Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Κι ήθελε ακόμη

 
Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει.
 Όμως εγώ  Δεν παραδέχτηκα την ήττα. 
Έβλεπα τώρα 
Πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω 
Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.  
Μιλάτε, δείχνετε πληγές, αλλόφρονες στους δρόμους   
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σα σημαία 
Καρφώσατε σ’ εξώστες με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα 
Η διάγνωσίς σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις. 
Εκεί, προσεκτικά, σε μια γωνιά, μαζεύω τάξη, 
Φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο 
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω 
Με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω, 
Με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω 
Όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.

Ο Μανώλης Αναγνωστάκης έφυγε από τη ζωή στις 23 Ιουνίου 2005

Δεν υπάρχουν σχόλια: