ΕΠΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Α. ΑΛΑΒΑΝΟΣ
Ο Καρλ Μαρξ έγραψε τρεις τόμους, πάνω από 1500 σελίδες για το «Κεφάλαιο». Άλλες τόσες για τις « Θεωρίες για την υπεραξία». Πάνω από 40 τόμους είναι τα Άπαντα του ιδίου και του Ενγκελς. Και δεν θα βρει κανείς στα Άπαντα ένα ολοκληρωμένο βιβλίο- ανάλυση για τον Σοσιαλισμό.

Αυτή η προσέγγιση – να μιλάς για το αύριο μέσα από το σήμερα κι όχι κατευθείαν για το ίδιο το αύριο - έχει σφραγίσει σε μεγάλο βαθμό την πρόδρομη αριστερή σκέψη. Η κριτική στο καπιταλιστικό σήμερα είναι το σπέρμα για ιδέες, προτάσεις, στοχασμούς για το σοσιαλιστικό αύριο. Έτσι αφήνεται ένα μεγάλο πεδίο ελευθερίας, ευθύνης, ευρηματικότητας, έμπνευσης για τον σύγχρονο ή τον μεταγενέστερο αναγνώστη. Όταν η σύλληψη του καινούριου γίνεται εκ των προτέρων, εγχειριδιακά, εγκεφαλικά, στις λεπτομέρειες – κι αυτό το είδαμε στη Ρωσία – τότε αντί να υπάρξει ένα συγκροτημένο πλαίσιο αναδεικνύεται ένα πνιγηρός θεωρητικός εναγκαλισμός που μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο.

Αν αυτή την ανάδυση της θέσης μέσα από την αντίθεση, της πρότασης μέσα από την κριτική, τη συναντάμε συχνά σε οικονομικές αναλύσεις ή σε πολιτικά κείμενα, είναι σχεδόν ο κανόνας στο χώρο της λογοτεχνίας με εξαίρεση τον «σοσιαλιστικό ρεαλισμό».

Σε αυτό τον κανόνα υπόκειται και η ποιητική συλλογή της Νάντιας Βαλαβάνη «Μεγάλη Εποχή». Ελεγεία γραμμένη για το τέλος εποχής του παγκόσμιου σοσιαλιστικού εγχειρήματος του 20ου αιώνα , τότε που βρέθηκε :
«Μέσα από την πιο πικρή
από όλες τις ήττες
παραδομένο στη χλεύη
νικητών και νικημένων
το απελευθερωτικό όνειρο
της ανθρωπότητας»

Υπάρχει μια αίσθηση όπως με τα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής. Μέσα από το μοιρολόγι το γαμήλιο τραγούδι. Μέσα από τον χειμώνα να ξεμυτίζει ντροπαλά η άνοιξη. Μέσα από το αδιέξοδο του σήμερα, ο δρόμος για το αύριο.

Σε ελάχιστη κλίμακα συγκριτικά με το μεγαλοπρεπές θέαμα της πλανητικής σχεδόν σοσιαλιστικής κατάρρευσης, υπαινικτικές προτάσεις και στοχασμοί αυτής της ποιητικής συλλογής συνηχούν με καταστάσεις της αριστεράς του σήμερα στην πατρίδα μας. Γιατί όπως είναι γνωστό στην ποίηση κανείς, ούτε ο ίδιος ο δημιουργός, δεν μπορεί να θέτει περιορισμούς μεγέθους, τόπου ή χρόνου. Η ποίηση είναι πάντα ακραία και εκτός ορίων.

Με αυτή την έννοια ξαναδιαβάζοντας και παρουσιάζοντας για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες τούτο το βιβλίο, εντόπισα επτά πολιτικές παραινέσεις προς την Αριστερά.
Πρώτο : Η αριστερά ως κομματικός σχηματισμός ή ακόμη κι ως πολιτική προσπάθεια δεν είναι παρά ένα μικρό κλάσμα ενός καθολικών διαστάσεων εγχειρήματος. Η πολιτική αριστερά δεν μπορεί να υπάρξει από μόνη της ως σχηματισμός ή είναι ένα κακέκτυπο, ένα φτερό στον άνεμο, μια άγονη, εφήμερη και ανάξια λόγου παρουσία εφόσον δεν συνδέεται οργανικά με την επιστήμη, τη λογοτεχνία, τις εικαστικές τέχνες, τη φιλοσοφία, τον κόσμο των ιδεών. Με λίγα λόγια αν δεν είναι οργανικό στοιχείο μιας πολιτιστικής επανάστασης. Με ακόμη λιγότερα λόγια, με μια λέξη, αν δεν είναι ποίηση. Είναι λάθος αν νομίζει κανείς ότι η μεγάλη προειδοποίηση για την κατακρήμνιση του σοσιαλιστικού εγχειρήματος ήρθε από τον Τρότσκι. Ήρθε από τον Μαγιακόφσκι, με το έργο και την αυτοκτονία του. Η ποίηση , πάντα σχεδόν απούσα, επιμένει να υπενθυμίζει ενοχλητικά στην αριστερά την παρουσία της.

Αφού παραθέτει ένα δίστιχο του Λόρκα : «Το τραγούδι που ποτέ δεν θα πω/ κοιμήθηκε πάνω στα χείλη μου», γράφει η Νάντια Βαλαβάνη, στη «Μεγάλη Εποχή»:
«Λοιπόν, τότε που ξεκινούσαμε εμείς
ωραίοι και αθώοι
διαβάζαμε Λένιν και Μαρξ
αλλά καθόλου W.B. Yeats
« οι αθώοι κι οι όμορφοι
άλλο εχθρό δεν έχουν από το χρόνο»

Δεύτερο : Ο κίνδυνος για την αριστερά είναι κυρίως εντός των τειχών. Ο ζωγραφικός πίνακας που έχουμε από τις πρώτες μεγάλες στιγμές του παγκόσμιου σοσιαλιστικού εγχειρήματος είναι η έφοδος στα Χειμερινά Ανάκτορα. Η αριστερά επιτίθεται να καταλάβει τα τείχη των ισχυρών της αντιπάλων. Αντίστοιχα μπορεί να φαντασθεί κανείς την αριστερά να υπερασπίζεται τα δικά της τείχη. Η μάχη δεν κρίνεται πάντα με το ποιος θα καταλάβει τα τείχη του άλλου , όπως στις ταινίες του Κουροσάβα. Και παγκόσμια και στην Ελλάδα, η αριστερά στάθηκε απέναντι σε πανίσχυρους αντιπάλους, έπεσε όμως γιατί απαξιώθηκε και αποδομήθηκε μέσα στο πύργο της. Εδώ κυριάρχησαν πολλές φορές ιδέες, αξίες, κώδικες του αντίπαλου κόσμου. Αυτό βιώθηκε άλλες φορές με επικό τρόπο, άλλες φορές με την ακύρωση αξιόλογων τοπικών πολιτικών εγχειρημάτων. Αυτό νομίζω ότι συνέβηκε και κατά τη φάση της τελευταίας διακυβέρνησης της δεξιάς στην Ελλάδα, όταν η ενωμένη ριζοσπαστική αριστερά δυνάμωνε αντί να τραυματίζεται από τον αμείλικτο ολοκληρωτικό πόλεμο του συστήματος, τελικά όμως για εσωτερικούς λόγους χάνει τους τρεις μεγάλους στόχους. Την ακύρωση του δικομματισμού. Την αλλαγή των συσχετισμών στην ιστορική αριστερά. Την προσέγγιση της νεανικής πρωτοπορίας που προσχωρεί στον αντιεξουσιαστικό χώρο

Γράφει :
« Χρόνια αργότερα μέσα από διαδικασίες πολυδαίδαλες
συνειδητοποιήσαμε ότι πλησιάζαμε σε κάτι
που θύμιζε επικίνδυνα στειρότητα
-γνωστή, ψεύτικη, καλλιεργημένη
από συνήθεια και στενούς ορίζοντες-
και προπαντός υπεκφυγή
οι καταπιεστές κυριαρχούσαν τελικά
και στο στρατόπεδο των καταπιεσμένων»

Τρίτο : Η αριστερά δεν υποτάσσεται στην επίκληση της καθημερινότητας όπως οι άλλες πολιτικές δυνάμεις. Αυτή η δύναμη των μεγάλων μετασχηματισμών δεν εκπίπτει σε εφήμερες συντεχνιακές δραστηριότητες. Δεν την εκφράζουν οι φευγαλέες ατάκες δευτερόλεπτων χωρίς ίχνη στα δελτία ειδήσεων των ιδιωτικών καναλιών. Αντίθετα μέσα από το μικρό βλέπει το μέγα. Στο καθημερινό φόντο του Πακιστανού που φορτικά πουλάει ένα μπουκέτο με τριαντάφυλλα στο φανάρι διακρίνει τις βρετανικές και αμερικάνικες στρατιές κατοχής, τα χωριά της Νότιας Ασίας που καίγονται , την ακραία φτώχεια του Ισλαμαμπάντ, τα χιλιάδες παιδιά που κατασκευάζουν χαλιά. Και πιο πέρα βλέπει ένα κήπο έξω από τον Άγιο Παντελεήμονα με πολύχρωμες τριανταφυλλιές όπου μεταναστόπουλα και ελληνόπουλα παίζουν κρυφτό και χορεύουν.

Γράφει :
« Εμείς νεαροί γευτήκαμε μια δόση νίκης
καθόλου πλέρια
και κάθε άλλο παρά τελειωτική
Αυτό μας έκανε γενναιόδωρους
και λίγο αφελείς
Η καθημερινότητα απειλεί
να μας συντρίψει»

Τέταρτο : Η αριστερά είναι απλή. Όσο πιο βαθιές οι επεξεργασίες της κι όσο πιο σύνθετη και δύσκολη η πραγματικότητα τόσο πιο απλή οφείλει να είναι. Γιατί αυτή είναι η φύση της. Γιατί η πλατιά επαφή της με την κοινωνία είναι το οξυγόνο της. Γιατί αν είναι αριστερά, δεν της χρειάζονται τα ψέματα, τα προσχήματα, τα επινοήματα, τα σοφίσματα. Ο Λένιν έλεγε απλά : «Σοβιέτ συν εξηλεκτρισμός». Οι Ισπανοί κομμουνιστές και αναρχικοί : “ No Passaran”. Οι αριστερές πρωτοπορίες στο Πολυτεχνείο : «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία». Σήμερα βλέπουμε αυτό το μοναδικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό το απλό αίτημα «μέλη» κι ότι αυτό συνεπάγεται, να εμπλέκεται σε βυζαντινολογίες, σε περιπτώσεις και υποπεριπτώσεις, σε σχέδιο Ανάν, σε μια αργκό ακατανόητη από την κοινωνία, σε κόλπα. Όταν μπορείς απλά να πεις «μέλη» και μαγικά να ανοίξουν διάπλατα τα παράθυρα στον ήλιο.

Γράφει :
«Οι κούφιοι άνθρωποι είναι εδώ…
αποκλεισμένοι σε συσκέψεις, σε συνεργασίες…
δουλεύουνε εντατικά με ντιρεκτίβες
με κανονισμούς, με πλαίσια
να εξασφαλίσουν πλειοψηφίες
μειοψηφίες, συμβιβασμούς
συσχετισμούς δυνάμεων ικανούς
για αποφάσεις που μετά ένα χρόνο
ίσως στερούνται σημασίας»


Πέμπτο : Για την αριστερά η αντίσταση και η ανατροπή, η ρήξη δεν είναι απλοί κανόνες σε ένα στρατηγικό της σχέδιο για μια λαϊκή εξουσία. Είναι κυρίως κώδικες αξιών, κριτηρίων και νοηματοδοτήσεων. Είναι η ικανότητα της αριστεράς να αντιπαραθέτει σε ένα σύστημα ιεραρχήσεων που στηρίζεται στη λογική του εύκολου κέρδους και του ατομισμού τις δικές της προτεραιότητες στη βάση της αλληλεγγύης και της ισότητας. Το σύστημα θέλει τους νέους επιτυχημένους, life style, γιάπι, άνετους, επικοινωνιακούς, survivors. Η αριστερά βυθίζεται μέσα στο βούρκο της κοινωνίας , συναντά αυτούς που φοβούνται, αυτούς που σπάσανε, αυτούς που κλαίνε, αυτούς που είναι μοναχικοί, αυτούς που κάνουν άρνηση, αυτούς που είναι αυτοί και το διαδίκτυο, φτάνει σε χώρους ακραίους σα να βρίσκεται σε ταινίες Αλμοδοβάρ. Έχει τη δική της κοινωνική «Επί του Όρους ομιλία».

Γράφει :
«Εμπρός οι ανεκπαίδευτοι
αστικοί νομάδες
παιδιά των Ρομ
διεθνική πανσπερμία…
Εμπρός του κόσμου οι διχασμένοι
ανάμεσα σ’ αυτά που λαχταρούν
κι αυτό που κάνουν…
Εμπρός της γης οι άσκημοι
οι όχι ιδιαίτερα έξυπνοι και νέοι
οι φτωχοί
οι μετανάστες
οι άρρωστοι
οι ξένοι»

Έκτο : Για την αυτοσυντήρησή μας πρέπει να ζούμε στη γη κι όχι να ονειροπολούμε. Για την αριστερά ισχύει κάτι πολύ διαφορετικό. Η αριστερά για να ζήσει πρέπει να ονειρεύεται. Να σαρώσει τις συνταγές για ρεαλισμό, εκσυγχρονισμό, ευρωπαϊσμό που της επιβάλλουν το σαβουάρ βιβρ του συστήματος. Να συμπυκνώσει στη δράση της και να εκφράσει τα μεγάλα οράματα και τις ουτοπίες από την αρχαιότητα και την Αναγέννηση μέχρι τον Μαρξ και την εποχή μας για ένα πλανήτη φιλίας και ειρήνης. Επειδή μπορούσαν να ονειρεύονται ένα κόσμο χωρίς πόλεμο, βγήκαν στον δρόμο δισεκατομμύρια ενάντια στην αμερικανική εισβολή στο Ιράκ. “Imagine all the people – Living life in peace”. Η ουτοπία δεν είναι φυγή από την πραγματικότητα αλλά όρκος ζωής για την αλλαγή της. Λέει ο Λιούις Μαμφορντ στην Ιστορία των Ουτοπιών : «Τα πράγματα που ονειρευόμαστε, τείνουν συνειδητά ή ασυνείδητα να εξελίσσονται στα πρότυπα της καθημερινής μας ζωής.»

Γράφει :
«Τις νύχτες βλέπω στα όνειρά μου
τους παλιούς συντρόφους μου
σαν τίποτα να μην έχει αλλάξει
ποτέ δεν μου ζητούν τον λόγο για τη ζωή μου
αντίθετα κάνουμε όλα όσα
δεν μπορέσαμε ποτέ
οργανώνουμε εξεγέρσεις και επαναστάσεις
μας κυνηγούν σ’ έρημους δρόμους
και κτίρια φλεγόμενα»

Έβδομο : Αριστερά είναι η ιστορία σε εξέλιξη.. Οι σημερινοί κυρίαρχοι όταν μίλησαν μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης για το «τέλος της ιστορίας» δεν αναφέρονταν μόνο στο μέλλον. Αυτό γρήγορα το εγκατέλειψαν με το Ιράκ, το Αφγανιστάν, την οικονομική κρίση. Αναφέρονται κύρια στο παρελθόν. Γι’ αυτούς κανείς , και ιδιαίτερα η αριστερά, δεν έχει δικαίωμα να έχει ιστορία. Οι σημερινοί ανηλεείς νόμοι τους έχουν τη σφραγίδα της αιωνιότητας και όλοι στο όνομα του ρεαλισμού πρέπει να κινηθούν στα πλαίσια τους. Η αριστερά όταν διαρρηγνύει με θράσος αυτό το ανιστορικό πλαίσιο, όταν ανοίγει τις πόρτες για να εισβάλει η ιστορία ανατρέποντας τις καπιταλιστικές βεβαιότητες ως χάρτινους πύργους, όταν έχει τη δύναμη να βιώνει το παρελθόν, από τον Σπάρτακο μέχρι τους Παλαιστίνιους, μπορεί να είναι υπερήφανη για την υπερηφάνια της και μπορεί να μη ντρέπεται για όσα πρέπει να την κάνουν να ντρέπεται. Σε κάθε εικόνα που βλέπουμε εμείς έχει θέση η ιστορία. Πάνω από τα αγόρια κορίτσια του Δεκέμβρη με φτερά στην πλάτη υπερίπτανται οι παρέες της ΕΠΟΝ, οι εκδρομείς των Λαμπράκηδων, οι φοιτητές στην πύλη του Πολυτεχνείου.

Γράφει :
«ο κήπος μικρός και χωριάτικος
καμμιά αίσθηση κηποτεχνικής
Τα δέντρα δεν είναι περήφανα
χαρακωμένα, χρήσιμα
φέρνουνε πάνω τα σημάδια
από την ιστορία του σπιτιού
Το σκίσιμο στον κορμό της μουριάς
είναι από το μουλάρι που τη δοκίμασε
ακόμα τότε νεαρή.
Οι χαρακιές στα πιο χοντρά κλαδιά
από το σύρμα
που χρόνια ολόκληρα κρατούσε
η μπουγάδα που έσταζε»

20-11-2009

Ανακύκλωση ηλεκτρικών συσκευών και Η/Υ

Με αφορμή μια απαράδεκτη κατάσταση ας αναδείξουμε την ανάγκη πρωτοβουλιών για την ανακύκλωση.

Θέλοντας να ανακυκλώσω μια παλιά τηλεόραση ρώτησα στο δήμο που υπάρχει σημείο περισυλλογής ηλεκτρικών συσκευών. Πληροφορήθηκα λοιπόν ότι πίσω από το γηπεδάκι του Άρη Γλυφάδας στο Γκόλφ υπάρχει κοντέινερ για την συλλογή τέτοιων συσκευών. Πήγα και εγώ την συσκευή και αντίκρισα έξω από το μισοάδειο κοντέινερ πεταμένους μες το χώμα διάφορους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Παραθέτω και δύο εύγλωττες φωτογραφίες που τράβηξα. (θα σας τις στείλω με το τηλ.)

Η εικόνα μου ενέτεινε την άποψη ότι η υπόθεση της ανακύκλωσης αποτελεί πάρεργο της δημοτικής αρχής. Όχι μόνο δεν παίρνει πρωτοβουλίες για την προστασία του περιβάλλοντος αλλά και με την αδιαφορία της καθίσταται επικίνδυνη.

Απαιτείται άμεσα να μαζευτούν οι πεταμένες συσκευές.

Να μεταφερθεί το κοντέινερ στο παρκινγκ μπροστά στο δημαρχείο ώστε να παρακινηθούν οι συμπολίτες μας να ανακυκλώνουν τις συσκευές τους.

Να ανοίξει μια συζήτηση για την προώθηση της ανακύκλωσης γενικότερα.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία και ας αποτελέσει ο δικτυακός τόπος του ΣΥΡΙΖΑ Γλυφάδας βήμα προβληματισμού για το τι δήμο θέλουμε και κατάθεσης προτάσεων για την παρέμβασή μας και στα τοπικά ζητήματα.

Ν. Μαγκαφόσης

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΥΡΙΖΑ ΓΛΥΦΑΔΑΣ

Καλούνται οι φίλοι και σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ στην Γλυφάδα την Πέμπτη 19/11 στις 7:30 μμ στο ΚΑΠΗ της Ανω Γλυφάδας, στην οδό Σ.Βέμπου.
Πρόκειται να συζητήσουμε τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ και την προετοιμασία της Πανελλήνιας Συνδιάσκεψης στο τέλος του μήνα.

«Η συζήτηση για το τι θα γίνει με το ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοίξει»

Συγκρότηση επιτροπής διαλόγου που θα εξετάσει τις δυνατότητες μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο αυτόνομο πολιτικό υποκείμενο πρότεινε ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στη συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής επιτροπής του Συνασπισμού.

Ο τρόπος συγκρότησης και λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ έχει φτάσει στα όρια του, καθώς «συζητά εδώ και καιρό περισσότερο τα εσωτερικά του παρά οργανώνει την εξωστρεφή του δράση», τόνισε.

«Τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τον δημιουργήσαμε μόνο για να γίνουμε πιο πολλοί και πιο ισχυροί αλλά για να γίνουμε όλοι διαφορετικοί. Για να πάψουμε να λειτουργούμε ως συνιστώσες αλλά ως κοινές συνισταμένες μιας αριστεράς που διαλέγεται και αλληλεπιδρά και όχι μιας αριστεράς που διαρκώς θα τρώγεται με τον εαυτό της.

Θέλω να πω δηλαδή ότι μιλάμε εδώ και καιρό για μια συμμαχία συνιστωσών αλλά δεν μιλάμε για την ανασύνθεση τους, δεν μιλάμε για την αναγκαία όσμωση μεταξύ τους. Και το κυριότερο βάζουμε διαρκώς το κάρο μπροστά από το άλογο», επεσήμανε.

«Η συζήτηση για το τι θα γίνει με το ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοίξει. Να είστε βέβαιοι. Είτε εμείς το θέλουμε είτε όχι», εν όψει και της 3ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του συμμαχικού σχήματος που θα πραγματοποιηθεί το τριήμερο 27- 29 Νοεμβρίου στην Αθήνα.

«Θεωρώ ότι σήμερα η μόνη διέξοδος και φυγή προς τα εμπρός, είναι η ανασύνθεση, η επανίδρυση της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς, με πυρήνα τις δυνάμεις και την συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ, οργανωμένες ή ανένταχτες. Ακόμα και αν δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα στη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, θα έπρεπε εμείς στον ΣΥΝ, να είμαστε ανοιχτοί σε μια τέτοια ανασυνθετική προοπτική.

Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό μπορεί να γίνει αύριο το πρωί. Ούτε πιστεύω ότι ξαφνικά ο ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με ανοιχτά τα δομικά του προβλήματα, μπορεί αυτομάτως να μετασχηματιστεί σε ενιαίο πολιτικό φορέα.

Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι με δική μας πρωτοβουλία πρέπει να ανοίξει η συζήτηση για την αναγκαιότητα ενός φορέα που θα είναι ανοιχτός, πολυτασικός αλλά με ιδεολογική ταυτότητα και προγραμματική σαφήνεια.

Που θα υπερβαίνει τα φαινόμενα κρίσης του μεταπολιτευτικού αριστερού κόμματος και θα απαντάει στις ανάγκες μιας σύγχρονης αριστερής πολιτικής έκφρασης. Και που δεν θα είναι μαζικός χώρος για τις συνιστώσες του, όπως είναι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ενιαίο αυτόνομο πολιτικό υποκείμενο με συνθετικό πολιτικό λόγο. Που θα λειτουργεί με δημοκρατία σε όλα του τα επίπεδα και που θα είναι αντίστοιχος με τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες της αριστερής βάσης» είπε ο κ. Τσίπρας.

Ο πρόεδρος του ΣΥΝ στη συνέχεια έκανε στην ΚΠΕ την παρακάτω συνθετική πρόταση, τριών σημείων:

«Σημείο πρώτο. Το κείμενο Φλαμπουράρη απαντάει στα άμεσα. Δηλαδή στην αποκατάσταση της πολιτικής εμπιστοσύνης ανάμεσα στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στην πολιτική ένταξη των ανένταχτων.

Προτείνω να το υιοθετήσουμε, με όποιες βελτιώσεις μπορεί να προστεθούν, ως βραχυπρόθεσμη πρόταση οργανωτικής βελτίωσης και ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Σημείο Δεύτερο. Η πρόταση μας προς τον ΣΥΡΙΖΑ είναι τη συζήτηση που χει ήδη ξεκινήσει, για την ανασύνθεση του χώρου, να τη κάνουμε μαζί και οργανωμένα.

Να δούμε αν και που μπορούμε να καταλήξουμε, χωρίς άγχη και εκατέρωθεν εκβιαστικά διλήμματα.

Ας φτιάξουμε λοιπόν μια επιτροπή διαλόγου που θα εξετάσει σε βάθος τις προοπτικές και τις δυνατότητες για την ανασύνθεση της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Απαλλαγμένη, όμως, από τις ευθύνες της καθημερινής πολιτικής δουλειάς και με άνεση χρόνου, προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητες συνθέσεις και η αναγκαία πολιτική και οργανωτική προετοιμασία.

Η επιτροπή αυτή, πέραν των αντιπροσώπων των συνιστωσών οφείλει να είναι ανοιχτή στον ανένταχτο κόσμο και σε κάθε συμβολή που προέρχεται από εκεί.

Σημείο τρίτο: Το ζήτημα της επανίδρυσης ενός νέου πολιτικού φορέα της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς, τίθεται ούτως ή άλλως.

Για την ανασύνταξη των δυνάμεων και για την υπέρβαση πολιτικών και οργανωτικών προβλημάτων, που αφορούν τόσο τον Συνασπισμό, όσο και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Και για την αντιστοίχηση της Αριστεράς με τις σημερινές κοινωνικές ανάγκες, μέσα από ένα σαφές πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο.

Η συζήτηση, λοιπόν, αυτή πρέπει να γίνει εντός του πλαισίου του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ταυτόχρονα πρέπει και να μην τον δεσμεύει.

Κάποιοι μπορεί να αποφασίσουν να προχωρήσουν, κάποιοι όχι. Παραμένουν, όμως, όλοι σύμμαχοι, στον βαθμό που διακηρυγμένος στόχος μας είναι η στρατηγική για την ενότητα της Αριστεράς.

Η συμμαχία όμως οφείλει να είναι ανοιχτή, ευρεία, και να αξιοποιεί τη διαφορετικότητα των απόψεων ως πλεονέκτημα και όχι ως περιορισμό.

Και επίσης να είναι συγκροτημένη με εξωστρεφή τρόπο, αντί να μετατρέπεται σε μαζικό χώρο, όπου ο καθένας διεκδικεί τα μέγιστα εις βάρος των υπόλοιπων συμμάχων».


Κριτική στο ΠΑΣΟΚ

Ο Αλέξης Τσίπρας άσκησε και έντονη κριτική στο ΠΑΣΟΚ τονίζοντας ότι «ήδη, μετά τις γνωστές διεργασίες στο Ευρωπαϊκό Επίπεδο, η πολιτική ατζέντα διαμορφώνεται εκ νέου. Και διαμορφώνεται σε κατεύθυνση εντελώς αντίθετη με τις προεκλογικές δεσμεύσεις, οι οποίες παρασχέθηκαν αφειδώς στον ελληνικό λαό μέχρι και πριν πέντε εβδομάδες».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στις αλλαγές στο ασφαλιστικό, στον δημόσιο τομέα και στα εργασιακά, ενώ τόνισε ότι κατά την «Ώρα του πρωθυπουργού» ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε από το πρωθυπουργό να ανοίξει τα χαρτιά του σχετικά με τις πιέσεις που δέχεται από τις Βρυξέλες για διάλυση του ασφαλιστικού και «αντί να μιλήσει συγκεκριμένα και επί της ουσίας μας ζήτησε να μην ισοπεδώνουμε και να συμβάλουμε στο διάλογο».

«Η κυβέρνηση είναι αυτή που δεν έχει τοποθετηθεί. Ούτε τώρα, ούτε και προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ. Εμείς τοποθετηθήκαμε και οι θέσεις μας είναι γνωστές», επεσήμανε ο κ. Τσίπρας.

«Και τις επόμενες μέρες θα μιλήσουμε με φορείς και οργανώσεις, με τον κόσμο της εργασίας και θα καταθέσουμε συγκροτημένα τις προτάσεις μας, θα ακούσουμε τον προβληματισμό τους, θα εμπλουτίσουμε και εμείς τις θέσεις μας», πρόσθεσε.

«Καλός είναι ο διάλογος και η διαβούλευση αλλά η διαβούλευση δεν είναι πολιτική. Η διαβούλευση είναι διαβούλευση.

Ας μας πει, λοιπόν, ο πρωθυπουργός τι σκοπεύει να κάνει. Και αν θέλει συζήτηση και διάλογο, ας τον οργανώσει και μάλιστα δημόσια.

Ας διοργανωθεί, λοιπόν, μια προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη βουλή ή ακόμα καλύτερα μια δημόσια τηλεοπτική συζήτηση, σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, με θέμα το ασφαλιστικό για να καταθέσουν όλοι τις προτάσεις τους. Το επιθυμούμε διακαώς, το προτείνουμε και θα είμαστε οι πρώτοι που θα σπεύσουμε να συμμετέχουμε, πρόσθεσε.

Ο πρόεδρος του ΣΥΝ αναφέρθηκε και στην «περιβόητη και πολυαναμενόμενη αναδιανομή του πλούτου, που προεκλογικά είχε κάνει σημαία ο κος Παπανδρέου» και η οποία, όπως υπογράμμισε, εξαντλήθηκε σε μια εφ άπαξ εισφορά στις μεγάλες επιχειρήσεις. Τέλος, αναφορά έγινε και στα stage.

«Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί η βαθειά οικονομική κρίση, είναι με μέτρα που θα ενισχύουν τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα και με στρατηγική που θα ενισχύει την απασχόληση. Αυτή την πολιτική, όμως, δεν θα την χαρίσει κανείς. Πρέπει να κατακτηθεί μέσα από κοινωνικούς αγώνες και παρέμβαση σε όλα τα πεδία. Και η οργάνωση αυτών των αγώνων είναι σήμερα το άμεσο καθήκον της Αριστεράς», τόνισε.
ΠΗΓΗ TVXS.gr

Αριστερά, η μισή πλευρά του φεγγαριού

Του Νίκου ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗ*

To μεγάλο και άλυτο πρόβλημα της αριστεράς είναι ότι εκπληρώνει μόνο κατά το ήμισυ την πολιτική της αποστολή. Περιορίζεται απλώς στην άσκηση αριστερής προγραμματικής αντιπολίτευσης με περισσότερη ή λιγότερη επιτυχία και συμμετέχει ενεργά στην ανάπτυξη κοινωνικών αγώνων και κινημάτων.

Δεν πράττει όμως κάτι άλλο, σημαντικότερο ίσως.

Έχει απαρνηθεί το ρόλο της ως η συλλογική συνείδηση της κοινωνίας, ως η δύναμη που μάχεται να ηγεμονεύσει ιδεολογικά.

Διστάζει να καταθέσει την ψυχή της, να προβάλει δηλαδή το αξιακό της φορτίο, την ιστορική της παρακαταθήκη, την ηθική της υπεροπλία, να εκφράσει ποιοτικότερες και εσωτερικότερες ανάγκες του ανθρώπου, να εμπνεύσει το συλλογικό όνειρο.

Αδυνατεί να ενσωματώσει στη στρατηγική και θεματική της την πλούσια θεωρητική σκέψη παλιότερων και σύγχρονων διανοητών.

Εγκαταλείπει αμαχητί όλες τις μορφές του εποικοδομήματος στην ηγεμονία των αντιπάλων της.

Αγνοεί ή δεν μπορεί να κατανοήσει την καταλυτική σημασία του πολιτικού φαντασιακού.

Δείχνει κοντολογής να μην αποδέχεται το αυτονόητο. Ότι δεν μπορεί να γίνει ριζική κοινωνική αλλαγή, αν η διαδικασία μετασχηματισμού δεν αγγίζει και δεν αναμορφώνει συνειδήσεις, αξίες και ηθικές συμπεριφορές.

Κωφεύει η αριστερά στις παροτρύνσεις όλων των διανοουμένων να δώσει τη μητέρα των μαχών στο πεδίο των αξιών, των ιδεών και της ιδεολογίας. Εμφανίζεται αντιδογματική στα λόγια, αλλά δογματικά προσηλωμένη στον οικονομίστικο αυτοματισμό ή και στον φρενήρη βολονταρισμό. Εκλαμβάνει τον πούρο αυτό οικονομισμό σαν καταλύτη της λαϊκής αφύπνισης, σαν το μοναδικό εργαλείο ερμηνείας και θεραπείας της κοινωνικής παθογένειας. Ένα μέρος της πάλι υποκλίνεται άνευ όρων σ’ έναν διαχειριστικό και θεσμικό καθωσπρεπισμό χωρίς ιδεολογικές αναφορές και στίγματα. Είναι τελικά φανερό το αδιέξοδο όλων εκείνων που, παρά τις συνεχείς διαψεύσεις, εξακολουθούν πεισματικά να εμμένουν ότι αρκούν τα πολιτικά προγράμματα, οι ρεαλιστικές θέσεις, τα κοινωνικά μέτωπα, η αγωνιστική δράση, η επικοινωνιακή πολιτική για να αποσπά η αριστερά μεγάλα μερίδια επιρροής. Αν ήταν έτσι, θα είχε κερδηθεί προ πολλού η εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας του λαού.

Ο αυτοπεριορισμός αυτός της αριστεράς στον πολιτικό ακτιβισμό από τη μια εμποδίζει την εμβέλεια και τη διείσδυσή της σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα και από την άλλη δημιουργεί παρενέργειες και αλλοιώσεις της φυσιογνωμίας της.

Κατ’ αρχήν υπονομεύει η ίδια τη συνοχή της, αφαιρώντας τη συγκολλητική ουσία όλων των τμημάτων της, που είναι το συναίσθημα, η ευαισθησία, ο πόθος και το όραμα για μια κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης με κέντρο τον άνθρωπο και όχι το κέρδος.

Ωθείται σε ανούσιους τακτικισμούς, πρακτικισμούς, οργανωτισμούς και επικοινωνιακά τεχνάσματα λόγω έλλειψης ενιαίου στρατηγικού σχεδίου και ενός διακυβεύματος μεγάλων ιδεών και αξιών.

Δεν διαθέτει το κύρος και την ηθική ακεραιότητα να δημιουργεί ταυτίσεις, να την αισθάνονται κάποιες κοινωνικές δυνάμεις σαν αναντικατάστατο φορέα κοινωνικής επιτάχυνσης και αναγέννησης.

Αδυνατεί να διατηρήσει συσπειρωμένη την κοινωνική και εκλογική της βάση, που λειτουργεί σε κάθε εκλογική αναμέτρηση ως κινούμενη άμμος.

Διολισθαίνει ενίοτε σε ακραίες ιδεοληψίες που τη διαιρούν, π.χ. στη φετιχοποίηση είτε των θεσμών είτε των κινημάτων.

Εμφανίζεται άλλοτε σαν δονκιχωτικός ανατροπέας και άλλοτε σαν ικέτης συμπονετικής ψήφου.

Εξαντλείται στον άχαρο ρόλο του διαχειριστή της μιζέριας και απογοήτευσης και όχι της ελπίδας και της ανάτασης.

Αποστερεί τον λόγο της από κάθε εγερτήρια και καθαρτήρια πνοή.

Μια τέτοια αριστερά δεν έχει μέλλον. Μοιάζει σαν το δρομέα που προσπαθεί να τρέξει στηριζόμενος στο ένα πόδι. Σαν τον διανοούμενο που προσπαθεί να σχεδιάσει την κοινωνία του μέλλοντος με νεκρό το ένα εγκεφαλικό ημισφαίριο.

Ποιο είναι λοιπόν το άλλο μισό της, η πιο λαμπερή πλευρά του προσώπου της, που περιέργως κρύβει από την κοινωνία; Ποια τέλος πάντων είναι τα χαρακτηριστικά της αριστεράς που αποτελούσαν διαχρονικά το βαρύ πυροβολικό της και σήμερα κατάντησαν άσφαιρες βολές; Θα αναφερθώ με αξιολογική σειρά σε πέντε από αυτά, χωρίς να εξαντλείται ο κατάλογος.

Το αξιακό της φορτίο

Η αριστερά, ιδιαίτερα στη σημερινή σύνθετη πλανητική πραγματικότητα, δεν προσεγγίζεται μόνο μέσα από ταξικές αναλύσεις ή την αναγκαιότητα βελτίωσης των υλικών όρων της ζωής. Μια τέτοια μονοσήμαντη διάσταση περιορίζει το εύρος και την ελκτική της δύναμη. Η αριστερά προβάλλει ένα διαφορετικό πολιτισμικό πρότυπο, μια άλλη στάση ζωής, μακριά από την αλλοτρίωση και την αποξένωση της σύγχρονης, μεταμοντέρνας καπιταλιστικής κοινωνίας. Προσπαθεί να απαντήσει στις υπαρξιακές αναζητήσεις των ανθρώπων, να επεξεργαστεί ένα νόημα για το ακροατήριο της, χωρίς να αποσπάται από τον ορθολογισμό. Ας μη λησμονείται ότι στο παρελθόν μεγαλούργησε όταν συνέδεσε την πάλη για κοινωνική αλλαγή με την πνευματική και πολιτιστική άνθιση, με τη δημιουργία ενός ανώτερου ανθρωπολογικού τύπου. Απεναντίας εκφυλίστηκε και χρεοκόπησε όπου περιορίστηκε σε μια εκχυδαϊσμένη ερμηνεία και εφαρμογή του μαρξισμού. Αυτό το μάθημα φαίνεται πως γρήγορα ξεχάστηκε.

Ας καταπιαστεί λοιπόν η αριστερά στον δημόσιο λόγο της εκ νέου με έννοιες και αξίες που είναι στο DNA της, όπως ουμανισμός, αλληλεγγύη, αλτρουϊσμός, συλλογικότητα, συντροφικότητα, χειραφέτηση, αυτοπραγμάτωση, απελευθέρωση, νοηματοδότηση, ήθος, όραμα, αισθητική κ.ά. Να ανοιχτεί στο αξιακό πεδίο όπου διατηρεί συντριπτικό πλεονέκτημα. Να αρχίσει να προβάλλει και ώριμα μεταϋλιστικά αιτήματα, αντίδοτα στον εξατομικευμένο ηδονιστικό καταναλωτισμό και στην πλαστότητα της ζωής μας. Να κάνει έντονα διακριτό το στίγμα της, προωθώντας αξίες και πρότυπα ζωής διαφορετικά από τα κυρίαρχα.

Μόνο έτσι θα αποκτήσει περισσότερα ακροατήρια. Μόνο έτσι θα αρχίσει να ξαναδημιουργεί λαϊκές συγκινήσεις, να προκαλεί ανατάσεις και δονήσεις. Μόνο έτσι θα εμπνεύσει τη νέα γενιά, θα απαντήσει στις αγωνίες και την απελπισία της. Μόνο έτσι θα δυσκολέψει τους αντιπάλους της, δίνοντας τη μάχη των ιδεών στο δικό της γήπεδο.

Το ηθικό της πλεονέκτημα

Η ηθική δύναμη της αριστεράς ήταν ανέκαθεν η περιουσία της, η ειδοποιός της διαφορά. Το συγκριτικό αυτό πλεονέκτημα διατηρείται εν μέρει και σήμερα, σημαντικά όμως εξασθενημένο, περισσότερο σαν απομεινάρι του παρελθόντος. Μόνο που τώρα η ηθική αυτή υπεροχή κάθε άλλο παρά ευδιάκριτη και δεδομένη είναι. Πρέπει να αναδεικνύεται και να αποδεικνύεται κάθε στιγμή και σε κάθε περίπτωση. Δυστυχώς φαίνεται ότι στο όνομα του ρεαλισμού και της προσαρμογής στην κατακερματισμένη κοινωνία της ιδιωτικότητας η αριστερά παραμέλησε και τελικά αχρήστευσε το ηθικοπολιτικό της οπλοστάσιο. Οι ηθικές παρεκτροπές και τα ολισθήματα στελεχών της ξεθώριασαν την εικόνα των ακέραιων και ανιδιοτελών αγωνιστών. Χώρια που κατά καιρούς επιδεικνύεται μια αδικαιολόγητη χαλαρότητα και αδιαφορία απέναντι σε συμπεριφορές που δεν συνάδουν με το ήθος της αριστεράς.

Συμπερασματικά, το αξιακό σύστημα της αριστεράς διαπερνάται οριζοντίως και καθέτως από την ηθική. Κι αυτό δεν υπονοείται, δεν υποσημειώνεται ούτε συνάγεται, αλλά διατυμπανίζεται, προτάσσεται, αναδεικνύεται και, πρωτίστως, βιώνεται. Οι ηθικοί κανόνες αποτελούν την πυξίδα πολιτικής δράσης και ατομικής συμπεριφοράς μελών και στελεχών.

Μόνο έτσι η αριστερά θα κατοχυρωθεί ξανά στη συνείδηση του λαού σαν η βασική δύναμη ηθικής αντίστασης ενάντια στο τέλμα και τον ηθικό ξεπεσμό.

Το οραματικό της πεδίο

Το οραματικό και αντισυστημικό στοιχείο της αριστεράς είναι βασικό συστατικό της, είναι η προωθητική της δύναμη, η καύσιμη ύλη της. Στις περιόδους που το στοιχείο αυτό εμφανίζεται λανθάνον, η αριστερά μαραζώνει και αργοπεθαίνει. Είναι αδύνατον να επιβιώσει και να μην αφομοιωθεί ένας ριζοσπαστικός φορέας όταν εξαντλείται σε μια διαχειριστική και καθεστωτική αντίληψη και πρακτική, όταν είναι λίγο απ’ όλα χωρίς ένα νοηματοδοτικό νήμα. Η οραματική φυσικά στόχευση σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να υποβαθμίζει την αναγκαιότητα της μεταρρυθμιστικής δράσης και της διαχείρισης της καθημερινότητας στο όνομα μιας μελλοντικής εφόδου, ούτε φυσικά σημαίνει διανομή έτοιμων συνταγών ευτυχίας, που παραπέμπουν στο απώτερο στάδιο του σοσιαλισμού. Δυστυχώς σήμερα λείπει κάποιο απελευθερωτικό πρόταγμα, λείπει η ισχυρή ταυτότητα που θα δώσει νόημα στις διάσπαρτες επιμέρους πολιτικές. Παραμερίζεται το ζήτημα του κοινωνικού μετασχηματισμού ή προβάλλεται με θολό, ασαφή και συνθηματολογικό τρόπο (σοσιαλισμός με ελευθερία και δημοκρατία - δημοκρατικός σοσιαλισμός κ.λπ.). Δικαιολογημένα ίσως, αφού οι θεωρητικές απόψεις για τη φύση και τον χαρακτήρα του σοσιαλισμού και τους τρόπους μετάβασης είναι και πολλές και αλληλοσυγκρουόμενες.

Έστω όμως κι έτσι, το μακρινό όραμα υπέρβασης του καπιταλισμού ατσαλώνει την αριστερά, τη βοηθά να προωθήσει με σθένος και αποφασιστικότητα μεταρρυθμιστικές τομές σε μια πορεία συνεχούς μετεξέλιξης της κοινωνίας.

Η ιστορική της παρακαταθήκη

Η σύγχρονη αριστερά προφανώς δεν προήλθε από παρθενογένεση. Γι' αυτό προκαλεί απορία η πλήρης αποκοπή από το παρελθόν της. Ένα παρελθόν με λαμπρές σελίδες αγώνων, θυσιών, ανιδιοτέλειας και τεράστιας συμβολής στις κοινωνικές κατακτήσεις του εικοστού αιώνα. Αυτή η ανεξήγητη σιωπή για το παρελθόν της δεν επιτρέπει στη νέα γενιά να κατανοήσει το ειδικό ιστορικό βάρος αυτής της παράταξης. Πολύ περισσότερο που η γενιά αυτή ενηλικιώθηκε σε συνθήκες ιστορικού κενού, χωρίς διαπάλη ιδεών, με παντοκρατορία των ιδεολογημάτων του νεοφιλελευθερισμού.

Ας μιλήσει λοιπόν η αριστερά για τη μεγαλειώδη πορεία της στον εικοστό αιώνα, με τα λάθη, τις παραμορφώσεις και τις ανακολουθίες της. Συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον. Επιτέλους δεν βλάπτει και λίγος κομματικός πατριωτισμός.

Ο αναντικατάστατος ρόλος της

Η προσωρινή υποχώρηση της αριστεράς διεθνώς την τελευταία εικοσαετία επέτρεψε στον καπιταλισμό να αντεπιτεθεί ανενόχλητος, με οδυνηρές συνέπειες για τις κοινωνίες και τους λαούς. Αυτή η αυτονόητη πραγματικότητα, που ομολογείται ακόμα και από τους μεγαλύτερους πολέμιούς της, αποσιωπάται περιέργως ή συσκοτίζεται από την ίδια, αντί να αποτελεί το μεγαλύτερο όπλο στη φαρέτρα της.

Ας τονίσει λοιπόν η αριστερά αυτό που γνωρίζουν καλύτερα απ' την ίδια οι αντίπαλοί της.

Ότι είναι η μοναδική ελπίδα για να βγει ο κόσμος από το τούνελ της βαρβαρότητας. Ότι είναι το μοναδικό αντίβαρο, το μοναδικό αντίπαλο δέος στον νεοφιλελευθερισμό, στις δυνάμεις της απληστίας και του εγωισμού.

Ότι ο λαός δεν έχει να περιμένει τίποτα απολύτως αν δεν αλλάξουν ριζικά οι πολιτικοί συσχετισμοί υπέρ της αριστεράς.

Στο πλαίσιο του προβληματισμού που αναπτύσσεται παραπάνω, θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη σημερινή τους μορφή και διάταξη δυνάμεων, δεν μπορούν να ανταποκριθούν στον αυξημένο ρόλο να αποτελέσουν το όχημα εφόδου προς το μέλλον. Εκπέμπουν αρνητικό φορτίο, νοσηρότητα και κατήφεια που δεν μπορούν να κρύψουν ούτε με τεχνάσματα ούτε με ψεύτικα χαμόγελα ούτε με προσωρινές εκεχειρίες. Δεν διαθέτουν τις βασικές προϋποθέσεις για να ηγεμονεύσουν ιδεολογικά, να συνεγείρουν την πνευματική και ηθική ηγεσία, να επανακτήσουν την πολιτιστική ηγεμονία. Πώς άλλωστε κάποια στελέχη να γίνουν κήρυκες και διάκονοι μεγάλων ιδεών όταν δείχνουν να μην τις ενστερνίζονται με θέρμη και, το χειρότερο, όταν δεν μπορούν να τις υποστηρίξουν με τη στάση τους και τη συμπεριφορά τους;

Απαιτείται λοιπόν μια εκ βάθρων αναμόρφωση, μια επανίδρυση της ανανεωτικής ριζοσπαστικής αριστεράς. Μιας αριστεράς που με ορμή και αυτοπεποίθηση θα αφήσει οριστικά πίσω της τη μιζέρια, την γκρίνια, την ηττοπάθεια, τις δογματικές αγκυλώσεις, τη διαπάλη μηχανισμών, τους παραγοντισμούς και τις προσωπικές διαμάχες.

Μιας αριστεράς που η εσωτερική της ζωή θα κοσμείται από τις αρετές που ανέκαθεν διέκριναν τους αριστερούς. ΄Ηθος, ανιδιοτέλεια, κομματικότητα, συντροφικότητα, συλλογικότητα.

Ας βιαστούν οι ποικιλώνυμες ηγεσίες της. Όσες τουλάχιστον δείχνουν μεταμελημένες από την αποκρουστική εικόνα που, με ευθύνη τους, εμφάνισε ο πολιτικός μας χώρος τον τελευταίο καιρό. Η ιστορία δεν θα τους συγχωρήσει άλλη μια χαμένη ευκαιρία, ίσως την τελευταία.

* Ο Νίκος Χατζηγιαννάκης είναι μέλος της Π.Κ. Γλυφάδας του ΣΥΝ