θεωνάς Γιάννης, Καβουριάρης Μάκης, Καλατζόπουλος Γιώργος, Καραβάς Αντώνης, Κοίλιας Βασίλης, Κοροβέσης Περικλής, Κούρκουλας Θανάσης, Κυριακάκης Βασίλης, Λατζανάκη Μαρία, Μαντζουράνης Σωκράτης, Μεσσίνης Μιχάλης, Μπενέκου Παναγιώτα, Μπόλαρη Μαρία, Νικολάου Κώστας, Νταβανέλλος Αντώνης, Παπαδημητρίου Ευθύμης, Παπαδημητρίου Μάνια, Παπαπέτρου Γιώργος, Παπουλής Κώστας (Γέρος), Πατρικίου Έλενα, Πλωμαρίτης Στρατής, Προκόβας Γιάννης, Ρινάλντι Ρούντι, Σαπουνάς Γιώργος, Σερεμέτης Δημήτρης, Στρατινάκης Γιώργος,Τραχανατζής Στάθης, Τρίκκας Τάσος, Τσακνιάς Δήμος, Φίλιος Φίλιππος, Χατζηλάμπρου Βασίλης.

Μήνυμα έστειλε ο Κώστας Βεργόπουλος χαιρετίζοντας “τη σημαντική πρωτοβουλία τους για ένα 'Μέτωπο ανατροπής και αλληλεγγύης', που να προέρχεται όχι από τη σύμπραξη κομματικών οργανισμών, αλλά από την ριζοσπαστικοποίηση των κοινωνικών δυνάμεων, με προέλευση, χωρίς εξαίρεση, από κάθε πολιτικό ορίζοντα”.

ΠΗΓΗ:ΕΦΗΜ.ΑΥΓΗ

Η ΑΠΕΙΛΗ.....

Τριμελής αντιπροσωπεία των ορδών που απειλούν την πατρίδα μας. Ειδικά αυτό στη μέση ακτινοβολεί πονηρία.
ΕΦΗΜ ΑΥΓΗ

ΤΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΛΟΥΝ ΣΕ ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 10 ΦΛΕΒΑΡΗ, ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

ΤΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ
ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΛΟΥΝ ΣΕ ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 10 ΦΛΕΒΑΡΗ, ΣΤΑ
ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΣΤΙΣ 10.00 ΤΟ ΠΡΩΙ.

Ανακοινωση της Γραμματειας του ΣΥΡΙΖΑ για το πακέτο μέτρων που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός

Γενικός ξεσηκωμός! Μαζικός, ενωτικός αγώνας για την ακύρωση του κυβερνητικού προγράμματος σταθερότητας και του Ευρωπαϊκού συμφώνου σταθερότητας.

Τα μέτρα που εξήγγειλε με το διάγγελμά του ο Γ. Παπανδρέου , οδηγούν την ελληνική κοινωνία σε μια μεγάλη οπισθοδρόμηση. Διογκώνουν την ανεργία, διαλύουν το ασφαλιστικό, προκαλούν μια τεράστια αναδιανομή προς όφελος των πλουσίων, μειώνουν δραματικά το διαθέσιμο εισόδημα των εργαζομένων ,καταστρέφουν δικαιώματα τους.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ χρησιμοποίησε την ψήφο του ελληνικού λαού για να εφαρμόσει τελικά ένα πρόγραμμα πολύ χειρότερο από αυτό της Νέας Δημοκρατίας και το πλέον αντεργατικό και επαχθές από όλα όσα εφαρμόστηκαν την μεταπολιτευτική περίοδο. Τα μέτρα αυτά έχουν την υποστήριξη των συντηρητικών πολιτικών και οικονομικών κύκλων, ενώ προκαλούν την οργή του λαού. Δημιουργείται ένας συντηρητικός συνασπισμός κομμάτων και της οικονομικής ολιγαρχίας (κυβέρνηση-ΝΔ-ΛΑΟΣ-ΣΕΒ) σε βάρος των συμφερόντων του κόσμου της εργασίας ,σε μια λογική υποταγής στις αγορές, στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και στην ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης . Πολλά μέσα μαζικής ενημέρωσης στηρίζουν απλόχερα αυτή την εξοντωτική πολιτική τρομοκρατώντας και αποπροσανατολίζοντας την ελληνική κοινωνία.

Δεν θα τους περάσει

. Οι εργαζόμενοι

δεν θα υποθηκεύσουν το παρόν και το μέλλον τους για να κερδίζουν και στην περίοδο της κρίσης τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα ,που λεηλάτησαν τον πλούτο της χώρας και εκμεταλλεύτηκαν τον ιδρώτα των Ελλήνων εργαζομένων επί χρόνια αυγαταίνοντας τα κέρδη τους.

δεν πειθαρχούν στις αγορές ,στις εταιρείες αξιολόγησης ,στις πολιτικές δυνάμεις που κάνουν τα στραβά μάτια όταν ενισχύονται πλουσιοπάροχα οι τράπεζες , ενώ αξιώνουν γη και ύδωρ από τους εργαζόμενους.

δεν εμπιστεύονται τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό που τους υποσχέθηκε μια ευημερία που αποδείχτηκε δανεική ,πλαστή ,εφήμερη για μια μερίδα της κοινωνίας, ενώ προκάλεσε ταυτόχρονα εκρηκτικές ανισότητες, φτώχεια ,ανεργία και κοινωνικό αποκλεισμό

Τώρα απαιτείται

ένα ισχυρό κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο της αριστεράς και των δυνάμεων της εργασίας ,ένα μέτωπο ανατροπής των αντεργατικών πολιτικών και διεκδίκησης εναλλακτικών λύσεων .

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

Τα κυβερνητικά μέτρα δεν είναι δίκαια

.Είναι σκληρά, ταξικά και άδικα γιατί στρέφονται αποκλειστικά κατά των λαϊκών στρωμάτων Η αύξηση του φόρου καυσίμων θα πλήξει το εισόδημα και θα γιγαντώσει την ακρίβεια. .Η μείωση μισθών θα επιδράσει δραματικά όλες τις κατηγορίες εργαζομένων .Η ανεργία , η φτώχεια η αύξηση των ορίων ηλικίας και η υπονόμευση της δημόσιας ασφάλισης θα πλήξουν καίρια και άμεσα την εργατική τάξη. Για το κεφάλαιο και τους πλούσιους αυτής της χώρας υπάρχουν μόνο διευκολύνσεις και νέες ευκαιρίες για κέρδη.

Τα κυβερνητικά μέτρα δεν λύνουν τα προβλήματα

Αντίθετα τα διογκώνουν, περιορίζουν την κατανάλωση, μειώνουν τις επενδύσεις, παγώνουν την οικονομία και ανατροφοδοτούν τα ελλείμματα και το χρέος.

Τα κυβερνητικά μέτρα δεν είναι ούτε αναγκαία ούτε αναπόφευκτα .Αποτελούν σκόπιμη επιλογή. Συνιστούν την πλήρη ενσωμάτωση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Υπάρχει εναλλακτική λύση που προτείνει η ριζοσπαστική αριστερά

Απαιτείται ανακαθορισμός στόχων και προτεραιοτήτων με έμφαση:

*στην καταπολέμηση της ανεργίας ,την ενίσχυση των μισθών και των συντάξεων ,την ισχυροποίηση του κοινωνικού κράτους

*στην προώθηση της πλήρους σταθερής και ασφαλισμένης εργασίας .

*στην επιβολή μεγαλύτερων φόρων στους πλούσιους και το κεφάλαιο και την ριζοσπαστική φιλολαϊκή φορολογική μεταρρύθμιση .Στην λήψη άμεσων μέτρων για την καταπολέμηση της παραοικονομίας και της εισφοροδιαφυγής

*στον έλεγχο της λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος με πρώτο βήμα την δημιουργία ισχυρού δημόσιου πυλώνα.

* Στην ανάκτηση από το Δημόσιο της στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων που ιδιωτικοποιήθηκαν. Στην προώθηση του εργατικού και κοινωνικού ελέγχου.

* Στη δημιουργία συμμαχιών για να αλλάξει ριζικά το νεοφιλελεύθερο και καταπιεστικό ευρωπαϊκό πλαίσιο που λεηλατεί αντί να βοηθά τις χώρες με ασθενέστερες οικονομίες. Για την κατάργηση του συμφώνου σταθερότητας

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή χρειάζεται η καθολική αντίσταση. Η εργατική τάξη ,οι αγρότες οι αυτοαπασχολούμενοι, η νεολαία ,η διανόηση πρέπει μαζικά να αντιδράσουν διαμορφώνοντας ένα κοινό μέτωπο. Οι απεργίες που έχουν προκηρυχτεί πρέπει να στεφθούν με απόλυτη επιτυχία .Καμία αναστολή ,καμία τρικλοποδιά συνδικαλιστικών ηγεσιών ,καμία λογική διάσπασης δεν πρέπει και δεν μπορεί να βάλει φράγμα στο ποτάμι της οργής και της αγωνιστικής διάθεσης που πρέπει να πλημμυρίσουν τους δρόμους του αγώνα

Καλούμε όλες τις δυνάμεις της αριστεράς να ενώσουν τις δυνάμεις τους σε μια κοινή πολιτική δράση . Να παλέψουμε για την δημιουργία μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας με κορμό της τη ριζοσπαστική αριστερά. Να συμβάλουμε ώστε να αναπτυχθούν πρωτοβουλίες και αγώνες σε πανευρωπαϊκή κλίμακα.

Καλούμε τις δυνάμεις της εργασίας να βγουν στο προσκήνιο. Καλούμε τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ να πει το δικό του ΟΧΙ στις αντεργατικές επιλογές της ηγεσίας του.

Θα δώσουμε ένα ισχυρό μήνυμα αντίστασης στην κυβέρνηση ,στις αγορές ,στην ηγεσία της ευρωπαϊκής ένωσης. Θα ακυρώσουμε το κλίμα τρομοκρατίας των ελλειμμάτων. Θα κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα για μια πραγματική και ριζική αλλαγή στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

7/2/2010
ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΣΥΡΙΖΑ

7+1 θέσεις κατά της μυθολογίας του μονόδρομου!

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ

Τα ψέματα τελείωσαν! Η χώρα, με βάση τους κανόνες της διεθνούς δικτατορίας των κεφαλαιαγορών, χρεωκόπησε! Το νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό μοντέλο τριών δεκαετιών μετατρέπεται σε σωρούς ερειπίων! Η κυβερνητική απόπειρα να κρατήσει όρθιο τον νεοφιλελευθερισμό και στην ουσία τον ίδιο τον ελληνικό καπιταλισμό, με ακόμα πιο ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα και μέτρα συνολικής κοινωνικής κατεδάφισης, όπως αυτά που ανακοίνωσε ο κ. Γ. Παπανδρέου, το μόνο που θα επιφέρει είναι να επισπεύσει την οικονομική και κοινωνική καταστροφή και την εθνική παρακμή.

Ο κυρίαρχος συναινετικός δικομματισμός έφερε τη χώρα στο χείλος της αβύσσου και τώρα πάει να της δώσει τη χαριστική βολή. Η Ελλάδα τελεί υπό οικονομική κατοχή και η κυβέρνηση έχει μετατραπεί σε εθελοντική επιτροπή διαχείρισης των προσανατολισμών και εντολών των διεθνών αγορών και των σκληρών διευθυντηρίων της Ε.Ε. Τα άθλια κυβερνητικά μέτρα, που βρήκαν την ουσιαστική συναίνεση Ν.Δ. και ΛΑΟΣ, φαίνεται ότι είναι μόνο η αρχή. Τα εισοδήματα από μισθωτή εργασία «πρέπει» να καταρρεύσουν πάνω από 30% τα επόμενα χρόνια! Η ανεργία να ξεπεράσει το 25%! Οι πολύ μικρές επιχειρήσεις να μπουν σε τροχιά εξαφάνισης και οι μικρομεσαίοι αγρότες να καταστούν μουσειακό είδος. Η Ελλάδα στις παρυφές της Ευρωζώνης ξεπέφτει σε «μισοαποικία».

Την ίδια ώρα κλονίζεται συθέμελα όλο το οικοδόμημα της Ε.Ε., έτοιμο να αποσαθρωθεί. Η Ε.Ε. δεν εμπόδισε την κρίση, αλλά την τροφοδότησε, ενώ σήμερα παράγει ύφεση, γιγάντιες αποκλίσεις, ανισότητες και διαλυτικά φαινόμενα. Ειδικότερα η Ευρωζώνη και το ενιαίο νόμισμα τελούν σε αποσύνθεση, με τον γερμανογαλλικό ιμπεριαλισμό να επιχειρεί, μέσα στην κρίση, να ξεζουμίσει ακόμα περισσότερο τις χώρες του Νότου αλλά και της Ανατολικής Ευρώπης. Η Ελλάδα γίνεται το «πειραματόζωο» και μαζί το «μαύρο πρόβατο».

Η δημοσιονομική τρομοϋστερία, η πρωτοφανής καλλιέργεια του φόβου και η μυθολογία του αναγκαστικού μονόδρομου γίνονται τα άθλια μέσα για να «περάσει» ο οικονομικός και κοινωνικός εφιάλτης. Κι όμως, ο εναλλακτικός δρόμος, για τον οποίο πολλοί αναρωτιούνται, υπάρχει! Αυτός όμως δεν συνιστά μια εύκολη συνταγή, όπως, ίσως, πολλοί θα προσδοκούσαν. Δεν μπορεί να μείνουν όλα τα ίδια, (σύστημα, δομές, θεσμοί, αντιλήψεις, πρακτικές) και την ίδια ώρα κάποια «μαγικά» μέτρα να διορθώσουν τα πράγματα. Τέτοια θαύματα δεν γίνονται!

Αντίθετα, ο εναλλακτικός δρόμος είναι δρόμος επαναστατικών αλλαγών και μεγάλης ανατροπής. Είναι δρόμος μεγάλων ενωτικών ταξικών αγώνων, συγκρούσεων και ρήξεων. Είναι δρόμος επαναθεμελίωσης μιας μεγάλης αριστεράς, με τη συμπαράταξη όλων των δυνάμεών της, ικανής να εκφράσει ένα μεγάλο κίνημα νέων προοδευτικών και σοσιαλιστικών προσανατολισμών, που θα προωθήσει άμεσους μεγάλους στόχους, στη βάση της συμμαχίας της σύγχρονης εργατικής τάξης με τα μικρομεσαία στρώματα στις πόλεις και την ύπαιθρο.

Επιγραμματικές, άκρως συνοπτικές και προς συζήτηση σκέψεις για αυτούς τους επίκαιρους στόχους:

Πρώτον: Ανατροπή της σημερινής νεοφιλελεύθερης μονεταριστικής, ιμπεριαλιστικής, υπό την αμερικάνικη ομπρέλα και τη γερμανογαλλική ηγεσία Ε.Ε., με άμεσο στόχο την κατάργηση των Συνθηκών που διαμόρφωσαν το εκτρωματικό οικοδόμημα της ενιαίας απελευθερωμένης αγοράς και του ευρώ. Επαναθεμελίωση μιας νέας ευρωπαϊκής προοπτικής σε εντελώς καινούργιες, προοδευτικές και σοσιαλιστικές βάσεις. Στο πλαίσιο αυτής της ανατροπής, προωθούνται αλληλένδετα οι δύο παρακάτω άμεσες επιδιώξεις.

Δεύτερον: Άμεση κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας, που στοχεύει σε ελλείμματα κάτω του 3% του ΑΕΠ, το οποίο, άλλωστε, μέσα στην κρίση, έχει ήδη χρεωκοπήσει, ενώ έχει μετατραπεί για τους Ευρωπαίους εργαζόμενους σε πραγματική λαιμητόμο τους. Μια Ένωση που απαιτεί ειδικά Σύμφωνα Σταθερότητας δεν έχει κανένα μέλλον.

Τρίτον: Άμεση ακύρωση του δήθεν «ανεξάρτητου» ρόλου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και της μονεταριστικής νομισματικής πολιτικής της. Η ΕΚΤ και οι Κεντρικές Τράπεζες των χωρών - μελών θα τελούν υπό άμεσο πολιτικό έλεγχο και θα μπορούν να χρηματοδοτούν απευθείας με προνομιακούς όρους τα κράτη και να ασκούν ευλύγιστη νομισματική πολιτική με βάση αναπτυξιακούς, κοινωνικούς στόχους και εθνικές ιδιομορφίες.

Τέταρτον: Άμεση κατάργηση του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης, το οποίο διαμόρφωσε η κυβέρνηση στη βάση των προδιαγραφών του Συμφώνου Σταθερότητας, καθώς και των αντικοινωνικών συμπληρωματικών προς αυτό μέτρων που πρόσφατα ανακοινώθηκαν. Διαμόρφωση, έξω από τις προδιαγραφές του Συμφώνου Σταθερότητας, ενός Έκτακτου Ανορθωτικού Προοδευτικού Προγράμματος ανασυγκρότησης της οικονομίας, ανασυγκρότησης της παραγωγής (μεταποίηση και γεωργία) και διεξόδου από την κρίση.

Πέμπτον: Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι δημοσιονομικό, αλλά κατεξοχήν αναπτυξιακό, παραγωγικό, κοινωνικό και περιβαλλοντικό. Τα ελλείμματα θα πέσουν μέσα από την αναπτυξιακή, παραγωγική, κοινωνική απογείωση της χώρας, την προστασία του περιβάλλοντος και την πλήρη απασχόληση και όχι αντιστρόφως. Ένα έκτακτο προοδευτικό πρόγραμμα σοσιαλιστικού προσανατολισμού προϋποθέτει τη διαμόρφωση ενός νέου δημοκρατικού, αποτελεσματικού κράτους και ενός προϋπολογισμού που θα επιφέρει πολλαπλασιαστικό αναπτυξιακό επενδυτικό κοινωνικό και περιβαλλοντικό αποτέλεσμα.

Έκτον: Ένα έκτακτο προοδευτικό πρόγραμμα, δίνοντας έμφαση στην καινοτομία, την έρευνα, την παιδεία και τις παραγωγικές επενδύσεις, οφείλει να συνδυαστεί με μια μεγάλη στροφή σε κλαδικές πολιτικές με συγκριτικά πλεονεκτήματα, εκτός των σημερινών πλαισίων της Ε.Ε.

Έβδομον: Θεμελιώδη πυρήνα του νέου προοδευτικού προγράμματος αποτελεί μια στρατηγική πλήρους δημοσίου ελέγχου του χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο προωθεί, μέσα από έναν πρώτο αρχικό δημόσιο πυλώνα, ένα νέο αναπτυξιακό και κοινωνικό ρόλο. Παράλληλα, ένας νέος ανασυγκροτημένος δημόσιος τομέας αναλαμβάνει τον έλεγχο σε κρίσιμες στρατηγικές επιχειρήσεις και δραστηριότητες.

Όγδοον: Άμεση εγκατάλειψη των πολιτικών λιτότητας και απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων. Στήριξη και αναβάθμιση μισθών και συντάξεων, διαμόρφωση όρων σταθερούς και πλήρους απασχόλησης, κανονικής και ασφαλισμένης εργασίας, κατευθύνσεις που, πέραν των άλλων, αποτελούν προϋποθέσεις για τη βιωσιμότητα και ενίσχυση του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος.

Τα οκτώ σημεία ασφαλώς είναι ενδεικτικά, υπό συζήτηση, προς επεξεργασία και διαμόρφωση και όχι ένα οριστικό, άμεσο πρόγραμμα. Δείχνουν, όμως, κάτι! Ότι υπάρχει ένας ριζικά διαφορετικός και προοδευτικός δρόμος! Και ότι ο δρόμος αυτός, με προοπτική έναν νέο σοσιαλισμό, είναι όχι μόνο ρεαλιστικός -ρεαλιστικός με όρους κοινωνικής σύγκρουσης και ταξικών αγώνων, για να εξηγούμεθα- αλλά και η μόνη εναλλακτική επιλογή για μια ανθρώπινη κοινωνία, απέναντι στη βέβαιη και επελαύνουσα παρακμή και καπιταλιστική βαρβαρότητα.

ΠΗΓΗ:ΕΦΗΜ.ΑΥΓΗ

Κώστας Αξελός: «Η φιλοσοφία σήμερα δεν μπορεί να υπηρετήσει τίποτα και κανέναν»

Ακμαίος στα 85 χρόνια του, ο τελευταίος μεγάλος Έλληνας στοχαστής κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του και παραχωρεί στο «Κ» μια σπάνια συνέντευξη. Tου Γιώργου Δουατζή Πορτρέτα: Αλέξανδρος Αβραμίδης Ένας γοητευτικός έφηβος ογδόντα πέντε ετών, με μυαλό σπινθηροβόλο. Φωνή και προφορά, υποβλητικές. Η ανθρώπινη ζεστασιά διάχυτη. Το γέλιο αβίαστο. Μοναδική οξύνοια δεμένη με παιδική τρυφερότητα. Και όσο σου μιλάει, νιώθεις από τους τυχερούς εκείνους, που δέχτηκαν τα υψηλά ερεθίσματα «πετάγματος της σκέψης» από έναν από τους σημαντικότερους στοχαστές του αιώνα μας. Τον συνάντησα στη Θεσσαλονίκη, όπου η εκεί Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ τον αναγόρευσε πρόσφατα επίτιμο διδάκτορα. Ο λόγος του τελευταίου μεγάλου Ελληνα στοχαστή σε συνεπαίρνει, σε βοηθάει να ανελιχθείς σε άλλες σφαίρες, σε γεμίζει χαρά. Aντε μετά να προσγειωθείς και να κάνεις αυτήν τη σπάνιας ποιητικότητας συζήτηση… συνέντευξη. «Τα μεγάλα ερωτήματα έχουν απαντηθεί από δεκάδες μεγάλους και παραμένουν αναπάντητα. Στη φιλοσοφία, η έννοια της απάντησης σε ένα ερώτημα είναι μια αδόκιμη σκέψη. Το γιατί υπάρχει ο κόσμος έχει ποτέ αποδειχθεί;» λέει ο Κώστας Αξελός. Και στην εύλογη ερώτηση αν η συνεχής αυτοαναίρεση της αλήθειας αναζωογονεί ή σκοτώνει τον φιλόσοφο, απαντά: «Μιλάω πάντα για στοχαστές και όχι για φιλοσόφους. Και η αλήθεια είναι μια πάρα πολύ προβληματική έννοια. Βλέπω την αλήθεια σαν κυρίαρχη μορφή μιας περιπλάνησης. Αμα η περιπλάνηση παίρνει μορφή και περιεχόμενο και συγκροτεί και συγκροτείται, δίνει μια μορφή της αλήθειας. Αλλά η αλήθεια υπακούει στην περιπλάνηση, και όχι το αντίθετο». Τέλος των ιδεολογιών; Οι ιδεολογίες γενικευόμενες πεθαίνουν. Μετά από αυτές, μια μέση απατηλή νοοτροπία θα κυριαρχήσει για πολύ. Με ποια χαρακτηριστικά; Εχει στοιχεία από όλα. Λίγο φιλελεύθερα, λίγο σοσιαλιστικά, λίγο χριστιανικά, λίγο εβραϊκά, λίγο προλεταριακά, λίγο αστικά, λίγο από τις φιλοσοφίες, αλλά είναι πάντα ένα μπέρδεμα, χωρίς αυτό να είναι σκέψη. Κάνει τους ανθρώπους να νομίζουν ότι σκέπτονται. Μπορεί ο άνθρωπος να προχωρήσει έτσι; Η τεχνική προχώρησε με γιγαντιαία βήματα. Ο άνθρωπος, όμως, αμφιβάλλω πολύ. Θα μπορούσατε να διαβλέψετε στον αυριανό κόσμο; Ο αυριανός κόσμος, ο βιομηχανικός, μαζικός, μηδενιστικός, ηλεκτρονικός και τεχνικοποιημένος πολιτισμός, θα τεχνικοποιήσει ακόμη και τη φαντασία. Υπάρχει ένα πέρα από την τεχνική; Και από ποιον κυριαρχείται η τεχνική; Δεν μπορώ να απαντήσω. Επικυρίαρχη η τεχνική; Σήμερα φαίνεται ότι είναι το κυρίαρχο στοιχείο. Υπάρχει έως και μια τεχνική των φαντασιώσεων. Ο κινηματογράφος, η ίδια μας η ζωή είναι μια μορφή τεχνικής. Είναι σαν αυτό που ακούω από τους φοιτητές, να λένε «έκανα έρωτα» χρησιμοποιώντας τη λέξη «κάνω» σαν να έκαναν ένα σκαμνί ως μαραγκοί… Αν τελειώνει η φιλοσοφία, μετά τι; Η εποχή μας έχει πέσει χαμηλά και η φιλοσοφία ζει το τέλος της. Μετά από αυτήν υπάρχει χώρος για μια ανοιχτή ποιητική σκέψη. Το έργο σας είναι διαποτισμένο από την ποίηση. Αναμφισβήτητα. Πέρα από την ποίηση του ανθρώπου με τη λυρική έννοια, υπάρχει η ποιητικότητα του κόσμου που είναι πιο δυνατή. Και η ανθρώπινη ποίηση είναι ένα ανταύγασμά της. Με ενδιαφέρει η ποίηση που ξεφεύγει από όλα τα όρια και φτάνει σε ένα ύπατο σημείο όπου συντρίβεται, συντρίβοντας και τον ποιητή της. Τι είναι ο Θεός; Η πορεία του κόσμου η ίδια έκανε να φανεί ένας Θεός. Λέω συχνά ότι ο Θεός είναι μια μορφή και μια μάσκα του κόσμου. Τι κρατά ζωντανή τη σκέψη σας; Η αναζήτηση, στη ζωή και στη σκέψη, της σύγκλισής τους και η αδυναμία της απόλυτης συνέπειας. Είναι ποιοτικό κριτήριο για σας η συνέπεια ζωής και έργου σε έναν στοχαστή; Θα έπρεπε να είναι. Αλλά βλέπουμε ότι μεγάλοι, τεράστιοι φιλόσοφοι σαν τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη είχαν την κουταμάρα να νομίζουν ότι οι δούλοι ήταν φύσει δούλοι. Κοντύτερα σε μας βρίσκεται ο Χάιντεγκερ και η τόσο ύποπτη σχέση του για ένα διάστημα με το ναζισμό. Η συνέπεια είναι μια απαίτηση την οποία βρίσκω πιο πολύ στους μεγάλους ποιητές σαν τον Χέλντερλιν και τον Ρεμπώ. Ποια η ελπίδα, η απελπισία σας; Ελπίδα και απελπισία είναι αντιμετωπίσεις σχετικές, στενές. Είναι και μένουν ψυχολογικές, άρα περιορισμένες. Ο,τι ψυχολογικό, περιορίζει; Οι ψυχικές δυνάμεις σπρώχνουν τη σκέψη. Το ψυχικό όμως, που γίνεται ψυχολογικό, είναι εμπόδιο. Παραδείγματος χάριν, ο ναρκισσισμός σαν το αποκορύφωμα του ψυχολογισμού είναι κάτι που όλα τα αναχαιτίζει, τα συρρικνώνει. Κάποιες στιγμές δεν νιώσατε ναρκισσισμό, ματαιοδοξία… Τα θεωρώ ευτελή, αλλά αναγκαία. Συγκροτούν κι αυτά την ολότητα και κανείς δεν μπορεί να βγει από την Ιστορία με καθαρά χέρια. Αν θέλει να κρατήσει τα χέρια του εντελώς καθαρά, δεν θα έχει χέρια. Ο άνθρωπος παίρνει μέρος σε αυτή την απογύμνωση, δεν είναι ποτέ έξω απ' ό,τι γίνεται. Πώς εισπράττετε την αναγνώριση; Αναμφισβήτητα με ικανοποίηση και θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι είμαι αδιάφορος, έστω κι αν τα κίνητρά της δεν με ικανοποιούν πάντοτε. Το καινούργιο βιβλίο μου θα ήθελα να πουληθεί, να συζητηθεί, να αρέσει. Αλλά η αγωνία είναι ποιο θα είναι το επόμενο βήμα. Γιατί εκδίδετε βιβλία; Νομίζω πως είναι τα βιβλία μου εκείνα που μου επιβάλλονται. Αν τα αφήνατε ως χειρόγραφα στο συρτάρι σας; Ο άνθρωπος δεν είναι απομονωμένο ον. Δεν είναι ανεξάρτητος, είναι στοιχείο του κόσμου. Κάθε πράγμα θέλει να λεχθεί, να φανεί. Και η μετριότητα και η βλακεία. Και γι' αυτό έχουν κι αυτά το χώρο τους. Τι υπηρετεί σήμερα η φιλοσοφία; Δεν μπορεί να υπηρετήσει τίποτα και κανέναν. Σήμερα, ως πλανητική σκέψη μπορεί να τα θέσει όλα υπό ερώτηση και να δώσει αινιγματικές απαντήσεις. Τι θα νέκρωνε τη σκέψη μας; Η έλλειψη του παιχνιδιού. Το παιχνίδι… Ας θέσουμε πρώτα μια ερώτηση: πώς ξετυλίγεται ο κόσμος; Δεν θα έλεγα τι είναι ο κόσμος, γιατί τότε τον καθιστούμε στατικό. Οι μεν λένε προϊόν της ιδέας, οι άλλοι λένε προϊόν της ύλης, άλλοι λένε δημιούργημα του Θεού, άλλοι λένε φαντασίωση του ανθρώπου. Ολα αυτά είναι νοήματα που δίνουμε σαν να βρισκόμαστε έξω από τον κόσμο, ενώ ο κόσμος ο ίδιος ξετυλίγεται χωρίς νόημα, χωρίς γιατί και επειδή, σαν παιχνίδι. Τι είναι ο χρόνος; Ενα κεντρικότατο θέμα του στοχασμού, που κινητοποιεί και συντρίβει κάθε στοχασμό. Λέτε «να μοχθήσουμε να σώσουμε το όνειρο αφού δεν μπορούμε να το πραγματοποιήσουμε»… Ολοι κινούμεθα και από διάχυτα όνειρα. Τα όνειρα είναι τα ανοίγματα της ζωής μας. Εχουμε να μάθουμε περισσότερα πράγματα από τα όνειρά μας. Η μη πραγματοποίησή τους… Ισως κλονιστεί και η έννοια της πραγματοποίησης. Ισως κάποτε καταλάβουμε ότι το «πραγματοποιώ» σημαίνει συγχρόνως και συντρίβομαι. Γιατί υποφέρει ο άνθρωπος; Διότι δεν είναι το όλον. Είναι ένα τμήμα του. Θα μπορούσε να είναι αλλιώς; Δεν θα μπορούσε, αλλά πνίγεται μέσα σε αυτόν τον περιορισμό. Οτι δεν μπορεί να είναι εδώ και κει συγχρόνως… Τι είναι ο έρωτας; Η αναζήτηση που έγκειται στη συνάντηση και τη μη συνάντηση με τον άλλον. Τι είναι για σας το θηλυκό; Το ήμισυ του κόσμου. Κάτι πάρα πολύ κυρίαρχο, όχι σε επίπεδο διάκρισης φύλων, άντρας - γυναίκα. Είναι σαν δύο δυνάμεις στον κόσμο. Η σχέση με το θηλυκό είναι ένα από τα σημεία συνάντησης, των ανθρώπων μεταξύ τους και με τον κόσμο, και μαζί απομάκρυνσης. Δεν μπορεί ποτέ να πραγματοποιηθεί η απόλυτη συνάντηση αρσενικού και θηλυκού. Επαιξε ρόλο το θηλυκό στη ζωή και στο έργο σας; Πάρα πολύ. Αλλά δεν ξέρω πολύ καλά πού και πώς. Ο θάνατος; Διατρέχει όλη τη ζωή, είναι το οριστικό τέλος της και διατηρεί τα ίχνη της ζωής του θανόντος, που κι αυτά θα εξαφανιστούν κάποτε. Τον φοβάστε; Δεν υπάρχει για μένα ο φόβος του θανάτου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλω να πεθάνω αύριο. Ο θάνατος είναι ο καλύτερος φίλος και ο χειρότερος εχθρός, γιατί βάζει ένα τέρμα στην περιπέτεια που λέγεται ζωή. Αλλά είναι αυτός που δίνει νόημα σε κάθε πράγμα. Οι περισσότεροι φοβούνται. Ο άνθρωπος φοβάται τη ζωή περισσότερο από το θάνατο. Τη ζωή που οδηγεί προς το τέλος νομίζω ότι φοβούνται οι άνθρωποι. Μεγαλύτερος φόβος σας; Το στέγνωμα της ψυχής και της σκέψης. Πώς θα νικηθεί ο φόβος; Με τη συμφιλίωση μαζί του. Ποια τρία πράγματα θα άξιζε να πιστέψουμε; Η πίστη είναι υπόθεση θρησκευτική. Με την ποίηση και τη σκέψη ο άνθρωπος μπορεί να ανοιχτεί στη φύση, στην τεχνική και στο περιπλανώμενο παιχνίδι επάνω σε έναν ληξιπρόθεσμο πλανήτη. Από πού να πιαστεί ο σύγχρονος άνθρωπος για να υπάρξει; Να πιαστεί δεν μπορεί από πουθενά. Του είναι ίσως δυνατόν να ανοιχτεί στο αποσπασματικό Ολον. Με τι όπλα; Χωρίς όπλα. Και χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα. Το άνοιγμα δεν είναι κάτι το μυστηριώδες. Ας πάρουμε μια παρέα στην παραλία. Οι μεν φωτογραφίζουν τους δε. Θέλουν να τους οικειοποιηθούν, να τους αρχειοθετήσουν. Οι άλλοι φωτογραφίζουν τη θάλασσα, θέλουν να την ακινητοποιήσουν. Οι άλλοι λένε, τι ωραία που είναι, δες, δες τι ωραία που χτυπάει το κύμα. Ολα αυτά είναι μορφές ακινητοποίησης του χρόνου, του χώρου και όχι άνοιγμα στο χωροχρόνο. Ανοιγμα είναι να έκαναν μπάνιο, να χαίρονταν, να ζούσαν χωρίς αυτό το δες, δες... Το αξιακό σύστημα που οικοδομείτε; Δεν οικοδομώ σύστημα. Επιχειρώ ένα βήμα. Και αυτό θα περάσει. Δεν είναι αυτοσκοπός. Ξέρει κανείς ότι αφήνει κάτι πίσω του και ας έχει υποστεί απέραντες μεταλλαγές. Αυταπάτη αθανασίας; Αν το εκλαμβάνει κάποιος σαν αυταπάτη αθανασίας, πρέπει τελικά να ξέρει ότι θα γίνει κάτι τελείως άλλο. Εχω μια πικρή αίσθηση από όσα λέτε για τον κόσμο. Πικρή, γιατί κρατάμε χιλιάδων χρόνων πίκρα. Γιατί μας έμαθαν ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι το ιδεατόν του Πλάτωνα, το καλό του Χριστιανισμού, ο καλός αστός και μετά ο καλός προλετάριος, σήμερα ο καλός παραγωγός… Η ανθρωπότητα έχει υποστεί χιλιάδων χρόνων κηρύγματα που την περιορίζουν ολοένα και πιο πολύ. Υπάρχει σήμερα κρίση; Υπάρχει κρίση πολιτισμού, κρίση στον ψυχισμό των ανθρώπων, η οποία εκδηλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Γιατί οι νέοι πάντα διάβαζαν Μαρξ και Νίτσε συγχρόνως; Διότι και οι δύο κάνουν ανελέητη κριτική του παρόντος. Ο Μαρξ καταδικάζει όλη την αποξένωση του ανθρώπου από τον εαυτό του μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Ο Νίτσε βλέπει στο σύστημα όπου ζούμε έναν απέραντο μηδενισμό. Ομως και οι δύο θέλουν να κάνουν ένα βήμα σωτηριολογικό. Ο Μαρξ στον απόλυτο κομμουνισμό και ο Νίτσε στον υπεράνθρωπο. Ως τα τώρα δεν ξέρω κανέναν φιλόσοφο που να μη θέλησε να δώσει σωτηριολογικό άνοιγμα. Για ποιον πολιτισμό θα μιλούσατε σήμερα; Η εποχή μας είναι η εποχή του μυθολογικο-τεχνολογικού πολιτισμού που κρύβει το βαθύτερό του κίνητρο. Με ποια εργαλεία θα μπορούσαμε να «εξανθρωπιστούμε»; Με τα εργαλεία προχωρούμε, όπως λένε (προς τα πού;), αλλά αυτά δεν λύνουν το βασικό πρόβλημα της ύπαρξης της ανθρωπότητας, η οποία είναι εγκλωβισμένη στην τεράστια δύναμη που προέρχεται από τη συνάντηση της φύσης με την τεχνική. Η μεγαλύτερη χαρά; Οι συναντήσεις -στιγμιαίες και καίριες- με εκφάνσεις της φύσης, η δύναμη του έρωτα και της φιλίας που περιέχει τον έρωτα, οι σκέψεις που έρχονται σε μας. Το μεγαλύτερο όραμα; Το όραμα της συνάντησης της σκέψης και του κόσμου και η παραδοχή του φευγαλέου. Η παραδοχή της φανέρωσης και της ταυτόχρονης απόσυρσης, όσο γίνεται πιο γαλήνια. Νιώθετε ότι πρέπει να αποδείξετε κάτι; Από την εφηβεία είχα την εντύπωση ότι έπρεπε να πω αυτό που βλέπω. Η εξάρτηση από τους άλλους είναι αδυναμία; Εχουμε αναγκαία εξάρτηση από τους άλλους ανθρώπους. Η εξάρτηση πάλι δημιουργεί τα κενά της. Εξάρτηση και μη εξάρτηση έχουν το αναγκαίο στοιχείο που είναι και θετικό και αρνητικό. Αυτοδυναμία; Δεν μπορεί να υπάρξει σε κανένα επίπεδο. Η εικόνα που έχετε για τον εαυτό σας; Ειλικρινά, δεν έχω μια ενιαία εικόνα του εαυτού μου. Οταν γνωρίζω ότι η τάδε σκέψη είναι σημαντική, τότε νομίζω ότι ίσως αυτό είναι περαστικό, λέω ότι προσπαθώ να τολμάω να σκέπτομαι, ενώ το μεγαλύτερο σύνολο των ανθρώπων σήμερα δεν σκέπτονται… Θα έλεγα, είναι πρισματική η εικόνα του εαυτού μου, όπου γυρίζουν διαρκώς όλα τα χρώματα, όπως στο καλειδοσκόπιο. Η σύγχρονη Ελλάδα; Είναι ένα πρόβλημα. Ούτε Ανατολή ούτε Δύση ούτε Ευρώπη ούτε Ασία. Βαδίζει προς την αναζήτηση μιας ενότητας, την οποία δεν βρίσκει εύκολα. Δεξιά και Αριστερά είναι φθαρμένες και δεν αναδύεται ένας δρόμος. Πώς θα ανακαλύψουν οι Ελληνες πολιτικοί την «πραγματική πολιτική»; Θα έπρεπε να ξεπεράσουν τον στενό πολιτικαντισμό. Είναι όμως αυτό δυνατό; Είναι εφικτή η Δημοκρατία; Η Δημοκρατία μένει ουτοπική, δηλαδή δεν έχει πουθενά τόπο να πραγματοποιηθεί. Το ίδιο της το νόημα μας ξεφεύγει. Τι σας έχει δώσει η Ελλάδα; Μια ζωική ορμή. Την επαφή με τα στοιχεία της, τη θάλασσα, τον αέρα, τη γη, τη φωτιά. Τι σας έχει πάρει; Δεν είχα ποτέ την προκατάληψη, ώστε να μπορέσει να μου την πάρει. Οι τιμές που σας κάνουν τα ελληνικά πανεπιστήμια τι συναισθήματα σας γεννούν; Ευχάριστα. Θα επιθυμούσα όμως και μια πιο ζωντανή συζήτηση, στοχαστική και παραγωγική, με τους πανεπιστημιακούς. Σκεφτήκατε ότι μπορεί να σας τιμούν και να μη σας έχουν διαβάσει; Πολλά πράγματα δεν χρειάζεται να έχουν διαβαστεί. Μπορεί να διαπερνάνε την ατμόσφαιρα. Εσείς διαψεύδετε την κατάρα των Ελλήνων να μην αναγνωρίζουν ζώντες δημιουργούς. Στην Ελλάδα υπάρχει μεμψιμοιρία και δυσκολία αν δεν προηγηθεί μια αναγνώριση από τα έξω. Εξω είναι πιο πολιτικά θεσμισμένα τα πράγματα. Αλλά και υπάρχουν πράγματα που περιμένουν ακόμα το μέλλον τους. Πιστεύετε ότι έχετε αμειφθεί; Και ναι και όχι. Αν όμως ήταν πλήρης η αναγνώριση, θα σήμαινε ότι θα επιπέδωνε και το ειπωμένο. H τέχνη αποτιμάται σε χρήμα. Η σκέψη; Υπάρχει προσωπική σχέση με το έργο τέχνης. Η σκέψη έχει μία σχέση με το όλον. Μπορεί να αποτιμηθεί ένα έργο. Το όλον όμως; Τι θα λέγατε σε έναν νέο φιλόσοφο; Να ανοιχτεί στη σκέψη, στα κείμενα και στο κίνημα της σκέψης, στην ποίηση που διατρέχει κάθε τέχνη και να ζήσει και να πει αυτό που τον εμψυχώνει και τον συνθλίβει ατομικά και κοινωνικά. Τι θα λέγατε σε έναν έφηβο; Να κρατήσει, όσο γίνεται, έναν παλμό και στη λεγόμενη ώριμη ηλικία. Θερμές ευχαριστίες στην, και συνάδελφο δημοσιογράφο, Κατερίνα Δασκαλάκη, σύντροφο του Κώστα Αξελού τα τελευταία τριάντα χρόνια, για τις μύριες διευκολύνσεις ώστε η συνέντευξη αυτή να πραγματοποιηθεί με τις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Ο βίος του σε 283 λέξεις > Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924. Από αστική οικογένεια, διδάχτηκε από παιδί γαλλικά και γερμανικά. H εφηβεία του φωτίστηκε από τα κείμενα των Ηράκλειτου, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Εμπεδοκλή, Μαρξ, Νίτσε, Ντοστογιέφσκι και ποιητών όπως ο Ρεμπώ, ο Ρίλκε. > Στα δεκαεπτάμισι χρόνια του εντάχθηκε στην κομμουνιστική νεολαία και, παρά τις διαφωνίες του, πήρε ενεργό μέρος στην Αντίσταση, υποστηρίζοντας ότι «ο πραγματικός κομμουνιστής πρέπει να κρατάει στο ένα χέρι το όπλο και στο άλλο τα βιβλία του Ρίλκε». Το 1944, στα Δεκεμβριανά, έζησε εικονική εκτέλεση στα κρατητήρια της Ασφάλειας, φυλακίστηκε σε στρατόπεδο και τελικά απέδρασε. Οπως ήταν φυσικό, η σχέση του με το δογματικό ΚΚΕ δεν ήταν δυνατό να συνεχιστεί και το 1946 εγκατέλειψε τις γραμμές του. > Τέλη του 1945, με τη βοήθεια του Οκτάβιου Μερλιέ -διευθυντή τότε του Γαλλικού Ινστιτούτου στην Αθήνα- επιβιβαζόταν στο θρυλικό πλέον πλοίο «Ματαρόα» μαζί με τον Κ. Καστοριάδη, τον Κ. Παπαϊωάννου, τον Κ. Βυζάντιο, τη Μ. Κρανάκη, τον Κ. Κουλεντιανό, τον Ν. Σβορώνο και άλλους, με προορισμό το Παρίσι. Λίγο διάστημα μετά την αναχώρησή του, καταδικαζόταν ερήμην σε θάνατο. > Σπούδασε φιλοσοφία στη Σορβόννη, όπου και δίδαξε (1962-1973). Αρχισυντάκτης του πρωτοποριακού τότε περιοδικού Arguments (Επιχειρήματα) από το 1956 ώς το 1962, ίδρυσε και διηύθυνε την ομώνυμη φιλοσοφική σειρά στις Editions de Minuit, στην οποία εκδόθηκαν επίσης και τα περισσότερα από τα βιβλία του. > Πασίγνωστη η διένεξή του με τον Σαρτρ, τον οποίο εγκαλούσε για μη πρωτότυπη σκέψη και έκθεση παλαιότερων φιλοσοφικών ιδεών. Ο Σαρτρ τον κατηγορούσε επειδή είχε εγκαταλείψει τον κομμουνισμό. > Εχει εκδώσει είκοσι τέσσερα βιβλία και πλήθος κειμένων (γαλλικά, ελληνικά και γερμανικά), που μεταφράστηκαν σε δεκαέξι γλώσσες. >Τον Απρίλιο θα κυκλοφορήσει στη Γαλλία από τις εκδόσεις Les Belles Lettres το καινούργιο βιβλίο του με τίτλο «Αυτό που επέρχεται». Πηγή: Περιοδικό «Κ»

Πανδημοσιοϋπαλληλική Απεργία - Τετάρτη 10 Φλεβάρη

Καμιά θυσία για τα κέρδη τους - ΟΧΙ στο Προγραμμα Σταθερότητας.

Τετάρτη 10 Φλεβάρη 2010

Όλοι και όλες στις απεργιακές συγκεντρώσεις των συνδικάτων.

Αθήνα - Συγκέντρωση 10:30πμ στην Πλ. Κλαυθμώνος.

Θεσσαλονίκη - Προσυγκέντρωση 11πμ στο ΕΚΘ.

Απεργία 10 Φεβρουαρίου 2010

ΑΔΕΔΥ
ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ
ΤΕΤΑΡΤΗ 10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010

Όχι στη μείωση των αποδοχών
Όχι στην υποβάθμιση των κοινωνικών δικαιωμάτων
Όχι στην υποβάθμιση της κοινωνικής ασφάλισης, στη μείωση των συντάξεων και την άυξηση των ορίων ηλικίας

2008 - ΜΕΙΩΣΗ αποδοχών λόγω αύξησης των κρατήσεων
2009 - ΠΑΓΩΜΑ αποδοχών
2010 - ΜΕΙΩΣΗ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΩΝ ΑΠΟΔΟΧΩΝ από 3% έως και πάνω από 15%

Μόνιμη η λιτότητα, η πτώχευση των μισθωτών και συνταξιούχων. Η «λύση» είναι μόνιμη και διαρκής και βρίσκεται πάλι στη μείωση του εισοδήματος των υπαλλήλων (που σε μέσα επίπεδα δεν ξεπερνούν τα 1.350 €).
Διεκδικούμε προστασία και αναβάθμιση των αποδοχών μας

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

Όχι στην επαγγελματική, κεφαλαιοποιητική, ιδιωτική, ατομική ασφάλιση

18 μήνες αναμονή για το εφάπαξ

Ανάλογα προβλήματα στο Μετοχικό Ταμείο

Μόνιμη η περιοδική διακοπή των ιατροφαρμακευτικών παροχών

Αγωνιζόμαστε για μην πληρώσουν τα βάρη της κρίσης οι εργαζόμενοι
ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΕΧΕΙ ΑΙΤΙΑ:

Φοροδιαφυγή, εισφοροδιαφυγή

Ιδιωτικοποιήσεις, αποκρατικοποιήσεις, σκάνδαλα

Κερδοσκοπικά, χρηματιστηριακά, δομημένα παιχνίδια

Υποταγή δημοσίων πολιτικών, δημοσίων επενδύσεων στα συμφέροντα της ελίτ, αντί των κοινωνικών και αναπτυξιακών αναγκών της χώρας

Συρρίκνωση δημόσιων αγαθών, κοινωνικών δαπανών, υπηρεσιών και δικαιωμάτων

Ασυδοσία Κεφαλαίου και Τραπεζιτών

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΕΝΑΝΤΙΑ

Στην ακρίβεια και την ασυδοσία της αγοράς

Στην ανεργία και τις χιλιάδες απολύσεις σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα

Στη φτώχεια και τη χρεωκοπία της ζωής των πολλών προς όφελος των κερδών των λίγων, στο φθαρμένο κλεπτοκρατικό σύστημα

ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΥΜΕ ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ,
ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ, ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ

Οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι έχουν πρόγραμμα

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010

Για πραγματικές αυξήσεις

Για στήριξη και χρηματοδότηση των ταμείων

Για δίκαιο και αποτελεσματικό φορολογικό σύστημα

Για αύξηση των θέσεων εργασίας, πλήρη και σταθερή εργασία, μόνιμη και ενιαία σχέση εργασίας στο δημόσιο, κάλυψη των πάγιων και διαρκών αναγκών.

ΤΕΛΟΣ στη «φάρσα», τα παραμύθια, τα ψευτοδιλήμματα, τη μαύρη προπαγάνδα, τον λαϊκισμό, την παραπληροφόρηση, την διαστρέβλωση, την κατασκευή ενόχων για τη διαφυγή των πραγματικά υπεύθυνων για την κρίση. Τέλος στην εργασιακή, επιδοματική διαίρεση, τη διάσπαση μισθωτών και συνταξιούχων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, εργαζομένων και ανέργων, των νέων και παλιών.

Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΧΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΧΟΝΤΕΣ

ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΠΡΟΣΤΑ: 10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΘΟΛΙΚΑ, ΕΝΩΤΙΚΑ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ. ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ, ΩΡΑ 10:30 Π.Μ. ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΥΡΙΖΑ ΓΛΥΦΑΔΑΣ

ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 9/2/2010 ΣΤΙΣ 8μμ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ
ΣΥΡΙΖΑ ΓΛΥΦΑΔΑΣ
ΣΤΟ ΚΑΠΗ ΤΗΣ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΥ.
ΘΕΜΑΤΑ:

1. ΕΚΛΟΓΗ ΝΕΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ.
2. ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΕΩΝ
   

ΔΡΑΣΗ ΣΥΡΙΖΑ ΓΛΥΦΑΔΑΣ

Το Σάββατο 6/2/2010 στις 12 το μεσημέρι ο ΣΥΡΙΖΑ ΓΛΥΦΑΔΑΣκαλεί σε συγκέντρωση έξω απο το SYPER MARKET MARINOYPOYLOS στην Λεωφ. Βουλιαγμένης για να εκφραστεί η διαμαρτυρία μας απέναντι στην καταστρατήγηση του δικαιώματος της σταθερής, ασφαλισμένης και μόνιμης εργασίας.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ

Δημοψήφισμα για το Σύμφωνο Σταθερότητας • Για ένα Μέτωπο Ανατροπής και Αλληλεγγύης • Η Αριστερά καλείται από την Ιστορία

«ΔΕΚΑ ΣΗΜΕΙΑ»

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΑΛΕΚΟΥ ΑΛΑΒΑΝΟΥ 25 Ιανουαρίου 2010

• Δημοψήφισμα για το Σύμφωνο Σταθερότητας • Για ένα Μέτωπο Ανατροπής και Αλληλεγγύης • Η Αριστερά καλείται από την Ιστορία

Τη Συνέντευξη διεύθυναν ο Δήμος Τσακνιάς, από την Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και η Αυγή Θεοδόση από την Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝ.

Στη Συνέντευξη παρευρέθηκαν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ανάμεσα τους οι : Περικλής Κοροβέσης, Γιάννης Μπανιάς, Γιάννης Θεωνάς, Αντώνης Νταβανέλος, Νίκος Γαλάνης, Γιώργος Σαπουνάς, Ελένη Πορτάλιου, Ρούντι Ρινάλντι,Γιώργος Χελάκης κ.α.

διαβάστε περισσότερα

Πρώτο: Τον χειμώνα του 1898, με κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη, οι Μεγάλες Δυνάμεις επιβάλλουν στην ελληνική Βουλή την ψήφιση νόμου για Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο. Τον χειμώνα του 1951, με κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου, ο πρεσβευτής των ΗΠΑ Peurifoy ανακοινώνει την εισοδηματική και αγροτική πολιτική και τη ματαίωση κάθε επένδυσης σε υδροηλεκτρικά έργα και λιπάσματα. Τον χειμώνα του 2010, με κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου, Επίτροποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στελέχη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, κοινοτικοί υπαλληλίσκοι που καθοδηγούν έλληνες υπουργούς, κοράκια από ομίλους διεθνών πειρατικών κεφαλαίων αποφασίζουν για τη μείωση των μισθών και των συντάξεων, τον ελληνικό προϋπολογισμό, Νομοσχέδια, όπως για τις οφειλές των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, γελοιοποιώντας την Ελληνική Βουλή. Διευθυντικά κοινοτικά στελέχη με απολαβές 20.000 ευρώ κόβουν τις συντάξεις των 500 ευρώ. Διατάσσουν μειώσεις στην Παιδεία και την Υγεία και σιωπούν για τις δαπάνες για τις στρατιωτικές αποστολές στο Αφγανιστάν και το Κόσοβο. Η κυβέρνηση σκύβει το κεφάλι στις Βρυξέλλες. Και ορθώνει το ανάστημα στις νέες και τους νέους των Stage και στους αγρότες των μπλόκων. Δεν πρόκειται για προσαρμογή της χώρας μας σε αποφάσεις διεθνών οργανισμών, σε μια εποχή που όντως μια σειρά μεγάλα θέματα ρυθμίζονται πια σε διασυνοριακό πλαίσιο. Πρόκειται για τελεσίγραφα, εκβιασμούς, υπαγορεύσεις και τελικά διακυβέρνηση της χώρας μας από ακραίους κύκλους ενός επιθετικού και εκδικητικού καπιταλισμού. Ζούμε ιστορικές στιγμές. Στιγμές που μπορούν να αφήσουν μόνιμο στίγμα στη χώρα. Αυτό που γίνεται σήμερα στην Ελλάδα θα ήταν ντροπή και αίσχος για τον λαό κάθε χώρας.

Δεύτερο : Η ποινικοποίηση της Ελλάδας από υπερεθνικά καπιταλιστικά κέντρα δεν συνδέεται μόνο με την χρεοκοπία ενός οικονομικού μοντέλου αντιπαραγωγικής ανάπτυξης με άνευ ορίων δανεικά που οδήγησε σε υψηλούς αρνητικούς δημοσιονομικούς δείκτες. Η Γερμανία και η Γαλλία έχουν επίσης διαρρήξει τους περιορισμούς του Συμφώνου Σταθερότητας για το δημόσιο έλλειμμα. Η Ιταλία υπερβαίνει σε εξωτερικό χρέος την Ελλάδα. Αντί να γίνουν «στόχοι», τα κριτήρια διευρύνθηκαν στα μέτρα τους. Η χώρα όπου η διαφθορά έχει φτάσει μέχρι το γραφείο του πρωθυπουργού της με την απεχθή μάλιστα μορφή της μαφίας είναι η Ιταλία. Κοιτίδα της διαφθοράς όμως σήμερα προβάλλεται η Ελλάδα. Με τον πιο ανόητο τρόπο η χώρα μας παρουσιάζεται ως ο ευρωπαϊκός «αποδιοπομπαίος τράγος». Αντικείμενο χλευασμού, διακωμώδησης και περιφρόνησης. Όχι λόγω των οξύτατων οικονομικών της προβλημάτων. Λόγω της συνεχούς δουλοπρέπειας των κυβερνώντων απέναντι στους διεθνείς καπιταλιστικούς οργανισμούς. Κατά κύριο λόγο γιατί δεν διέθετε και δεν διαθέτει κυβέρνηση με αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας, με αντιστάσεις, με ισχυρό διαπραγματευτικό μέτωπο, με στήριξη στο λαό, με στρατηγική ανασυγκρότησης της χώρας έξω από τις νεοφιλελεύθερες επιλογές. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ως κυβερνήσεις, επέλεξαν να υπηρετήσουν τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, αντί να στηρίξουν τους εργαζόμενους. Συνδιαμόρφωσαν και συναίνεσαν στην εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε Διεθνές Νομισματικό Ταμείο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, ώστε να μπορεί σήμερα να εκβιάζει την Ελλάδα με αποπομπή από τη ζώνη του ευρώ. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ως κυβερνήσεις, αντί με παρρησία να αμφισβητούν το Σύμφωνο Σταθερότητας, κουτοπόνηρα μαγειρεύουν τα στοιχεία για να δείξουν «διαγωγή κοσμιωτάτη». Και μετά καταγγέλλουν διεθνώς η μία την άλλη.

Τρίτο : Αυτοί που θέτουν θέμα κρίσης εμπιστοσύνης για την Ελλάδα είναι κυρίως οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Αυτοί που θέτουν την Ελλάδα στο εδώλιο του κατηγορημένου, για τα φαινόμενα διαφθοράς, είναι κυρίως οι πρωταγωνιστές στο πλανητικών διαστάσεων οικονομικό σκάνδαλο με τα τοξικά ομόλογα και τα bonus. Οι περιβόητοι «Οίκοι Αξιολόγησης», αναγνωρισμένοι θεσμικά από την Ευρωπαϊκή Ένωση, βαθμολογούν με «πλην» την Ελλάδα με την ίδια ιδιοτέλεια που βαθμολογούσαν με «συν» την Lehman Brothers, τρεις μέρες πριν την κατάρρευσή της. Οι «αγορές», τις οποίες επικαλούνται καθημερινά τα Μέσα Ενημέρωσης του συστήματος, που απαιτούν την ευθυγράμμιση μας με τις διαθέσεις τους, αποτελούν ένα συρφετό από τοκογλύφους, μεγαλοαπατεώνες, μαυραγορίτες που τίναξαν στον αέρα την διεθνή οικονομία. Το άνοιγμα από τα τοξικά ομόλογα των ευρωπαϊκών τραπεζών υπολογίζονταν σε δύο δεκάδες τρισεκατομμύρια ευρώ. Το δημόσιο έλλειμμα της Ελλάδας σε τρεις δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ. Για τις τράπεζες η Ευρωπαϊκή Ένωση επέβαλε τη μαζική εισροή ασύλληπτου μεγέθους κεφαλαίων για να επιζήσουν. Για μια χώρα, όπως η Ελλάδα, ζητά αμείλικτα την οικονομική της εξόντωση. Η Ελλάδα, με απόλυτη ευθύνη του πολιτικού της συστήματος, έχει βρεθεί στη δίνη της καπιταλιστικής κρίσης. Το ελληνικό κράτος δέχεται παθητικά να είναι το αντικείμενο εκδικητικότητας όλων εκείνων των κύκλων που πριν λίγους μήνες μόνο αισθάνθηκαν να απειλούνται θανάσιμα από τον κρατικό εναγκαλισμό και έλεγχο από τις εθνικοποιήσεις. Η Ελλάδα έχει γίνει με τα spread μικρό χρυσωρυχείο της παγκόσμιας κερδοσκοπίας. Η Ελλάδα έχει κινηθεί προς το εκρηκτικό επίκεντρο των ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και ιδιαίτερα μεταξύ ΗΠΑ και Ευρωζώνης. Η Ελλάδα, με ανοικτά πολλαπλά μέτωπα στην εξωτερική της πολιτική, σε μια περιοχή αστάθειας, εμφανίζεται οικονομικά αποδυναμωμένη, πολιτικά εξευτελισμένη κι έτσι διπλωματικά εύκολος αντίπαλος. Η ιστορία μας προειδοποιεί για τον καταστροφικό συνδυασμό πολιτικής ανεπάρκειας, οικονομικής καθόδου και εξωτερικής ήττας.

Τέταρτο : Στην Ελλάδα διεξάγεται ο «δεύτερος γύρος», ώστε μετά την κρίση, την αναξιοπιστία και την απειλή από τον κρατικό έλεγχο, τα κέντρα του νεοφιλελευθερισμού να κερδίσουν όλο το χαμένο έδαφος, να ανακάμψουν, εκδικητικά να επιβάλλουν ένα μοντέλο αδυσώπητης κυριαρχίας του πιο αντιπαραγωγικού κεφαλαίου πάνω στην κοινωνία των εργαζομένων. Σε κάθε εποχή μεγάλων αλλαγών προσδιορίζεται μια χώρα για το πείραμα για ένα νέο μοντέλο. Η Βρετανία της Θάτσερ με την άνοδο του νεοφιλελευθερισμού. Το Ιράκ με την κυριαρχική πολιτική Μπους. Σήμερα η Ελλάδα, και σε δεύτερη θέση η Ιρλανδία, με την ρεβανσιστική αντεπίθεση του νεοφιλελευθερισμού μετά την κρίση. Η έκβαση της «επιτήρησης» δεν αφορά μόνο σε μας. Διαμορφώνει το νέο μοντέλο μετακρισιακής καπιταλιστικής κυριαρχίας. Η ελληνική τραγωδία είναι ήδη ευρωπαϊκή τραγωδία. Το Σύμφωνο Σταθερότητας είναι ο γόρδιος δεσμός για την πορεία της χώρας και την τύχη των εργαζομένων. Η Ελλάδα είναι ο γόρδιος δεσμός για την τύχη του Συμφώνου Σταθερότητας. Η Ελλάδα αναδείχνεται πια ο «αδύναμος κρίκος» της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Και με την έννοια του οικονομικού αδιεξόδου, όπως παραδέχονται οι πάντες. Αλλά και με την έννοια των πολιτικών δυνατοτήτων για μια μεγάλη κοινωνική στροφή. Σήμερα είναι δυνατό, με την ίδια την παρέμβαση της κοινωνίας, να ξεκινήσει από την Ελλάδα ένα υπόδειγμα αντίστασης και ανατροπής της σκληρής ταξικής στρατηγικής των Βρυξελλών που θα ευαισθητοποιεί όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς. Αν πριν μερικά χρόνια ο κλήρος έπεσε στην γαλλική κοινωνία να τροφοδοτήσει την ελπίδα και να υποδείξει την διέξοδο με το ΟΧΙ στο Ευρωσύνταγμα, σήμερα οι αντιθέσεις και οι δυνατότητες εμφανίζονται κατεξοχήν στην ελληνική κοινωνία.

Πέμπτο : Οι σημερινές εξελίξεις για τη χώρα μας δεν είναι μοιραίες. Είναι απότοκες της πολιτικής του δικομματισμού. Η μικρή σε πληθυσμό Ισλανδία καλεί τον λαό της σε δημοψήφισμα για να απαντήσει στις εκβιαστικές πιέσεις της του Λονδίνου να πληρώσει τα σπασμένα των βρετανικών τυχοδιωκτικών επενδύσεων σε ιδιωτική της τράπεζας. Η λαϊκή δυναμική είναι το ισχυρότερο διαπραγματευτικό όπλο για μια κυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε στιγμή κρίσης, μάλιστα, με τη μορφή του δημοψηφίσματος. Το ΠΑΣΟΚ δεν είχε προειδοποιήσει πριν τις εκλογές ότι η οικονομική και κοινωνική του πολιτική θα κινηθεί μέσα στους απαγορευτικούς για την ανάπτυξη και την κοινωνική πρόοδο όρους του Συμφώνου Σταθερότητας. Απέκρυπτε ή δεν κατανοούσε την πραγματικότητα. Αιφνιδίασε τον λαό και σε ένα βαθμό αιφνιδιάσθηκε το ίδιο. Ούτε καν ως όρος δεν υπάρχει στο «συμβόλαιό με τον λαό», την τελική προεκλογική ομιλία του Γ. Παπανδρέου στην Αθήνα, το Σύμφωνο Σταθερότητας, που σήμερα καθορίζει τα πάντα. Κυβέρνηση εκλεγμένη εδώ και λίγους μήνες, στερείται πλήρως λαϊκής νομιμοποίησης για την πλήρη και βίαιη προσαρμογή όλων των οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών στους όρους της «επιτήρησης». Η κυβέρνηση οφείλει να προχωρήσει χωρίς καθυστέρηση σε δημοψήφισμα . Δεν είναι δυνατό οι συγκεκριμένοι όροι του Συμφώνου Σταθερότητας, που παγιδεύουν τις σημερινές και μελλοντικές γενιές, που «κλειδώνουν» μακροπρόθεσμα τη χώρα μας σε ένα πρότυπο παγωμένης ανάπτυξης, αποδόμησης του κοινωνικού κράτους, ακραίων ταξικών διαφορών να εφαρμοσθούν χωρίς να ερωτηθεί ο ελληνικός λαός. Το δημοψήφισμα δεν χρειάζεται για ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ των κομμάτων. Χρειάζεται για να εξασφαλισθεί μια ισχυρή διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας.

Έκτο : Υψηλό έλλειμμά και χρέος. Αυστηρή Δημοσιονομική Πολιτική. Πάγωμα της οικονομίας. Μείωση των εισοδημάτων, της αγοραστικής δύναμης, της ζήτησης. Μείωση των φορολογικών εσόδων. Δημοσιονομική επιδείνωση. Όξυνση του ελλείμματος και του χρέους. Ένας «φαύλος κύκλος» ύφεσης και φτώχειας για το κράτος και τους πολίτες. Όταν όλα η διεθνής εμπειρία απαιτεί συνδυασμό ισχυρών επενδυτικών πρωτοβουλιών, ακμαίας ενεργού ζήτησης, δραστήριας ενεργοποίησης του δημόσιου τομέα, δημοσιονομικής ανάκαμψης. Η κεντρική επιλογή της κυβέρνησης για υποταγή στους όρους της Συνθήκης του Μάαστριχτ έχει ως αποτέλεσμα να συμπαρασύρεται και να αποδυναμώνεται οιοδήποτε επιμέρους θετικό μέτρο, που την διαφοροποιεί από τη ΝΔ. Όποια βελτίωση στα δικαιώματα των μεταναστών θα εξανεμισθεί από το κλίμα ενδοταξικών συγκρούσεων μεταξύ ντόπιων και ξένων που μπορεί να φτάνουν μέχρι τις παρυφές του ρατσισμού λόγω και της ανεργίας και του πολιτιστικού φόβου που αυτή γεννάει. Η προστασία του περιβάλλοντος θα υπονομευθεί από την έλλειψη κονδυλίων για επενδύσεις, όπως αποδεικνύει το Ν.Σ. για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας .Οι περιβόητες διακηρύξεις για εξάρθρωση της «τρομοκρατίας» σε λίγο θα φαντάζουν αστείες μπροστά στη μαζικοποίηση της βίας που γεννάει μια κοινωνία αποκλεισμών. Το Σύμφωνο Σταθερότητας αναδείχνεται το «κλειδί» για όλες τις πολιτικές πτυχές στη χώρα. Η επιλογή αυτή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ πρέπει να ηττηθεί ολοκληρωτικά. Το γρηγορότερο δυνατό.

Έβδομο: Σε κοινωνικό επίπεδο, η πολιτική της κυβέρνησης οδηγεί κατευθείαν σε πρωτοφανή για την Ελλάδα ανεργία, ιδιαίτερα για τους νέους. Σε κατάργηση βασικών κατακτήσεων του κόσμου της εργασίας. Σε γενίκευση της κοινωνικής ανασφάλειας. Σε αποσύνθεση των ιστών της μικρής επιχειρηματικότητας και της αγροτικής οικονομίας. Σε ασφαλιστική αντεπανάσταση. Σε υποβάθμιση των υπηρεσιών υγείας και παιδείας. Για την αριστερά τα κοινωνικά δικαιώματα είναι αδιαπραγμάτευτα. Όχι μόνο με την έννοια των κεκτημένων. Με την έννοια όσων δικαιούνται οι εργαζόμενοι και οι οικογένειες τους σε μια εποχή έκρηξης της γνώσης και της τεχνολογίας. Η Ελλάδα ήδη παραμένει σταθερά στις τελευταίες θέσεις στην ευρωζώνη, στις δαπάνες για την κοινωνική στήριξη, για την παιδεία, για την υγεία. Δεν πρέπει δεχθούμε να κατρακυλήσει πιο χαμηλά. Καμιά πλύση εγκεφάλου δεν θα σβήσει τον εναλλακτικό δρόμο : Δημοκρατικός Σχεδιασμός και Προγραμματισμός. Στήριξη και ποιοτική αναβάθμιση του ανθρώπινου δυναμικού. Ισχυρός και διαφανής δημόσιος τομέας. Συλλογικές μορφές εργασίας. Είναι οι προγραμματικές αρχές που καταγράφονται στα 15 σημεία, το Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει εναλλακτική λύση. Υπάρχει εναλλακτική πλειοψηφία που μπορεί να την στηρίξει.

Όγδοο : Στην ιστορική καμπή που βρισκόμαστε η ελληνική νεολαία δεν θα είναι απούσα. Οι παραδόσεις, οι συγκυρίες και οι σημερινές δυνατότητες το έφεραν ώστε τα τελευταία χρόνια η ελληνική νεολαία να βρίσκεται στην πρωτοπορία των αγώνων σε όλη την Ευρώπη. Με τον Δεκέμβρη ένα μήνυμα ελευθερίας, αφύπνισης, ελπίδας ηλέκτρισε όλον τον ευρωπαϊκό χώρο. Τώρα ελπίζουν ότι από την ίδια αυτή χώρα της νεανικής επαναστατικότητας είναι δυνατό να πνεύσει ένα μήνυμα σιωπής, τρόμου, ήττας, μοιρολατρίας, κάμψης του φρονήματος των νέων και των εργαζομένων σε όλη την ήπειρο. Κάνουν λάθος. Αγνοούν ότι οι κατακτήσεις που θέλουν να κατεδαφίσουν έχουν πίσω τους αγώνες, θυσίες, φυλακές, εξορίες, προσφυγιά, εκτελέσεις από τη νεολαία, την εργατική τάξη, όλο το λαό μας. Αργά ή γρήγορα τα πανεπιστήμια, τα άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα , οι τόποι δουλειάς σε μια τόση καίρια για το μέλλον τους στιγμή θα σηκώσουν τη σημαία της αντίστασης. Με το άρθρο 16 η νέα γενιά, μαζί με όλη την εκπαιδευτική κοινότητα, διαμόρφωσε τα συνταγματικά δεδομένα του τόπου μας. Με τον αγώνα ενάντια στο Σύμφωνο Σταθερότητας, στο πλαίσιο της πάλης όλων των εργαζομένων, μπορεί να επηρεάσει τη συνταγματική πραγματικότητα όλης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά, ο αγώνας αυτός θα εγγραφεί στους κοινούς ευρωπαϊκούς αγώνες. Θα προκαλέσει τη στήριξη, την αλληλεγγύη, την έμπνευση και σε άλλους τόπους.

Ένατο : Με ένα μεγάλο μέρος των φίλων του ΠΑΣΟΚ η αριστερά έχει βρεθεί σε κοινές δράσεις κατά τη διάρκεια των κυβερνήσεων Καραμανλή. Για το δημόσιο Πανεπιστήμιο. Ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις. Για τα εργασιακά. Για τις ελευθερίες. Η συνάντηση αυτή άλλαζε τα δεδομένα της χώρας. Τρομοκρατούσε το κατεστημένο. Δημιουργούσε νέους ορίζοντες. Στις ιστορικές στιγμές που βιώνουμε είναι αναγκαία η επαναπροσέγγιση με όλον αυτόν τον κόσμο. Το διακύβευμα σήμερα δεν είναι η τύχη κάποιας νέας πολιτικής της σοσιαλδημοκρατίας. Κρίνεται η νεοφιλελεύθερη πολιτική Καραμανλή για σκληρές θυσίες υλοποιούμενη από ένα αυτοεγκλωβισμένο Παπανδρέου. Υπάρχουν δυο σημαντικοί λόγοι βασικοί για αυτή την συμπαράταξη. Για να μη περάσει η πολιτική της δεξιάς. Και για να μη ξαναγίνει ο σοσιαλδημοκρατικός χώρος, με το μοντέλο Μπλερ, όχημα περάσματος της δεξιάς πολιτικής και ματαίωσης του αριστερού εγχειρήματος. Η γονυκλισία στους καρδιναλίους της Ε.Ε. δεν έχει σχέση με την διαπραγματευτική αντίληψη των πρώτων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα. Είναι έξω από την ιδρυτική κουλτούρα του σοσιαλιστικού χώρου για κοινωνικό κράτος, για ισότητα και δικαιοσύνη, για λαϊκή κυριαρχία και τη σοσιαλιστική, τότε, συμμετοχή στο εργατικό και αγροτικό κίνημα. Είναι η ώρα της κοινής δράσης και αλληλεγγύης ενάντια στην επιλογή του Συμφώνου Σταθερότητας, για δημοψήφισμα μπορεί να αλλάξει την πορεία. Οι εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση αναγκαστικά είναι άμεσα συνδεμένες με το θέμα του Συμφώνου Σταθερότητας. Καμιά επένδυση σε περιφερειακό και δημοτικό επίπεδο, αναπτυξιακή, περιβαλλοντική, οικολογική δεν μπορεί να υπάρξει με τις υπαγορεύσεις και τις απαγορεύσεις του Συμφώνου Σταθερότητας. Οι εκλογές αυτές προσφέρουν μια μοναδική δυνατότητα να εκφρασθεί καθολικά η αποδοκιμασία στην πολιτική ΝΔ που κεντρικά στοιχεία της εφαρμόζει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και να αναδειχθεί η κοινωνική αριστερή απάντηση.

Δέκατο : Διανύουμε ένα πολιτικό χρόνο, όπου οι αποφάσεις δεν θα επηρεάσουν μια κυβερνητική θητεία. Θα σφραγίσουν για δεκαετίες τη χώρα. Και όλο το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ο θρίαμβος ή η κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας είναι το κομβικό σημείο. Το γήπεδο της αναμέτρησης σήμερα είναι σε μεγάλο βαθμό ο «αδύναμος κρίκος» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ελλάδα. Η κυβέρνηση έκανε την επιλογή της. Αυτή η επιλογή πρέπει να ηττηθεί. Το συντομότερο δυνατό. Η φάση που διανύουμε είναι καθοριστική για την ταυτότητα και το μέλλον της Ελλάδας. Και της Ευρώπης. Όπως σε άλλες μεγάλης ιστορικής σημασίας στιγμές του τόπου μας είναι απαραίτητο ένα ευρύ Μέτωπο Ανατροπής και Αλληλεγγύης. Η αριστερά καλείται από την ιστορία να είναι παρούσα, λαϊκή, διορατική, πρωτοπόρα. Στην Ελλάδα σήμερα υπάρχει επειγόντως η ανάγκη αλλά και οι δυνατότητες για την δημιουργία ενός Μετώπου ανατροπής των δουλειών από το Σύμφωνο Σταθερότητας. Για μια πορεία ανόρθωσης και αναγέννησης της χώρας με επίκεντρο της ανάγκες της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας, νεολαίας, εργαζομένων και ανέργων, συνταξιούχων. Υπάρχει η δυνατότητα για μια νέα κοινωνική πλειοψηφία με ισχυρό ρόλο ενός αυθεντικού ρεύματος της ριζοσπαστικής αριστεράς, όπου ένας δημοκρατικά συγκροτημένος, πολύπλευρος και διαυγής ΣΥΡΙΖΑ των μελών του, ανοικτός στο λαό, χωρίς φοβικούς αποκλεισμούς, θα μπορούσε να έχει ένα σημαντικό ρόλο. Μπορεί να ηττηθεί η επιλογή κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης για το Σύμφωνο Σταθερότητας. Μπορεί να ανοίξει νέος δρόμος με κατεύθυνση αριστερή, σοσιαλιστική. Στο όνομα μιας άλλης Ελλάδας της εργασίας, της αναδιανομής του πλούτου, της κοινωνικής δικαιοσύνης, του πολιτισμού. Στο όνομα μιας άλλης Ευρώπης της ειρήνης, της αλληλεγγύης, των λαών. ————————————————————————————————————–

Πλαστά διλήμματα και πραγματικές προκλήσεις

Ημερομηνία δημοσίευσης: 24/01/2010
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ*

Χρειαζόμαστε ένα κόμμα νέων συλλογικών λειτουργιών και ενιαίας δημόσιας εικόνας στα μείζονα, με πλήρη σεβασμό στις διαφορές, πέρα από προσωποκεντρικές παθογένειες και απολίτικες τάσεις «φέουδα» ή μόνιμες «αντιπολιτεύσεις».
Η σύνολη αριστερά, όλων των αποχρώσεων στη χώρα μας, θα μπορούσε, εν μέσω βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και πρωτοφανούς όξυνσης των κοινωνικών προβλημάτων, να διένυε, αν όχι μια ζωογόνα φάση ανάκαμψης και αντεπίθεσης, σίγουρα μια ισχυρή ανοδική τροχιά. Κι όμως, παρά τις μεγάλες δυνατότητες προωθητικής πορείας, κάπου φαίνεται ότι έχουμε «κολλήσει».
Το ΚΚΕ προσπαθεί να κρύψει, μάλλον απεγνωσμένα, τα δικά του κρισιακά φαινόμενα με μια στείρα αναδίπλωση. Ο «εμφύλιος» ανάμεσα σε ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, ιδιαίτερα με τον ΣΥΝ, όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά και με ευθύνη της ηγεσίας του ΚΚΕ μάλλον κλιμακώνεται, προκαλώντας απωθητικά αισθήματα στον κόσμο της αριστεράς.
Στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ οι παλιές καλές μέρες εμπιστοσύνης έχουν υποχωρήσει. Τα βήματα συνεννόησης και ενιαίας κινηματικής δράσης που είχαν επιτευχθεί στο ΣΥΡΙΖΑ, αντί για αφετηρία μιας μεγάλης αντεπίθεσης, αρχίζουν να μοιάζουν με καλές αναμνήσεις. Την ίδια ώρα ο ΣΥΝ δυσκολεύεται να δώσει μια νέα θετική ώθηση στο ενωτικό εγχείρημα, ενώ κινδυνεύει από τη δική του εσωστρέφεια, αλλά και την έξαρση κεντρόφυγων τάσεων.
Το τελευταίο διάστημα, αντί των πελώριων πραγματικών προβλημάτων της χώρας και της κοινωνίας, κυριαρχούν στους χώρους μας εσωστρεφή διλήμματα, που συχνά προκαλούν άγονες αντιπαραθέσεις. Διλήμματα για το αν θα υπάρχει κάρτα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ ή όχι, διλήμματα για τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ ή όχι σε ενιαίο κόμμα, διλήμματα για τις δυνατότητες ανασύνθεσης της αριστεράς, για το «μητρώο μελών» και μήνες τώρα στον ΣΥΝ για έκτακτο ή μη συνέδριο.
Όλα τούτα ολίγον έως καθόλου αφορούν την κοινωνία και ιδιαίτερα τους εργαζόμενους. Πολλώ μάλλον λίγη σχέση έχουν με τις μεγάλες προκλήσεις των καιρών, επί των οποίων δοκιμαζόμαστε. Δεν τα γράφω αυτά για να συντηρήσω ένα κλίμα μίζερων διαπιστώσεων και μηδενισμού, το οποίο δυστυχώς ενδημεί το τελευταίο διάστημα. Αναφέρω αυτές τις διαπιστώσεις πρώτα απ' όλα και κυρίως γιατί θεωρώ ότι τόσο ο ΣΥΝ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν αστείρευτες δυνατότητες και ότι μπορούν γρήγορα να αλλάξουν σελίδα. Σκέψεις, λοιπόν, σε κρίσιμα και επίμαχα σε αυτή την κατεύθυνση.
Πρώτον: Νομίζω ότι συλλογικά οφείλουμε να ξανασκεφτούμε και να συνειδητοποιήσουμε το ιστορικό μέγεθος και το εστιακό βάθος της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης που διανύουμε. Όταν στις αρχές του 2007 έγραφα για την επερχόμενη ύφεση ή κραχ, οι περισσότεροι στον ΣΥΝ, ίσως και στον ΣΥΡΙΖΑ, με έβλεπαν ως «παλαιοντολόγο». Νομίζω ότι και σήμερα συνεχίζουμε στην πράξη να «σφυρίζουμε αδιάφορα» απέναντι στα κρισιακά φαινόμενα και τις πλανητικές συνέπειές τους.
Η κρίση δεν πέρασε. Η αβέβαιη ανάκαμψη που σημειώνεται οφείλεται στις οροσειρές από ελλείμματα και χρέη και στο 50% του παγκόσμιου ΑΕΠ, το οποίο σπαταλήθηκε σε μια άνευ προηγουμένου επιδότηση τραπεζών και πολυεθνικών κολοσσών. Η αναιμική αυτή ανάκαμψη το πιθανότερο είναι ότι, από στιγμή σε στιγμή, θα ξαναπεριπέσει σε ύφεση ή απότομη καθίζηση.
Δεν ζούμε μια απλή κυκλική, αλλά μια μεγάλη διαρθρωτική πολυσύνθετη καπιταλιστική κρίση, η οποία δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και κρίση κλιματικών αλλαγών και όχι μόνο. Ζούμε την πλήρη και παταγώδη χρεωκοπία του νεοφιλελευθερισμού, της αγοραίας «παγκοσμιοποίησης» και του ίδιου του καπιταλισμού. Σε αυτές τις συνθήκες ή ο ανεπτυγμένος καπιταλισμός για να διατηρήσει την ουσία του ή θα ξανασπρώξει τον πλανήτη σε έναν άνευ προηγουμένου συντηρητισμό και περιπέτειες ή η αριστερά θα βρει τη δύναμη να κλονίσει αυτό το σύστημα με στρατηγική για ένα νέο σοσιαλισμό.
Αυτά σημαίνουν οικοδόμηση μιας αριστεράς στο ύψος εκείνης που μπόρεσε να αμφισβητήσει τον καπιταλισμό, στροφή στη θεωρία για τη θεμελίωση ενός επαναστατικού μαρξισμού του 21ου αιώνα, επαναδιαμόρφωση ενός νέου ταξικού διεθνισμού μακριά από τον κοσμοπολιτισμό της νεοφιλελεύθερης «παγκοσμιοποίησης» και στροφή σε μια εθνική και ευρωπαϊκή στρατηγική προοδευτικής ανατροπής και σοσιαλιστικής μετάβασης, με προσήλωση στο κοινωνικό και ταξικό πεδίο.
Δεύτερον: Η Ελλάδα έχει περιέλθει σε μια νέα ιδιόμορφη «κατοχή» από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές και το διευθυντήριο της Ε.Ε. Ο παλιός Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος έχει επανέλθει με νέο, πολύ χειρότερο, πρόσωπο. Η Ελλάδα γίνεται από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα εθνών, στις παρυφές των σκληρών καπιταλιστικών περιφερειακών ολοκληρώσεων, που τείνουν να ξεπέσουν σε «μισοαποικίες».
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, όχι απλώς υπαναχωρεί από τις περιορισμένες, έτσι κι αλλιώς, δεσμεύσεις της, αλλά και πραγματοποιεί την τέλεια και απόλυτη στροφή, ενώ γίνεται και επικίνδυνη αφού έχει μεταβληθεί σε άθυρμα και εκτελεστικό όργανο των αγορών.
Απέναντι σε αυτές τις πρωτοφανείς εξελίξεις ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν άμεσα να ξεδιπλώσουν τις σημαίες ενός μεγάλου κοινωνικού μετώπου εξόδου από την κρίση που θα λαμβάνει διαστάσεις εθνικής ανόρθωσης.
Ενός κοινωνικού μετώπου που θα συγκεντρώνει υπό την ηγεμονία της σημερινής εργατικής τάξης τα μικρομεσαία στρώματα των πόλεων και της περιφέρειας και το οποίο θα λαμβάνει σύγχρονα αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, αφού θα θίγει την ίδια την ουσία του συστήματος της διεθνούς εκμετάλλευσης, ενώ θα μας συνδέει με αγωνιζόμενους λαούς και κινήματα στον περίγυρό μας και σε όλες τις ηπείρους.
Τρίτον: Το Πρόγραμμα Σταθερότητας, που συζητείται στις Βρυξέλλες, συνιστά την έμπρακτη εφαρμογή του «νεοαποικιακού» καθεστώτος επιτήρησης, ενώ αποτελεί και την ακύρωση κάθε ίχνους αστικού δημοκρατισμού, αφού περιθωριοποιεί τη Βουλή και μετατρέπει σε κουρελόχαρτο τον προϋπολογισμό. Το Πρόγραμμα Σταθερότητας είναι στην ουσία Πρόγραμμα αποσταθεροποίησης, ύφεσης, ιδιωτικοποιήσεων, μεγάλης διεύρυνσης της φτώχειας και έκρηξης της ανεργίας.
Και αυτό όμως το Πρόγραμμα Σταθερότητας θα πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων μπροστά στα θυελλώδη αντικοινωνικά μέτρα που θα επακολουθήσουν. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εξωθώντας με την πολιτική της τη χώρα σε μεγάλη ύφεση εντός του 2010 και σε μεγάλη έκρηξη την ανεργία, η οποία θα ξεπεράσει τα ισπανικά επίπεδα, οδηγεί τον κόσμο της μισθωτής εργασίας σε μια μεγάλη πτώση του βιοτικού του επιπέδου, η οποία θα φτάσει το 25% τα επόμενα χρόνια, ενώ το ασφαλιστικό σύστημα εξωθείται στη διάλυση, με ακύρωση του δημόσιου και κοινωνικού του χαρακτήρα.
Απέναντι στον επερχόμενο εφιάλτη, η χώρα χρειάζεται ένα νέο σύγχρονο και επιθετικό προοδευτικό πρόγραμμα ρήξης και μετάβασης στο σοσιαλισμό. Μετά από χρόνιες αγκυλώσεις του χώρου μας σε έναν ουδέτερο εκσυγχρονισμό, σε έναν άτολμο και ενσωματωμένο μεταρρυθμισμό και σε έναν αφελή ευρωπαϊσμό, που όλα μαζί έχουν τεθεί σε μεγάλη κρίση και τα οποία μόνο η αποκαλούμενη Ανανεωτική Πτέρυγα νοσταλγεί, έχουμε αρχίσει να διαμορφώνουμε ριζοσπαστικές προοδευτικές προγραμματικές κατευθύνσεις με σοσιαλιστικό ορίζοντα.
Είμαστε, όμως, ακόμα στην αρχή αυτής της τιτάνιας προσπάθειας για τη νέα προγραμματική, προοδευτική και σοσιαλιστική απάντηση του 21ου αιώνα. Και, κυρίως, είμαστε στην αρχή για να διαμορφώσουμε αιχμές για ένα έκτακτο άμεσο πρόγραμμα ανακοπής του σημερινού κατήφορου και αφετηρίας για μια προοδευτική ανόρθωση.
Τέταρτον: Προϋπόθεση και όρος για όλα τα παραπάνω είναι η εγκατάλειψη κάθε εσωκομματικής ομφαλοσκόπησης και η ανακάλυψη ενός νέου, πλήρως εξωστρεφούς προσανατολισμού του κόμματος. Προσανατολισμού μαχητικής και ουσιαστικής αντιπολίτευσης, πρωτοποριακής παρουσίας σε όλα τα μεγάλα προβλήματα και κοινωνικά μέτωπα. Προσανατολισμού για τη διαμόρφωση της πολιτικής ατζέντας και την ανάκτηση όσο είναι δυνατόν της πολιτικής και κινηματικής πρωτοβουλίας.
Το Αριστερό Ρεύμα συνεισέφερε καθοριστικά για να σταθεί όρθιος ο ΣΥΝ στις αρχές της δεκαετίας του ’90 από την αφομοίωσή του στον «εκσυγχρονισμό» και στη συνέχεια συνέβαλε καθοριστικά για μια πιο αριστερή ριζοσπαστική ταυτότητα και παρουσία του κόμματος. Σήμερα, χρειαζόμαστε να πάμε ακόμα πιο πέρα.
Χρειαζόμαστε ένα κόμμα νέων συλλογικών λειτουργιών και ενιαίας δημόσιας εικόνας στα μείζονα, με πλήρη σεβασμό στις διαφορές, πέρα από προσωποκεντρικές παθογένειες και απολίτικες τάσεις «φέουδα» ή μόνιμες «αντιπολιτεύσεις». Χρειαζόμαστε ένα κόμμα που θα αποκτήσει στέρεες κοινωνικές και ταξικές αναφορές, που θα ζει και θα αναπνέει στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές με τα προβλήματα και τις ανάγκες των εργαζομένων και του περιβάλλοντος.
Πέμπτον: Αν το κεντρικό, άμεσο, κρίσιμο και υπερεπείγον καθήκον της περιόδου μέσα από το οποίο μπορούμε να ανοίξουμε καινούργιους ορίζοντες για όλα τα παραπάνω είναι η απόκρουση της κυβερνητικής πολιτικής και μια νέα συνολική εξωστρεφής κινηματική παρουσία, ένα βεβιασμένο Έκτακτο Συνέδριο, υπό τις σημερινές γενικότερες και εσωκομματικές συνθήκες, το μόνο, ίσως, που θα επιτύγχανε, είναι να ενισχύσει την εσωστρέφεια και ίσως τους άγονους ανταγωνισμούς και την απολίτικη φθοροποιό μάχη για συσχετισμούς.
Στον ΣΥΝ, μάλλον, δεν έχουμε έλλειψη συνεδρίων, αλλά έλλειψη μιας ουσιαστικής συζήτησης για τα κρίσιμα και μεγάλα θέματα, ελλείψεις επεξεργασιών και μελετών για προβλήματα και εξελίξεις, κυρίως, όμως, πρωτοβουλιών και δράσης ανάλογων με τις σημερινές απαιτήσεις. Μόνο αν προσηλωθούμε σε αυτά, το επόμενο διάστημα μπορεί ένα Συνέδριο, στη συνέχεια ή σε δεύτερη φάση, να πάρει άλλα, εξωστρεφή και προωθητικά χαρακτηριστικά και να μην μοιάσει με συνέδρια που μπορεί να θυμίσουν τις χειρότερες των παραδόσεων της αριστεράς!
*Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ

ΝΕΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Επίθεση από μέλη ακροδεξιών οργανώσεων δέχτηκαν δύο γυναίκες σε αντιρατσιστική εκδήλωση στους Αμπελοκήπους. Με καθυστέρηση η επέμβαση της Αστυνομίας, ανάλογη επίθεση και πριν από δύο εβδομάδες στα Γραφεία του Πολιτιστικού Συλλόγου της περιοχής, κατά τη διάρκεια πρωτοβουλίας για την ίδρυση παραρτήματος της κίνησης “Απελάστε το Ρατσισμό”.
Η επίθεση έγινε με ρόπαλα απο μέλη "αυτόνομων" ακροδεξιών με στόχο την τυφλή βία.

ΏΡΑ ΕΥΘΥΝΗΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ - Συνέντευξη του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ και Προέδρου του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα, στην Κυριακάτικη ΑΥΓΗ

1. Όταν μια χώρα της ευρωζώνης χρωστάει περίπου το 110% του ΑΕΠ της, τι δυνατότητες υπάρχουν για εναλλακτική οικονομική πολιτική; Υπάρχει "αριστερό πρόγραμμα σταθερότητας και ανάπτυξης";

Ας το πάρουμε από την αρχή. Βλέπουμε αυτές τις μέρες ότι η Ελλάδα γίνεται πρωτοσέλιδο με τα σενάρια για χρεοκοπία να δίνουν και να παίρνουν. Και οι ίδιοι οι διακινητές των σεναρίων ενθαρρυμένοι από τη στάση της κυβέρνησης λένε ότι φταίει η κοινωνία. Οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι αγρότες. Και μπαίνει το ερώτημα. Ποιος μας έφτασε εδώ; Ο τελευταίος ενάμιση χρόνος με την κρίση, το μοντέλο διακυβέρνησης όπως λέει το ΠΑΣΟΚ, η μια διαδρομή των είκοσι τελευταίων ετών. Μια διαδρομή για την οποία η αριστερά είχε ασκήσει θεμελιωμένη κριτική. Όταν έλεγε ότι αυτό το μοντέλο ανάπτυξης δεν είναι διατηρήσιμο. Ότι υπάρχει σοβαρό αναπτυξιακό και κοινωνικό έλλειμμα. Ότι η χώρα επιλέγει μια ανάπτυξη που στηρίζεται σε δανεικά και τσιμέντο. Ότι για κάθε ευρώ αύξησης του ΑΕΠ δανειζόμαστε δυόμισι. Τότε μας αγνοούσανε και ποντάρανε πολιτικά στο χρηματιστήριο και σε μεγάλες ιδέες με μπόλικη δόση ντόπινγκ και τσιμέντου. Τώρα πάνω σε αυτό το πραγματικό πρόβλημα, παίζονται κερδοσκοπικά παιχνίδια ενώ κάποιοι επιχειρούν να ενοχοποιήσουν την κοινωνία.

Τους εργαζόμενους τους συνταξιούχους, τους αγρότες, τους μικροεπαγγελματίες.

Σε λίγο θα ζητάνε και τα ρέστα από την αριστερά. Όμως δεν οικοδομήσαμε εμείς την Ευρώπη που αντί να είναι κυματοθραύστης στην κερδοσκοπία, την επιτείνει και την πυροδοτεί. Δεν αφήσαμε εμείς τη χώρα αθωράκιστη απέναντι στους κερδοσκόπους. Δεν επιμένουμε εμείς σε ένα μοντέλο το όποιο είναι αδιέξοδο.

Και για να πάω στην ουσία του ερωτήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ευρωπαϊκή Αριστερά, με συγκεκριμένες προτάσεις δείχνει τον άλλο δρόμο. Υπάρχει αριστερή διέξοδος η οποία προϋποθέτει άλλες προτεραιότητες όπως η απασχόληση και η κοινωνική προστασία. Οι προτεραιότητες της κυβέρνησης και του προγράμματος σταθερότητας είναι μονοσήμαντα τα χρέη και τα ελλείμματα που δημιούργησαν οι πολιτικές των τελευταίων χρόνων. Όχι ότι αυτά δεν είναι σημαντικά προβλήματα. Αλλά είναι τα αποτελέσματα του μοντέλου ανάπτυξης. Αν λοιπόν πας να τα τιθασεύσεις εν μέσω οικονομικής κρίσης αλλά και παραγωγικής κατάρρευσης της χώρας, όχι μόνο δεν θα τα καταφέρεις αλλά θα δημιουργήσεις και οδυνηρές συνέπειες για την κοινωνία.

2. "Σε λίγο οι προεκλογικές εξαγγελίες του κ. Καραμανλή θα φαντάζουν γενναιόδωρες σε σχέση με την πολιτική του ΠΑΣΟΚ", είπατε, ωστόσο η κυβέρνηση απολαμβάνει ακόμα υψηλά ποσοστά δημοφιλίας. Που το αποδίδετε; Μήπως η κοινή γνώμη έχει πειστεί ότι η πολιτική του ΠΑΣΟΚ είναι μονόδρομος;

Κατ' αρχήν πρέπει να πούμε ότι η προεκλογική μας εκτίμηση για τη συμπληρωματικότητα των προεκλογικών προγραμμάτων έχει δικαιωθεί απολύτως. Η πολιτική της κυβέρνησης έχει πάει πλέον πολύ πιο πίσω από το «πάγωμα των μισθών» που υποσχέθηκε, και γι' αυτό τιμωρήθηκε, η κυβέρνηση Καραμανλή.

Εκτιμώ ότι η δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβερνητική πολιτική είναι πλειοψηφική. Αυτό όμως δένει με μια απαισιοδοξία για τη δυνατότητα εναλλακτικών λύσεων. Εδώ είναι ο δικός μας ρόλος. Οφείλουμε να αφουγκραστούμε αλλά και να πυροδοτήσουμε την κινητοποίηση του κόσμου. Να δημιουργήσουμε μια αντίρροπη πίεση από αυτή των κερδοσκόπων πάνω στην κυβέρνηση. Για παράδειγμα Να κάνουμε τα πάντα για να δικαιωθούν οι αγρότες.

Να οικοδομήσουμε ένα ευρύ μέτωπο δυνάμεων που θα αποτρέψει τη διάλυση του ασφαλιστικού, ζήτημα στο οποίο η κυβέρνηση θα πάθει χοντρό στραπάτσο. Να στηρίξουμε αγώνες των εργαζομένων και να πιέσουμε τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

3. Πώς κρίνετε τους δυο μήνες του Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία της ΝΔ;

Βλέπετε να κάνει στροφή προς τα δεξιά, ιδίως στα θεσμικά ζητήματα αλλά και στην εξωτερική πολιτική;

Τον κ. Σαμαρά τον εκτιμώ αλλά όπως καταλαβαίνετε διαφωνώ μαζί του συνολικά.

Βλέπω ότι ούτε αυτός ούτε το κόμμα του να έχουν καταλάβει γιατί κατέρρευσαν τόσο παταγωδώς. Συνεχίζει, η ΝΔ ως κορμός του συντηρητικού χώρου στην Ελλάδα να επιμένει σε ένα οικονομικό μοντέλο που διευρύνει τη φτώχια και επιτείνει την κρίση. Οι πρώτες επιλογές της νέας ηγεσίας της ΝΔ δείχνουν ότι κυρίως θέλει να καλύψει τα νώτα της. Ως εκ τούτου είναι ιδιαίτερα επιρρεπής σε επιλογές κοινωνικού συντηρητισμού που εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους οπισθοδρόμησης.

4. "Ή αλλάζουμε διαδικασία λειτουργίας ή βουλιάζουμε", είπατε για τον ΣΥΝ. Σε τι αναφέρεστε και γιατί δεν έχετε αλλάξει λειτουργία τα δυο χρόνια που είστε πρόεδρος;

H δύναμη της αδράνειας πολλές φορές αποδεικνύεται ισχυρότερη από τη δύναμη της αλλαγής. Στο 5ο Συνέδριο αποτυπώθηκε ένα ευρύτατο ρεύμα απαίτησης των μελών μας για ριζοσπαστική ανανέωση της φυσιογνωμίας του κόμματος. Αυτό το αίτημα όμως εξαντλήθηκε στο πρόσωπο του προέδρου και ορισμένων μελών της ΚΠΕ. Δε συνοδεύτηκε και από ένα συγκεκριμένο σχέδιο αλλαγών στις δομές και στο τρόπο λειτουργίας. Ο πολυτασικός χαρακτήρας του κόμματος επιβάλει τη συνύπαρξη των διαφορετικών απόψεων. Όχι όμως και τη κοινοβουλευτική ή ομοσπονδιακή του λειτουργία. Τη λειτουργία δηλαδή ενός μοντέλου «κυβέρνησης -αντιπολίτευσης», όπου διαρκώς συγκρούονται αντίθετα και αλληλοαναιρούμενα πολιτικά σχέδια. Αυτό υποβαθμίζει την δημοκρατία και τις κομματικές λειτουργίες. Πολλές φορές μάλιστα, η δημόσια διαφοροποίηση γίνεται αυτοσκοπός για να εξυπηρετηθούν πολιτικά ή προσωπικά σχέδια. Η κατάσταση αυτή είναι απαράδεκτη και προσβάλλει βαθύτατα τον κόσμο του κόμματος. Η ίδια η λειτουργία των τάσεων, χωρίς να ενθαρρύνουμε απολίτικες απόψεις απαξίωσης και ισοπέδωσης, πρέπει να απαλλαγεί από λογικές μηχανισμών, που δεν επιτρέπουν ούτε την όσμωση μεταξύ των ιδεών, ούτε όμως και τη δημοκρατική σύνθεση στα όργανα. Πρόβλημα επίσης αποτελεί και η τάση στελεχών να ακολουθούν προσωπική πολιτική, με παρεμβάσεις στα ΜΜΕ. Η κατάσταση αυτή, διευκολύνει απεριόριστα την στρατηγική αντίπαλων πολιτικών χώρων να αποδομηθεί η δημόσια εικόνα του ΣΥΝ και να λεηλατηθεί η εκλογική του βάση.

5. Πιστεύετε, δηλαδή, ότι πρέπει να μπει φρένο στις δημόσιες τοποθετήσεις των στελεχών;

Η δημόσια διατύπωση απόψεων, προτάσεων και διαφωνιών είναι φυσικά ελεύθερη και έτσι θα πρέπει να παραμείνει. Πρέπει όμως να ακολουθεί και να σέβεται τη διαδικασία συλλογικής συζήτησης και αναζήτησης συνθέσεων, το καταστατικό μας είναι σαφές, είναι το πιο δημοκρατικό, δυστυχώς όμως δεν τηρείται από όλους μας. Όμως το κόμμα είναι υποχρεωμένο να υπερασπίζεται πολιτικά και να προωθεί την υλοποίηση των αποφάσεων που αποφασίζουν τα όργανα. Ισχυρίζομαι δηλαδή ότι ο δρόμος για την υπέρβαση των σημερινών προβλημάτων, είναι το βάθεμα της δημοκρατίας, η διαρκής ανανέωση του κομματικού στελεχικού δυναμικού και η αναβάθμιση της πολιτικής λειτουργίας όλων των κυττάρων του κόμματος, από τις πολιτικές κινήσεις ως την πολιτική γραμματεία .

6. Κι όλα αυτά μπορεί να είναι αποτέλεσμα οργανωτικών ή καταστατικών αλλαγών;

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η επαναβεβαίωση του πολιτικού μας συμβολαίου με την ταυτόχρονη συναποδοχή ενός πλαισίου δεοντολογίας για τη λειτουργία μας που θα σέβεται τη δημοκρατία και τις διαφορετικές απόψεις, αλλά και θα διαφυλάττει ταυτόχρονα την ενιαία δημόσια έκφραση του κόμματος, θα αποτρέπει τις αμφισημίες και τη θολή εικόνα για το κόμμα και το συμμαχικό μας σχήμα, το ΣΥΡΙΖΑ. Κι όλα αυτά στα δημοκρατικά κόμματα δε γίνονται με διατάγματα.

Γίνονται μέσα από συνθετικές δημοκρατικές διαδικασίες. Απαιτείται μια διαδικασία ηγετικής ευθύνης και μιας νέας συλλογικής συνειδητοποίησης. Μια τέτοια αφετηρία επανεκκίνησης έχει ανάγκη σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο ΣΥΝ. Που θα επιχειρεί να επιλύσει χρόνια δομικά λειτουργικά προβλήματα, θα μας εξοπλίσει με χρήσιμα συλλογικά συμπεράσματα για να αντιμετωπίσουμε το νέο πολιτικό και κοινωνικό τοπίο που έχει προκύψει μετά τη κρίση αλλά και την κυβερνητική εναλλαγή και ταυτόχρονα θα επαναβεβαιώνει τις ταυτοτικές μας αναφορές.

7. Δηλαδή σήμερα οι ταυτοτικές αναφορές του ΣΥΝ αμφισβητούνται;

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο σύγχυσης. Περάσαμε μια μεγάλη κρίση το καλοκαίρι που δεν αποτυπώθηκε μόνο στο θέμα αμφισβήτησης της ηγεσίας. Άφησε σύγχυση και τραύματα γιατί υπεισήλθε και στο πεδίο των αξιών, οξύνοντας ταυτόχρονα υπαρκτές και ανύπαρκτες διαφορές στρατηγικής για το Κόμμα και το ΣΥΡΙΖΑ. Στη πραγματικότητα ήταν μια κρίση εμπιστοσύνης. Τότε, θυμάμαι, μιλήσαμε για την απώλεια του ηθικού μας πλεονεκτήματος απέναντι στη κοινωνία. Ταυτόχρονα αυτή η κρίση εμπιστοσύνης συνοδεύτηκε και από μια παρατεταμένη διαρκή αμφισβήτηση της ενότητας του χώρου. Έ, όλη αυτή η κατάσταση έχει κουράσει τους πάντες.

Το να λέμε ότι δεν αμφισβητείται τίποτα δε βοηθά. Ακούγεται αστείο. Γιατί στη πραγματικότητα τίποτα δεν αμφισβητείται ευθέως και ταυτόχρονα τα πάντα αμφισβητούνται. Εκτιμώ ότι η πλειοψηφία του κόμματος και μάλιστα με τη διευρυμένη διάσταση της πρόσφατης πλειοψηφίας του προγραμματικού συνεδρίου φέρθηκε υπεύθυνα σ αυτές τις κρίσιμες στιγμές, ανεξάρτητα από επί μέρους διαφορές απόψεων, έτσι άλλωστε οδηγηθήκαμε και στο πετυχημένο εκλογικό αποτέλεσμα.

8. Δηλαδή υπάρχουν σχέδια αμφισβήτησης του ΣΥΝ;

Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια μας τέτοιοι σχεδιασμοί. Αντίρροποι και φυγόκεντροι από τη συλλογική μας πορεία.

Ορισμένοι άλλωστε δεν το κρύβουν. Μιλούν ανοιχτά για το τέλος της διαδρομής του ΣΥΝ, άλλοι για τη ρευστοποίησή του και άλλοι για την ανάγκη διάσπασής του. Χωρίς να υπερτιμούμε αυτούς τους σχεδιασμούς, είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε καθαρές συλλογικές απαντήσεις που θα διασφαλίζουν τη συνέχεια και θα χαράσσουν μια πορεία μακράς πνοής για το κόμμα μας. Η ίδια η ζωή άλλωστε διέψευσε όσους είκοσι χρόνια πριν αμφισβητούσαν ότι υπάρχει χώρος για μια ριζοσπαστική αριστερά πέραν του δογματισμού και της σοσιαλδημοκρατίας. Ο αφετηριακός μας στόχος, λοιπόν, παραμένει επίκαιρος. Μένει να επανασχεδιάσουμε τη πορεία με βάση τις εμπειρίες αλλά και τις νέες ανάγκες που η τρέχουσα κρίση δημιουργεί. Αυτά αφορούν και το ΣΥΡΙΖΑ και τη δικιά μας στάση ευθύνης για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης, της αλληλέγγυας συλλογικής λειτουργίας και της δημοκρατικής εμβάθυνσης του εγχειρήματος. Πρέπει να κατανοήσουμε όλοι ότι δεν αρκεί να αναφερόμαστε στο Δεκέμβρη, στους αγώνες μας για το περιβάλλον ή για το άρθρο 16 και στην επισφάλεια της εργασίας που θέσαμε στην ατζέντα της πολιτικής ζωής του τόπου. Όλα τα παραπάνω και το ίδιο το μέλλον του δικού μας εγχειρήματος νοηματοδοτούνται μόνο στο πραγματικό έδαφος των σημερινών οδυνηρών συνεπειών αλλά και των νέων προκλήσεων που παράγει η βαθιά παγκόσμια οικονομική κρίση.

9. Ποια είναι τα συμπεράσματα από τις επισκέψεις στις μεγάλες οργανώσεις του ΣΥΝ;

Υπάρχει μεγάλη ανησυχία και περίσσευμα προβληματισμού στις γραμμές μας. Από την άλλη όμως υπάρχει και ένα γνήσιο ενδιαφέρον. Ο κόσμος μας το πονάει το κόμμα μας και είναι έτοιμος να πάρει στις πλάτες του τη μεγάλη προσπάθεια για την ανασυγκρότησή του. Είναι συσσωρευμένη, καιρό τώρα, μια εκρηκτική δυναμική στη βάση του κόμματος. Ευθύνη της ηγεσίας, της ΚΠΕ που θα συνέλθει το επόμενο Σαββατοκύριακο, είναι να τη μετατρέψει σε πυρηνική ενέργεια που θα ξαναθέσει σε κίνηση προς τα μπρός τη κομματική μας λειτουργία και να μην την αφήσει να εξελιχθεί σε πυρηνική έκρηξη που θα διαλύσει τα πάντα.

10. Μπορεί να υπάρξει έκτακτο συνέδριο όταν οι δυο κυρίαρχες τάσεις του κόμματος δεν συμφωνούν;

Καταρχάς από σας το μαθαίνω αυτό. Αλλά ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι μπορεί να ισχύει, το σωστό ερώτημα που θα έπρεπε να θέσετε είναι αν μπορούν να υπάρχουν ηγεσίες που αγνοούν τη βούληση των μελών. Ιδιοκτήτης αυτού του κόμματος δεν είναι ούτε ο πρόεδρος ούτε τα στελέχη του κόμματος ούτε οι τάσεις, αλλά ο κόσμος που μας στηρίζει και θέλει να συμμετέχει ισότιμα και ενεργά στη ζωή του κόμματος. Τα μέλη και οι φίλοι του κόμματος που τους καλούμε κάθε φορά να μας ξελασπώσουν. Υπό αυτήν την έννοια αυτό που πλέον πρέπει να μας απασχολεί δεν είναι η συμφωνία όλων επί της διαδικασίας αλλά η θετική συμβολή όλων ώστε η διαδικασία να πετύχει και να φύγουμε προς τα εμπρός.

11. Ποιο κατά τη γνώμη σας είναι το πραγματικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Η λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε στο προηγούμενο διάστημα σοβαρά προβλήματα. Ευθύνη έχει και ο Συνασπισμός, που δεν κατάφερε να συνθέσει πολιτικά την γραμμή στο εσωτερικό του, έτσι ώστε να μπορεί να υπάρξει καθαρή συνεννόηση με τους συμμάχους. Η ύπαρξη εντός του ΣΥΝ δύο ή και τριών στρατηγικών σχεδίων απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσε αντιπαραθέσεις και δυσάρεστο κλίμα. Είναι ευθύνη του Συνασπισμού να διορθώσει αυτό το σοβαρό πρόβλημα, όπως και την παρατεινόμενη κατάσταση δημόσιας συστηματικής αμφισβήτησης του ενωτικού εγχειρήματος. Η προώθηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι απόφαση του κόμματος από τα δύο προηγούμενα Συνέδρια και η ηγεσία είναι υποχρεωμένη να την υλοποιήσει, χωρίς αντιφάσεις και πισωγυρίσματα. Από την άλλη πλευρά όμως πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μαζικός χώρος, όπου οι συνιστώσες ανταγωνίζονται για τον έλεγχο των αποφάσεων και της πολιτικής γραμμής. Η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να καθορίζεται με αποκλειστικό κριτήριο την ευρύτερη δυνατή συναίνεση. Επίσης πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι χώρος ιδεολογικής καθαρότητας. Είναι χώρος πολιτικής ενότητας και κοινής δράσης και η πολιτική του παρέμβαση καθορίζεται με άξονα ένα μίνιμουμ πρόγραμμα κοινής δράσης, που να μπορεί να χωρέσει τις ευρύτερες δυνατές δυνάμεις. Από τον οικολογικό χώρο μέχρι την αντινεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία. Ταυτόχρονα η πολιτική δράση του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να δεσμεύει, ούτε και να περιορίζει την πολιτική δράση καθεμίας από τις συνιστώσες.

12. Από ότι καταλαβαίνω αποκλείετε το μετασχηματισμό του σε κόμμα;

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτική συμμαχία με ευρύ ορίζοντα. Ο στόχος του είναι η ευρύτερη δυνατή ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς και της οικολογίας. Με την έννοια αυτή, δεν μπορεί να υπάρξει καμία σκέψη για μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα, με όργανα αποφασιστικού χαρακτήρα. Κάτι τέτοιο θα υπερέβαινε την αρχή της αυτονομίας και της αυτοτέλειας των συνιστωσών. Και βασική αρχή του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι ο σεβασμός στην αυτονομία των συνιστωσών. Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ, έχουμε πει, ότι είναι κάτι παραπάνω από συμμαχία, στον βαθμό που στις γραμμές του ενεργοποιούνται πολλοί ανένταχτοι. Για να διασφαλιστεί η πολιτική συμμετοχή των ανέντακτων, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να υπερβεί τα χαρακτηριστικά συγκεντρωτικής λειτουργίας. Πρέπει να αναβαθμιστούν οι αποκεντρωμένες ανοιχτές διαδικασίες και η δράση σε τοπικό και θεματικό επίπεδο. Να υπάρξουν διαδικασίες διαβούλευσης, πολιτικής σύνθεσης και χάραξης στρατηγικής, στα πρότυπα της εμπειρίας αλλά και της φυσιογνωμίας του ΕΚΦ.

13. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί με τις ίδιες ακριβώς δυνάμεις; Το ρωτάω αυτό επειδή λέγεται ότι "ο Τσίπρας πρέπει να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει".

Το ζήτημα δεν είναι αν θα λειτουργεί με τις ίδιες γιατί οι ίδιες δεν είναι αρκετές. Το ζήτημα είναι αν θα γίνουν περισσότερες. Και δεν αναφέρομαι στη ποσότητα των σχημάτων αλλά στα πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα που τον συναπαρτίζουν. Είναι έντονη η απουσία του ρεύματος τόσο της ριζοσπαστικής οικολογίας όσο και του σοσιαλιστικού χώρου. Από τη άλλη είναι θεμιτό να υπάρξουν και ανασυνθετικές διαδικασίες εντός του ΣΥΡΙΖΑ, στο βαθμό που δεν υπονομεύουν την στρατηγική επιλογή όλων μας, για ενότητα και κοινή δράση.

Αυτό αφορά απολύτως και τον ΣΥΝ. Τόσο σε ότι αφορά την αναδιάταξη της εσωτερικής πολιτικής του γεωγραφίας όσο όμως και σε ότι αφορά τη δυνατότητα συνεργασίας με άλλες πολιτικές δυνάμεις που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Αρκεί αυτές οι συνεργασίες να πηγαίνουν προς τα εμπρός και όχι προς τα πίσω. Δηλαδή να ενισχύουν τα πιο σύγχρονα, ριζοσπαστικά, ανανεωτικά και κινηματικά μας χαρακτηριστικά. Να μην οδηγούν σε πολιτική δυσανεξία και σε ιδεολογικό και κινηματικό σεχταρισμό.

14. Γιατί εκλάβατε την ανακοίνωση των "23" ως επιθετική ενέργεια εναντίον σας; "Δικαιούται" ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ενός κόμματος να εκφράζει διαφορετικές θέσεις από τις κυρίαρχες;

Η διαφωνία μου τόσο με την ουσία των απόψεων του Φώτη όσο και με το ότι διατυπώθηκαν πρώτα στα ΜΜΕ και όχι στα κομματικά όργανα, εκφράστηκε στην Π.Γ. του ΣΥΝ στις αρχές του μήνα, όπου και κατά πλειοψηφία αποφασίστηκε η θέση του κόμματος. Μένει, βεβαίως, η έγκριση αυτής της θέσης από την ΚΠΕ αλλά και η πιθανή συνδιαμόρφωσή της στη γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε τελικώς να κληθεί η Κ.Ο. να πάρει τη τελική απόφαση. Είναι λοιπόν, απολύτως θεμιτό ο οποιοσδήποτε, ακόμα και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος να διατηρεί την άποψή του και να επιθυμεί να πείσει για τη ορθότητά της. Όπως βεβαίως είναι απολύτως προφανές ότι όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία και ληφθούν οι οριστικές αποφάσεις, όλοι, θα τηρήσουν τις συλλογικές μας αποφάσεις. Από εκεί και πέρα κινήσεις που πυροδοτούν την ενότητα και αναπαράγουν ένα μοντέλο λειτουργίας κόμματος που συζητά δια μέσω των ΜΜΕ, δεν νομίζω ότι περιποιούν τιμή σε κανέναν μας. Το θέμα πάντως έκλεισε με την ανακοίνωση της Κ.Ο.

15. Αύριο ο Αλέκος Αλαβάνος δίνει συνέντευξη Τύπου. "Ανησυχεί" ο ΣΥΝ;

Ο ΣΥΝ ανησυχεί κάθε φορά που δίνει συνέντευξη ο Πρωθυπουργός ή ο κος Παπακωνσταντίνου ή ο κος Προβόπουλος για να ανακοινωθούν νέα πιο σκληρά μέτρα για τους εργαζόμενους και τη κοινωνία που βρίσκεται ήδη στο κρεβάτι του Προκρούστη. Δεν ανησυχεί με τις συνεντεύξεις και τις απόψεις που εκφράζουν μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Από κει και πέρα είναι προφανές ότι τόσο ο ΣΥΝ όπως και η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου της αριστεράς, εμπνέεται από οτιδήποτε ενώνει την αριστερά και τη γειώνει με την κοινωνία.

16. Θα συνεχιστεί η προσπάθεια συνεργασίας σε αυτοδιοικητικό επίπεδο με τους Οικολόγους Πράσινους και με ποιους τρόπους;

Με τους οικολόγους Πράσινους είμαστε δύο διαφορετικά πολιτικά κόμματα από διαφορετικές πολιτικές οικογένειες σε ευρωπαϊκό επίπεδο, παρόλα αυτά δεν αισθανόμαστε ότι είμαστε ευθέως και κάθετα ανταγωνιστικοί χώροι. Έχουμε διαφορές, αλλά έχουμε και συμπτώσεις σε μια σειρά από ζητήματα. Προσωπικά μου έκανε θετική εντύπωση η ταύτιση απόψεων όχι μόνο για τα περιβαλλοντικά ζητήματα, που λίγο πολύ ήταν γνωστό, αλλά και για το σχέδιο Καλλικράτης όπου συμφωνήσαμε να αναπτύξουμε κοινές δράσεις για την αποτροπή της εφαρμογής βαθιά αντιδημοκρατικών τομών και αλλαγών στις τοπικές κοινωνίες. Από εκεί και πέρα σε τοπικό επίπεδο αυτό που προέχει είναι η δημιουργία πλατιών ενωτικών συνδυασμών, πάνω σε μια αντινεοφιλελεύθερη και περιβαλλοντική προγραμματική ατζέντα, με όλες τις δυνάμεις και τους ενεργούς πολίτες που γέννησαν όλο το προηγούμενο διάστημα σημαντικές τοπικές πρωτοβουλίες και κινήματα πόλης.