ΕΠΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Α. ΑΛΑΒΑΝΟΣ
Ο Καρλ Μαρξ έγραψε τρεις τόμους, πάνω από 1500 σελίδες για το «Κεφάλαιο». Άλλες τόσες για τις « Θεωρίες για την υπεραξία». Πάνω από 40 τόμους είναι τα Άπαντα του ιδίου και του Ενγκελς. Και δεν θα βρει κανείς στα Άπαντα ένα ολοκληρωμένο βιβλίο- ανάλυση για τον Σοσιαλισμό.

Αυτή η προσέγγιση – να μιλάς για το αύριο μέσα από το σήμερα κι όχι κατευθείαν για το ίδιο το αύριο - έχει σφραγίσει σε μεγάλο βαθμό την πρόδρομη αριστερή σκέψη. Η κριτική στο καπιταλιστικό σήμερα είναι το σπέρμα για ιδέες, προτάσεις, στοχασμούς για το σοσιαλιστικό αύριο. Έτσι αφήνεται ένα μεγάλο πεδίο ελευθερίας, ευθύνης, ευρηματικότητας, έμπνευσης για τον σύγχρονο ή τον μεταγενέστερο αναγνώστη. Όταν η σύλληψη του καινούριου γίνεται εκ των προτέρων, εγχειριδιακά, εγκεφαλικά, στις λεπτομέρειες – κι αυτό το είδαμε στη Ρωσία – τότε αντί να υπάρξει ένα συγκροτημένο πλαίσιο αναδεικνύεται ένα πνιγηρός θεωρητικός εναγκαλισμός που μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο.

Αν αυτή την ανάδυση της θέσης μέσα από την αντίθεση, της πρότασης μέσα από την κριτική, τη συναντάμε συχνά σε οικονομικές αναλύσεις ή σε πολιτικά κείμενα, είναι σχεδόν ο κανόνας στο χώρο της λογοτεχνίας με εξαίρεση τον «σοσιαλιστικό ρεαλισμό».

Σε αυτό τον κανόνα υπόκειται και η ποιητική συλλογή της Νάντιας Βαλαβάνη «Μεγάλη Εποχή». Ελεγεία γραμμένη για το τέλος εποχής του παγκόσμιου σοσιαλιστικού εγχειρήματος του 20ου αιώνα , τότε που βρέθηκε :
«Μέσα από την πιο πικρή
από όλες τις ήττες
παραδομένο στη χλεύη
νικητών και νικημένων
το απελευθερωτικό όνειρο
της ανθρωπότητας»

Υπάρχει μια αίσθηση όπως με τα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής. Μέσα από το μοιρολόγι το γαμήλιο τραγούδι. Μέσα από τον χειμώνα να ξεμυτίζει ντροπαλά η άνοιξη. Μέσα από το αδιέξοδο του σήμερα, ο δρόμος για το αύριο.

Σε ελάχιστη κλίμακα συγκριτικά με το μεγαλοπρεπές θέαμα της πλανητικής σχεδόν σοσιαλιστικής κατάρρευσης, υπαινικτικές προτάσεις και στοχασμοί αυτής της ποιητικής συλλογής συνηχούν με καταστάσεις της αριστεράς του σήμερα στην πατρίδα μας. Γιατί όπως είναι γνωστό στην ποίηση κανείς, ούτε ο ίδιος ο δημιουργός, δεν μπορεί να θέτει περιορισμούς μεγέθους, τόπου ή χρόνου. Η ποίηση είναι πάντα ακραία και εκτός ορίων.

Με αυτή την έννοια ξαναδιαβάζοντας και παρουσιάζοντας για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες τούτο το βιβλίο, εντόπισα επτά πολιτικές παραινέσεις προς την Αριστερά.
Πρώτο : Η αριστερά ως κομματικός σχηματισμός ή ακόμη κι ως πολιτική προσπάθεια δεν είναι παρά ένα μικρό κλάσμα ενός καθολικών διαστάσεων εγχειρήματος. Η πολιτική αριστερά δεν μπορεί να υπάρξει από μόνη της ως σχηματισμός ή είναι ένα κακέκτυπο, ένα φτερό στον άνεμο, μια άγονη, εφήμερη και ανάξια λόγου παρουσία εφόσον δεν συνδέεται οργανικά με την επιστήμη, τη λογοτεχνία, τις εικαστικές τέχνες, τη φιλοσοφία, τον κόσμο των ιδεών. Με λίγα λόγια αν δεν είναι οργανικό στοιχείο μιας πολιτιστικής επανάστασης. Με ακόμη λιγότερα λόγια, με μια λέξη, αν δεν είναι ποίηση. Είναι λάθος αν νομίζει κανείς ότι η μεγάλη προειδοποίηση για την κατακρήμνιση του σοσιαλιστικού εγχειρήματος ήρθε από τον Τρότσκι. Ήρθε από τον Μαγιακόφσκι, με το έργο και την αυτοκτονία του. Η ποίηση , πάντα σχεδόν απούσα, επιμένει να υπενθυμίζει ενοχλητικά στην αριστερά την παρουσία της.

Αφού παραθέτει ένα δίστιχο του Λόρκα : «Το τραγούδι που ποτέ δεν θα πω/ κοιμήθηκε πάνω στα χείλη μου», γράφει η Νάντια Βαλαβάνη, στη «Μεγάλη Εποχή»:
«Λοιπόν, τότε που ξεκινούσαμε εμείς
ωραίοι και αθώοι
διαβάζαμε Λένιν και Μαρξ
αλλά καθόλου W.B. Yeats
« οι αθώοι κι οι όμορφοι
άλλο εχθρό δεν έχουν από το χρόνο»

Δεύτερο : Ο κίνδυνος για την αριστερά είναι κυρίως εντός των τειχών. Ο ζωγραφικός πίνακας που έχουμε από τις πρώτες μεγάλες στιγμές του παγκόσμιου σοσιαλιστικού εγχειρήματος είναι η έφοδος στα Χειμερινά Ανάκτορα. Η αριστερά επιτίθεται να καταλάβει τα τείχη των ισχυρών της αντιπάλων. Αντίστοιχα μπορεί να φαντασθεί κανείς την αριστερά να υπερασπίζεται τα δικά της τείχη. Η μάχη δεν κρίνεται πάντα με το ποιος θα καταλάβει τα τείχη του άλλου , όπως στις ταινίες του Κουροσάβα. Και παγκόσμια και στην Ελλάδα, η αριστερά στάθηκε απέναντι σε πανίσχυρους αντιπάλους, έπεσε όμως γιατί απαξιώθηκε και αποδομήθηκε μέσα στο πύργο της. Εδώ κυριάρχησαν πολλές φορές ιδέες, αξίες, κώδικες του αντίπαλου κόσμου. Αυτό βιώθηκε άλλες φορές με επικό τρόπο, άλλες φορές με την ακύρωση αξιόλογων τοπικών πολιτικών εγχειρημάτων. Αυτό νομίζω ότι συνέβηκε και κατά τη φάση της τελευταίας διακυβέρνησης της δεξιάς στην Ελλάδα, όταν η ενωμένη ριζοσπαστική αριστερά δυνάμωνε αντί να τραυματίζεται από τον αμείλικτο ολοκληρωτικό πόλεμο του συστήματος, τελικά όμως για εσωτερικούς λόγους χάνει τους τρεις μεγάλους στόχους. Την ακύρωση του δικομματισμού. Την αλλαγή των συσχετισμών στην ιστορική αριστερά. Την προσέγγιση της νεανικής πρωτοπορίας που προσχωρεί στον αντιεξουσιαστικό χώρο

Γράφει :
« Χρόνια αργότερα μέσα από διαδικασίες πολυδαίδαλες
συνειδητοποιήσαμε ότι πλησιάζαμε σε κάτι
που θύμιζε επικίνδυνα στειρότητα
-γνωστή, ψεύτικη, καλλιεργημένη
από συνήθεια και στενούς ορίζοντες-
και προπαντός υπεκφυγή
οι καταπιεστές κυριαρχούσαν τελικά
και στο στρατόπεδο των καταπιεσμένων»

Τρίτο : Η αριστερά δεν υποτάσσεται στην επίκληση της καθημερινότητας όπως οι άλλες πολιτικές δυνάμεις. Αυτή η δύναμη των μεγάλων μετασχηματισμών δεν εκπίπτει σε εφήμερες συντεχνιακές δραστηριότητες. Δεν την εκφράζουν οι φευγαλέες ατάκες δευτερόλεπτων χωρίς ίχνη στα δελτία ειδήσεων των ιδιωτικών καναλιών. Αντίθετα μέσα από το μικρό βλέπει το μέγα. Στο καθημερινό φόντο του Πακιστανού που φορτικά πουλάει ένα μπουκέτο με τριαντάφυλλα στο φανάρι διακρίνει τις βρετανικές και αμερικάνικες στρατιές κατοχής, τα χωριά της Νότιας Ασίας που καίγονται , την ακραία φτώχεια του Ισλαμαμπάντ, τα χιλιάδες παιδιά που κατασκευάζουν χαλιά. Και πιο πέρα βλέπει ένα κήπο έξω από τον Άγιο Παντελεήμονα με πολύχρωμες τριανταφυλλιές όπου μεταναστόπουλα και ελληνόπουλα παίζουν κρυφτό και χορεύουν.

Γράφει :
« Εμείς νεαροί γευτήκαμε μια δόση νίκης
καθόλου πλέρια
και κάθε άλλο παρά τελειωτική
Αυτό μας έκανε γενναιόδωρους
και λίγο αφελείς
Η καθημερινότητα απειλεί
να μας συντρίψει»

Τέταρτο : Η αριστερά είναι απλή. Όσο πιο βαθιές οι επεξεργασίες της κι όσο πιο σύνθετη και δύσκολη η πραγματικότητα τόσο πιο απλή οφείλει να είναι. Γιατί αυτή είναι η φύση της. Γιατί η πλατιά επαφή της με την κοινωνία είναι το οξυγόνο της. Γιατί αν είναι αριστερά, δεν της χρειάζονται τα ψέματα, τα προσχήματα, τα επινοήματα, τα σοφίσματα. Ο Λένιν έλεγε απλά : «Σοβιέτ συν εξηλεκτρισμός». Οι Ισπανοί κομμουνιστές και αναρχικοί : “ No Passaran”. Οι αριστερές πρωτοπορίες στο Πολυτεχνείο : «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία». Σήμερα βλέπουμε αυτό το μοναδικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό το απλό αίτημα «μέλη» κι ότι αυτό συνεπάγεται, να εμπλέκεται σε βυζαντινολογίες, σε περιπτώσεις και υποπεριπτώσεις, σε σχέδιο Ανάν, σε μια αργκό ακατανόητη από την κοινωνία, σε κόλπα. Όταν μπορείς απλά να πεις «μέλη» και μαγικά να ανοίξουν διάπλατα τα παράθυρα στον ήλιο.

Γράφει :
«Οι κούφιοι άνθρωποι είναι εδώ…
αποκλεισμένοι σε συσκέψεις, σε συνεργασίες…
δουλεύουνε εντατικά με ντιρεκτίβες
με κανονισμούς, με πλαίσια
να εξασφαλίσουν πλειοψηφίες
μειοψηφίες, συμβιβασμούς
συσχετισμούς δυνάμεων ικανούς
για αποφάσεις που μετά ένα χρόνο
ίσως στερούνται σημασίας»


Πέμπτο : Για την αριστερά η αντίσταση και η ανατροπή, η ρήξη δεν είναι απλοί κανόνες σε ένα στρατηγικό της σχέδιο για μια λαϊκή εξουσία. Είναι κυρίως κώδικες αξιών, κριτηρίων και νοηματοδοτήσεων. Είναι η ικανότητα της αριστεράς να αντιπαραθέτει σε ένα σύστημα ιεραρχήσεων που στηρίζεται στη λογική του εύκολου κέρδους και του ατομισμού τις δικές της προτεραιότητες στη βάση της αλληλεγγύης και της ισότητας. Το σύστημα θέλει τους νέους επιτυχημένους, life style, γιάπι, άνετους, επικοινωνιακούς, survivors. Η αριστερά βυθίζεται μέσα στο βούρκο της κοινωνίας , συναντά αυτούς που φοβούνται, αυτούς που σπάσανε, αυτούς που κλαίνε, αυτούς που είναι μοναχικοί, αυτούς που κάνουν άρνηση, αυτούς που είναι αυτοί και το διαδίκτυο, φτάνει σε χώρους ακραίους σα να βρίσκεται σε ταινίες Αλμοδοβάρ. Έχει τη δική της κοινωνική «Επί του Όρους ομιλία».

Γράφει :
«Εμπρός οι ανεκπαίδευτοι
αστικοί νομάδες
παιδιά των Ρομ
διεθνική πανσπερμία…
Εμπρός του κόσμου οι διχασμένοι
ανάμεσα σ’ αυτά που λαχταρούν
κι αυτό που κάνουν…
Εμπρός της γης οι άσκημοι
οι όχι ιδιαίτερα έξυπνοι και νέοι
οι φτωχοί
οι μετανάστες
οι άρρωστοι
οι ξένοι»

Έκτο : Για την αυτοσυντήρησή μας πρέπει να ζούμε στη γη κι όχι να ονειροπολούμε. Για την αριστερά ισχύει κάτι πολύ διαφορετικό. Η αριστερά για να ζήσει πρέπει να ονειρεύεται. Να σαρώσει τις συνταγές για ρεαλισμό, εκσυγχρονισμό, ευρωπαϊσμό που της επιβάλλουν το σαβουάρ βιβρ του συστήματος. Να συμπυκνώσει στη δράση της και να εκφράσει τα μεγάλα οράματα και τις ουτοπίες από την αρχαιότητα και την Αναγέννηση μέχρι τον Μαρξ και την εποχή μας για ένα πλανήτη φιλίας και ειρήνης. Επειδή μπορούσαν να ονειρεύονται ένα κόσμο χωρίς πόλεμο, βγήκαν στον δρόμο δισεκατομμύρια ενάντια στην αμερικανική εισβολή στο Ιράκ. “Imagine all the people – Living life in peace”. Η ουτοπία δεν είναι φυγή από την πραγματικότητα αλλά όρκος ζωής για την αλλαγή της. Λέει ο Λιούις Μαμφορντ στην Ιστορία των Ουτοπιών : «Τα πράγματα που ονειρευόμαστε, τείνουν συνειδητά ή ασυνείδητα να εξελίσσονται στα πρότυπα της καθημερινής μας ζωής.»

Γράφει :
«Τις νύχτες βλέπω στα όνειρά μου
τους παλιούς συντρόφους μου
σαν τίποτα να μην έχει αλλάξει
ποτέ δεν μου ζητούν τον λόγο για τη ζωή μου
αντίθετα κάνουμε όλα όσα
δεν μπορέσαμε ποτέ
οργανώνουμε εξεγέρσεις και επαναστάσεις
μας κυνηγούν σ’ έρημους δρόμους
και κτίρια φλεγόμενα»

Έβδομο : Αριστερά είναι η ιστορία σε εξέλιξη.. Οι σημερινοί κυρίαρχοι όταν μίλησαν μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης για το «τέλος της ιστορίας» δεν αναφέρονταν μόνο στο μέλλον. Αυτό γρήγορα το εγκατέλειψαν με το Ιράκ, το Αφγανιστάν, την οικονομική κρίση. Αναφέρονται κύρια στο παρελθόν. Γι’ αυτούς κανείς , και ιδιαίτερα η αριστερά, δεν έχει δικαίωμα να έχει ιστορία. Οι σημερινοί ανηλεείς νόμοι τους έχουν τη σφραγίδα της αιωνιότητας και όλοι στο όνομα του ρεαλισμού πρέπει να κινηθούν στα πλαίσια τους. Η αριστερά όταν διαρρηγνύει με θράσος αυτό το ανιστορικό πλαίσιο, όταν ανοίγει τις πόρτες για να εισβάλει η ιστορία ανατρέποντας τις καπιταλιστικές βεβαιότητες ως χάρτινους πύργους, όταν έχει τη δύναμη να βιώνει το παρελθόν, από τον Σπάρτακο μέχρι τους Παλαιστίνιους, μπορεί να είναι υπερήφανη για την υπερηφάνια της και μπορεί να μη ντρέπεται για όσα πρέπει να την κάνουν να ντρέπεται. Σε κάθε εικόνα που βλέπουμε εμείς έχει θέση η ιστορία. Πάνω από τα αγόρια κορίτσια του Δεκέμβρη με φτερά στην πλάτη υπερίπτανται οι παρέες της ΕΠΟΝ, οι εκδρομείς των Λαμπράκηδων, οι φοιτητές στην πύλη του Πολυτεχνείου.

Γράφει :
«ο κήπος μικρός και χωριάτικος
καμμιά αίσθηση κηποτεχνικής
Τα δέντρα δεν είναι περήφανα
χαρακωμένα, χρήσιμα
φέρνουνε πάνω τα σημάδια
από την ιστορία του σπιτιού
Το σκίσιμο στον κορμό της μουριάς
είναι από το μουλάρι που τη δοκίμασε
ακόμα τότε νεαρή.
Οι χαρακιές στα πιο χοντρά κλαδιά
από το σύρμα
που χρόνια ολόκληρα κρατούσε
η μπουγάδα που έσταζε»

20-11-2009

Ανακύκλωση ηλεκτρικών συσκευών και Η/Υ

Με αφορμή μια απαράδεκτη κατάσταση ας αναδείξουμε την ανάγκη πρωτοβουλιών για την ανακύκλωση.

Θέλοντας να ανακυκλώσω μια παλιά τηλεόραση ρώτησα στο δήμο που υπάρχει σημείο περισυλλογής ηλεκτρικών συσκευών. Πληροφορήθηκα λοιπόν ότι πίσω από το γηπεδάκι του Άρη Γλυφάδας στο Γκόλφ υπάρχει κοντέινερ για την συλλογή τέτοιων συσκευών. Πήγα και εγώ την συσκευή και αντίκρισα έξω από το μισοάδειο κοντέινερ πεταμένους μες το χώμα διάφορους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Παραθέτω και δύο εύγλωττες φωτογραφίες που τράβηξα. (θα σας τις στείλω με το τηλ.)

Η εικόνα μου ενέτεινε την άποψη ότι η υπόθεση της ανακύκλωσης αποτελεί πάρεργο της δημοτικής αρχής. Όχι μόνο δεν παίρνει πρωτοβουλίες για την προστασία του περιβάλλοντος αλλά και με την αδιαφορία της καθίσταται επικίνδυνη.

Απαιτείται άμεσα να μαζευτούν οι πεταμένες συσκευές.

Να μεταφερθεί το κοντέινερ στο παρκινγκ μπροστά στο δημαρχείο ώστε να παρακινηθούν οι συμπολίτες μας να ανακυκλώνουν τις συσκευές τους.

Να ανοίξει μια συζήτηση για την προώθηση της ανακύκλωσης γενικότερα.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία και ας αποτελέσει ο δικτυακός τόπος του ΣΥΡΙΖΑ Γλυφάδας βήμα προβληματισμού για το τι δήμο θέλουμε και κατάθεσης προτάσεων για την παρέμβασή μας και στα τοπικά ζητήματα.

Ν. Μαγκαφόσης

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΥΡΙΖΑ ΓΛΥΦΑΔΑΣ

Καλούνται οι φίλοι και σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ στην Γλυφάδα την Πέμπτη 19/11 στις 7:30 μμ στο ΚΑΠΗ της Ανω Γλυφάδας, στην οδό Σ.Βέμπου.
Πρόκειται να συζητήσουμε τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ και την προετοιμασία της Πανελλήνιας Συνδιάσκεψης στο τέλος του μήνα.

«Η συζήτηση για το τι θα γίνει με το ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοίξει»

Συγκρότηση επιτροπής διαλόγου που θα εξετάσει τις δυνατότητες μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο αυτόνομο πολιτικό υποκείμενο πρότεινε ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στη συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής επιτροπής του Συνασπισμού.

Ο τρόπος συγκρότησης και λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ έχει φτάσει στα όρια του, καθώς «συζητά εδώ και καιρό περισσότερο τα εσωτερικά του παρά οργανώνει την εξωστρεφή του δράση», τόνισε.

«Τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τον δημιουργήσαμε μόνο για να γίνουμε πιο πολλοί και πιο ισχυροί αλλά για να γίνουμε όλοι διαφορετικοί. Για να πάψουμε να λειτουργούμε ως συνιστώσες αλλά ως κοινές συνισταμένες μιας αριστεράς που διαλέγεται και αλληλεπιδρά και όχι μιας αριστεράς που διαρκώς θα τρώγεται με τον εαυτό της.

Θέλω να πω δηλαδή ότι μιλάμε εδώ και καιρό για μια συμμαχία συνιστωσών αλλά δεν μιλάμε για την ανασύνθεση τους, δεν μιλάμε για την αναγκαία όσμωση μεταξύ τους. Και το κυριότερο βάζουμε διαρκώς το κάρο μπροστά από το άλογο», επεσήμανε.

«Η συζήτηση για το τι θα γίνει με το ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοίξει. Να είστε βέβαιοι. Είτε εμείς το θέλουμε είτε όχι», εν όψει και της 3ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του συμμαχικού σχήματος που θα πραγματοποιηθεί το τριήμερο 27- 29 Νοεμβρίου στην Αθήνα.

«Θεωρώ ότι σήμερα η μόνη διέξοδος και φυγή προς τα εμπρός, είναι η ανασύνθεση, η επανίδρυση της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς, με πυρήνα τις δυνάμεις και την συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ, οργανωμένες ή ανένταχτες. Ακόμα και αν δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα στη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, θα έπρεπε εμείς στον ΣΥΝ, να είμαστε ανοιχτοί σε μια τέτοια ανασυνθετική προοπτική.

Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό μπορεί να γίνει αύριο το πρωί. Ούτε πιστεύω ότι ξαφνικά ο ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με ανοιχτά τα δομικά του προβλήματα, μπορεί αυτομάτως να μετασχηματιστεί σε ενιαίο πολιτικό φορέα.

Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι με δική μας πρωτοβουλία πρέπει να ανοίξει η συζήτηση για την αναγκαιότητα ενός φορέα που θα είναι ανοιχτός, πολυτασικός αλλά με ιδεολογική ταυτότητα και προγραμματική σαφήνεια.

Που θα υπερβαίνει τα φαινόμενα κρίσης του μεταπολιτευτικού αριστερού κόμματος και θα απαντάει στις ανάγκες μιας σύγχρονης αριστερής πολιτικής έκφρασης. Και που δεν θα είναι μαζικός χώρος για τις συνιστώσες του, όπως είναι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ενιαίο αυτόνομο πολιτικό υποκείμενο με συνθετικό πολιτικό λόγο. Που θα λειτουργεί με δημοκρατία σε όλα του τα επίπεδα και που θα είναι αντίστοιχος με τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες της αριστερής βάσης» είπε ο κ. Τσίπρας.

Ο πρόεδρος του ΣΥΝ στη συνέχεια έκανε στην ΚΠΕ την παρακάτω συνθετική πρόταση, τριών σημείων:

«Σημείο πρώτο. Το κείμενο Φλαμπουράρη απαντάει στα άμεσα. Δηλαδή στην αποκατάσταση της πολιτικής εμπιστοσύνης ανάμεσα στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στην πολιτική ένταξη των ανένταχτων.

Προτείνω να το υιοθετήσουμε, με όποιες βελτιώσεις μπορεί να προστεθούν, ως βραχυπρόθεσμη πρόταση οργανωτικής βελτίωσης και ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Σημείο Δεύτερο. Η πρόταση μας προς τον ΣΥΡΙΖΑ είναι τη συζήτηση που χει ήδη ξεκινήσει, για την ανασύνθεση του χώρου, να τη κάνουμε μαζί και οργανωμένα.

Να δούμε αν και που μπορούμε να καταλήξουμε, χωρίς άγχη και εκατέρωθεν εκβιαστικά διλήμματα.

Ας φτιάξουμε λοιπόν μια επιτροπή διαλόγου που θα εξετάσει σε βάθος τις προοπτικές και τις δυνατότητες για την ανασύνθεση της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Απαλλαγμένη, όμως, από τις ευθύνες της καθημερινής πολιτικής δουλειάς και με άνεση χρόνου, προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητες συνθέσεις και η αναγκαία πολιτική και οργανωτική προετοιμασία.

Η επιτροπή αυτή, πέραν των αντιπροσώπων των συνιστωσών οφείλει να είναι ανοιχτή στον ανένταχτο κόσμο και σε κάθε συμβολή που προέρχεται από εκεί.

Σημείο τρίτο: Το ζήτημα της επανίδρυσης ενός νέου πολιτικού φορέα της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς, τίθεται ούτως ή άλλως.

Για την ανασύνταξη των δυνάμεων και για την υπέρβαση πολιτικών και οργανωτικών προβλημάτων, που αφορούν τόσο τον Συνασπισμό, όσο και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Και για την αντιστοίχηση της Αριστεράς με τις σημερινές κοινωνικές ανάγκες, μέσα από ένα σαφές πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο.

Η συζήτηση, λοιπόν, αυτή πρέπει να γίνει εντός του πλαισίου του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ταυτόχρονα πρέπει και να μην τον δεσμεύει.

Κάποιοι μπορεί να αποφασίσουν να προχωρήσουν, κάποιοι όχι. Παραμένουν, όμως, όλοι σύμμαχοι, στον βαθμό που διακηρυγμένος στόχος μας είναι η στρατηγική για την ενότητα της Αριστεράς.

Η συμμαχία όμως οφείλει να είναι ανοιχτή, ευρεία, και να αξιοποιεί τη διαφορετικότητα των απόψεων ως πλεονέκτημα και όχι ως περιορισμό.

Και επίσης να είναι συγκροτημένη με εξωστρεφή τρόπο, αντί να μετατρέπεται σε μαζικό χώρο, όπου ο καθένας διεκδικεί τα μέγιστα εις βάρος των υπόλοιπων συμμάχων».


Κριτική στο ΠΑΣΟΚ

Ο Αλέξης Τσίπρας άσκησε και έντονη κριτική στο ΠΑΣΟΚ τονίζοντας ότι «ήδη, μετά τις γνωστές διεργασίες στο Ευρωπαϊκό Επίπεδο, η πολιτική ατζέντα διαμορφώνεται εκ νέου. Και διαμορφώνεται σε κατεύθυνση εντελώς αντίθετη με τις προεκλογικές δεσμεύσεις, οι οποίες παρασχέθηκαν αφειδώς στον ελληνικό λαό μέχρι και πριν πέντε εβδομάδες».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στις αλλαγές στο ασφαλιστικό, στον δημόσιο τομέα και στα εργασιακά, ενώ τόνισε ότι κατά την «Ώρα του πρωθυπουργού» ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε από το πρωθυπουργό να ανοίξει τα χαρτιά του σχετικά με τις πιέσεις που δέχεται από τις Βρυξέλες για διάλυση του ασφαλιστικού και «αντί να μιλήσει συγκεκριμένα και επί της ουσίας μας ζήτησε να μην ισοπεδώνουμε και να συμβάλουμε στο διάλογο».

«Η κυβέρνηση είναι αυτή που δεν έχει τοποθετηθεί. Ούτε τώρα, ούτε και προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ. Εμείς τοποθετηθήκαμε και οι θέσεις μας είναι γνωστές», επεσήμανε ο κ. Τσίπρας.

«Και τις επόμενες μέρες θα μιλήσουμε με φορείς και οργανώσεις, με τον κόσμο της εργασίας και θα καταθέσουμε συγκροτημένα τις προτάσεις μας, θα ακούσουμε τον προβληματισμό τους, θα εμπλουτίσουμε και εμείς τις θέσεις μας», πρόσθεσε.

«Καλός είναι ο διάλογος και η διαβούλευση αλλά η διαβούλευση δεν είναι πολιτική. Η διαβούλευση είναι διαβούλευση.

Ας μας πει, λοιπόν, ο πρωθυπουργός τι σκοπεύει να κάνει. Και αν θέλει συζήτηση και διάλογο, ας τον οργανώσει και μάλιστα δημόσια.

Ας διοργανωθεί, λοιπόν, μια προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη βουλή ή ακόμα καλύτερα μια δημόσια τηλεοπτική συζήτηση, σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, με θέμα το ασφαλιστικό για να καταθέσουν όλοι τις προτάσεις τους. Το επιθυμούμε διακαώς, το προτείνουμε και θα είμαστε οι πρώτοι που θα σπεύσουμε να συμμετέχουμε, πρόσθεσε.

Ο πρόεδρος του ΣΥΝ αναφέρθηκε και στην «περιβόητη και πολυαναμενόμενη αναδιανομή του πλούτου, που προεκλογικά είχε κάνει σημαία ο κος Παπανδρέου» και η οποία, όπως υπογράμμισε, εξαντλήθηκε σε μια εφ άπαξ εισφορά στις μεγάλες επιχειρήσεις. Τέλος, αναφορά έγινε και στα stage.

«Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί η βαθειά οικονομική κρίση, είναι με μέτρα που θα ενισχύουν τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα και με στρατηγική που θα ενισχύει την απασχόληση. Αυτή την πολιτική, όμως, δεν θα την χαρίσει κανείς. Πρέπει να κατακτηθεί μέσα από κοινωνικούς αγώνες και παρέμβαση σε όλα τα πεδία. Και η οργάνωση αυτών των αγώνων είναι σήμερα το άμεσο καθήκον της Αριστεράς», τόνισε.
ΠΗΓΗ TVXS.gr

Αριστερά, η μισή πλευρά του φεγγαριού

Του Νίκου ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗ*

To μεγάλο και άλυτο πρόβλημα της αριστεράς είναι ότι εκπληρώνει μόνο κατά το ήμισυ την πολιτική της αποστολή. Περιορίζεται απλώς στην άσκηση αριστερής προγραμματικής αντιπολίτευσης με περισσότερη ή λιγότερη επιτυχία και συμμετέχει ενεργά στην ανάπτυξη κοινωνικών αγώνων και κινημάτων.

Δεν πράττει όμως κάτι άλλο, σημαντικότερο ίσως.

Έχει απαρνηθεί το ρόλο της ως η συλλογική συνείδηση της κοινωνίας, ως η δύναμη που μάχεται να ηγεμονεύσει ιδεολογικά.

Διστάζει να καταθέσει την ψυχή της, να προβάλει δηλαδή το αξιακό της φορτίο, την ιστορική της παρακαταθήκη, την ηθική της υπεροπλία, να εκφράσει ποιοτικότερες και εσωτερικότερες ανάγκες του ανθρώπου, να εμπνεύσει το συλλογικό όνειρο.

Αδυνατεί να ενσωματώσει στη στρατηγική και θεματική της την πλούσια θεωρητική σκέψη παλιότερων και σύγχρονων διανοητών.

Εγκαταλείπει αμαχητί όλες τις μορφές του εποικοδομήματος στην ηγεμονία των αντιπάλων της.

Αγνοεί ή δεν μπορεί να κατανοήσει την καταλυτική σημασία του πολιτικού φαντασιακού.

Δείχνει κοντολογής να μην αποδέχεται το αυτονόητο. Ότι δεν μπορεί να γίνει ριζική κοινωνική αλλαγή, αν η διαδικασία μετασχηματισμού δεν αγγίζει και δεν αναμορφώνει συνειδήσεις, αξίες και ηθικές συμπεριφορές.

Κωφεύει η αριστερά στις παροτρύνσεις όλων των διανοουμένων να δώσει τη μητέρα των μαχών στο πεδίο των αξιών, των ιδεών και της ιδεολογίας. Εμφανίζεται αντιδογματική στα λόγια, αλλά δογματικά προσηλωμένη στον οικονομίστικο αυτοματισμό ή και στον φρενήρη βολονταρισμό. Εκλαμβάνει τον πούρο αυτό οικονομισμό σαν καταλύτη της λαϊκής αφύπνισης, σαν το μοναδικό εργαλείο ερμηνείας και θεραπείας της κοινωνικής παθογένειας. Ένα μέρος της πάλι υποκλίνεται άνευ όρων σ’ έναν διαχειριστικό και θεσμικό καθωσπρεπισμό χωρίς ιδεολογικές αναφορές και στίγματα. Είναι τελικά φανερό το αδιέξοδο όλων εκείνων που, παρά τις συνεχείς διαψεύσεις, εξακολουθούν πεισματικά να εμμένουν ότι αρκούν τα πολιτικά προγράμματα, οι ρεαλιστικές θέσεις, τα κοινωνικά μέτωπα, η αγωνιστική δράση, η επικοινωνιακή πολιτική για να αποσπά η αριστερά μεγάλα μερίδια επιρροής. Αν ήταν έτσι, θα είχε κερδηθεί προ πολλού η εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας του λαού.

Ο αυτοπεριορισμός αυτός της αριστεράς στον πολιτικό ακτιβισμό από τη μια εμποδίζει την εμβέλεια και τη διείσδυσή της σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα και από την άλλη δημιουργεί παρενέργειες και αλλοιώσεις της φυσιογνωμίας της.

Κατ’ αρχήν υπονομεύει η ίδια τη συνοχή της, αφαιρώντας τη συγκολλητική ουσία όλων των τμημάτων της, που είναι το συναίσθημα, η ευαισθησία, ο πόθος και το όραμα για μια κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης με κέντρο τον άνθρωπο και όχι το κέρδος.

Ωθείται σε ανούσιους τακτικισμούς, πρακτικισμούς, οργανωτισμούς και επικοινωνιακά τεχνάσματα λόγω έλλειψης ενιαίου στρατηγικού σχεδίου και ενός διακυβεύματος μεγάλων ιδεών και αξιών.

Δεν διαθέτει το κύρος και την ηθική ακεραιότητα να δημιουργεί ταυτίσεις, να την αισθάνονται κάποιες κοινωνικές δυνάμεις σαν αναντικατάστατο φορέα κοινωνικής επιτάχυνσης και αναγέννησης.

Αδυνατεί να διατηρήσει συσπειρωμένη την κοινωνική και εκλογική της βάση, που λειτουργεί σε κάθε εκλογική αναμέτρηση ως κινούμενη άμμος.

Διολισθαίνει ενίοτε σε ακραίες ιδεοληψίες που τη διαιρούν, π.χ. στη φετιχοποίηση είτε των θεσμών είτε των κινημάτων.

Εμφανίζεται άλλοτε σαν δονκιχωτικός ανατροπέας και άλλοτε σαν ικέτης συμπονετικής ψήφου.

Εξαντλείται στον άχαρο ρόλο του διαχειριστή της μιζέριας και απογοήτευσης και όχι της ελπίδας και της ανάτασης.

Αποστερεί τον λόγο της από κάθε εγερτήρια και καθαρτήρια πνοή.

Μια τέτοια αριστερά δεν έχει μέλλον. Μοιάζει σαν το δρομέα που προσπαθεί να τρέξει στηριζόμενος στο ένα πόδι. Σαν τον διανοούμενο που προσπαθεί να σχεδιάσει την κοινωνία του μέλλοντος με νεκρό το ένα εγκεφαλικό ημισφαίριο.

Ποιο είναι λοιπόν το άλλο μισό της, η πιο λαμπερή πλευρά του προσώπου της, που περιέργως κρύβει από την κοινωνία; Ποια τέλος πάντων είναι τα χαρακτηριστικά της αριστεράς που αποτελούσαν διαχρονικά το βαρύ πυροβολικό της και σήμερα κατάντησαν άσφαιρες βολές; Θα αναφερθώ με αξιολογική σειρά σε πέντε από αυτά, χωρίς να εξαντλείται ο κατάλογος.

Το αξιακό της φορτίο

Η αριστερά, ιδιαίτερα στη σημερινή σύνθετη πλανητική πραγματικότητα, δεν προσεγγίζεται μόνο μέσα από ταξικές αναλύσεις ή την αναγκαιότητα βελτίωσης των υλικών όρων της ζωής. Μια τέτοια μονοσήμαντη διάσταση περιορίζει το εύρος και την ελκτική της δύναμη. Η αριστερά προβάλλει ένα διαφορετικό πολιτισμικό πρότυπο, μια άλλη στάση ζωής, μακριά από την αλλοτρίωση και την αποξένωση της σύγχρονης, μεταμοντέρνας καπιταλιστικής κοινωνίας. Προσπαθεί να απαντήσει στις υπαρξιακές αναζητήσεις των ανθρώπων, να επεξεργαστεί ένα νόημα για το ακροατήριο της, χωρίς να αποσπάται από τον ορθολογισμό. Ας μη λησμονείται ότι στο παρελθόν μεγαλούργησε όταν συνέδεσε την πάλη για κοινωνική αλλαγή με την πνευματική και πολιτιστική άνθιση, με τη δημιουργία ενός ανώτερου ανθρωπολογικού τύπου. Απεναντίας εκφυλίστηκε και χρεοκόπησε όπου περιορίστηκε σε μια εκχυδαϊσμένη ερμηνεία και εφαρμογή του μαρξισμού. Αυτό το μάθημα φαίνεται πως γρήγορα ξεχάστηκε.

Ας καταπιαστεί λοιπόν η αριστερά στον δημόσιο λόγο της εκ νέου με έννοιες και αξίες που είναι στο DNA της, όπως ουμανισμός, αλληλεγγύη, αλτρουϊσμός, συλλογικότητα, συντροφικότητα, χειραφέτηση, αυτοπραγμάτωση, απελευθέρωση, νοηματοδότηση, ήθος, όραμα, αισθητική κ.ά. Να ανοιχτεί στο αξιακό πεδίο όπου διατηρεί συντριπτικό πλεονέκτημα. Να αρχίσει να προβάλλει και ώριμα μεταϋλιστικά αιτήματα, αντίδοτα στον εξατομικευμένο ηδονιστικό καταναλωτισμό και στην πλαστότητα της ζωής μας. Να κάνει έντονα διακριτό το στίγμα της, προωθώντας αξίες και πρότυπα ζωής διαφορετικά από τα κυρίαρχα.

Μόνο έτσι θα αποκτήσει περισσότερα ακροατήρια. Μόνο έτσι θα αρχίσει να ξαναδημιουργεί λαϊκές συγκινήσεις, να προκαλεί ανατάσεις και δονήσεις. Μόνο έτσι θα εμπνεύσει τη νέα γενιά, θα απαντήσει στις αγωνίες και την απελπισία της. Μόνο έτσι θα δυσκολέψει τους αντιπάλους της, δίνοντας τη μάχη των ιδεών στο δικό της γήπεδο.

Το ηθικό της πλεονέκτημα

Η ηθική δύναμη της αριστεράς ήταν ανέκαθεν η περιουσία της, η ειδοποιός της διαφορά. Το συγκριτικό αυτό πλεονέκτημα διατηρείται εν μέρει και σήμερα, σημαντικά όμως εξασθενημένο, περισσότερο σαν απομεινάρι του παρελθόντος. Μόνο που τώρα η ηθική αυτή υπεροχή κάθε άλλο παρά ευδιάκριτη και δεδομένη είναι. Πρέπει να αναδεικνύεται και να αποδεικνύεται κάθε στιγμή και σε κάθε περίπτωση. Δυστυχώς φαίνεται ότι στο όνομα του ρεαλισμού και της προσαρμογής στην κατακερματισμένη κοινωνία της ιδιωτικότητας η αριστερά παραμέλησε και τελικά αχρήστευσε το ηθικοπολιτικό της οπλοστάσιο. Οι ηθικές παρεκτροπές και τα ολισθήματα στελεχών της ξεθώριασαν την εικόνα των ακέραιων και ανιδιοτελών αγωνιστών. Χώρια που κατά καιρούς επιδεικνύεται μια αδικαιολόγητη χαλαρότητα και αδιαφορία απέναντι σε συμπεριφορές που δεν συνάδουν με το ήθος της αριστεράς.

Συμπερασματικά, το αξιακό σύστημα της αριστεράς διαπερνάται οριζοντίως και καθέτως από την ηθική. Κι αυτό δεν υπονοείται, δεν υποσημειώνεται ούτε συνάγεται, αλλά διατυμπανίζεται, προτάσσεται, αναδεικνύεται και, πρωτίστως, βιώνεται. Οι ηθικοί κανόνες αποτελούν την πυξίδα πολιτικής δράσης και ατομικής συμπεριφοράς μελών και στελεχών.

Μόνο έτσι η αριστερά θα κατοχυρωθεί ξανά στη συνείδηση του λαού σαν η βασική δύναμη ηθικής αντίστασης ενάντια στο τέλμα και τον ηθικό ξεπεσμό.

Το οραματικό της πεδίο

Το οραματικό και αντισυστημικό στοιχείο της αριστεράς είναι βασικό συστατικό της, είναι η προωθητική της δύναμη, η καύσιμη ύλη της. Στις περιόδους που το στοιχείο αυτό εμφανίζεται λανθάνον, η αριστερά μαραζώνει και αργοπεθαίνει. Είναι αδύνατον να επιβιώσει και να μην αφομοιωθεί ένας ριζοσπαστικός φορέας όταν εξαντλείται σε μια διαχειριστική και καθεστωτική αντίληψη και πρακτική, όταν είναι λίγο απ’ όλα χωρίς ένα νοηματοδοτικό νήμα. Η οραματική φυσικά στόχευση σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να υποβαθμίζει την αναγκαιότητα της μεταρρυθμιστικής δράσης και της διαχείρισης της καθημερινότητας στο όνομα μιας μελλοντικής εφόδου, ούτε φυσικά σημαίνει διανομή έτοιμων συνταγών ευτυχίας, που παραπέμπουν στο απώτερο στάδιο του σοσιαλισμού. Δυστυχώς σήμερα λείπει κάποιο απελευθερωτικό πρόταγμα, λείπει η ισχυρή ταυτότητα που θα δώσει νόημα στις διάσπαρτες επιμέρους πολιτικές. Παραμερίζεται το ζήτημα του κοινωνικού μετασχηματισμού ή προβάλλεται με θολό, ασαφή και συνθηματολογικό τρόπο (σοσιαλισμός με ελευθερία και δημοκρατία - δημοκρατικός σοσιαλισμός κ.λπ.). Δικαιολογημένα ίσως, αφού οι θεωρητικές απόψεις για τη φύση και τον χαρακτήρα του σοσιαλισμού και τους τρόπους μετάβασης είναι και πολλές και αλληλοσυγκρουόμενες.

Έστω όμως κι έτσι, το μακρινό όραμα υπέρβασης του καπιταλισμού ατσαλώνει την αριστερά, τη βοηθά να προωθήσει με σθένος και αποφασιστικότητα μεταρρυθμιστικές τομές σε μια πορεία συνεχούς μετεξέλιξης της κοινωνίας.

Η ιστορική της παρακαταθήκη

Η σύγχρονη αριστερά προφανώς δεν προήλθε από παρθενογένεση. Γι' αυτό προκαλεί απορία η πλήρης αποκοπή από το παρελθόν της. Ένα παρελθόν με λαμπρές σελίδες αγώνων, θυσιών, ανιδιοτέλειας και τεράστιας συμβολής στις κοινωνικές κατακτήσεις του εικοστού αιώνα. Αυτή η ανεξήγητη σιωπή για το παρελθόν της δεν επιτρέπει στη νέα γενιά να κατανοήσει το ειδικό ιστορικό βάρος αυτής της παράταξης. Πολύ περισσότερο που η γενιά αυτή ενηλικιώθηκε σε συνθήκες ιστορικού κενού, χωρίς διαπάλη ιδεών, με παντοκρατορία των ιδεολογημάτων του νεοφιλελευθερισμού.

Ας μιλήσει λοιπόν η αριστερά για τη μεγαλειώδη πορεία της στον εικοστό αιώνα, με τα λάθη, τις παραμορφώσεις και τις ανακολουθίες της. Συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον. Επιτέλους δεν βλάπτει και λίγος κομματικός πατριωτισμός.

Ο αναντικατάστατος ρόλος της

Η προσωρινή υποχώρηση της αριστεράς διεθνώς την τελευταία εικοσαετία επέτρεψε στον καπιταλισμό να αντεπιτεθεί ανενόχλητος, με οδυνηρές συνέπειες για τις κοινωνίες και τους λαούς. Αυτή η αυτονόητη πραγματικότητα, που ομολογείται ακόμα και από τους μεγαλύτερους πολέμιούς της, αποσιωπάται περιέργως ή συσκοτίζεται από την ίδια, αντί να αποτελεί το μεγαλύτερο όπλο στη φαρέτρα της.

Ας τονίσει λοιπόν η αριστερά αυτό που γνωρίζουν καλύτερα απ' την ίδια οι αντίπαλοί της.

Ότι είναι η μοναδική ελπίδα για να βγει ο κόσμος από το τούνελ της βαρβαρότητας. Ότι είναι το μοναδικό αντίβαρο, το μοναδικό αντίπαλο δέος στον νεοφιλελευθερισμό, στις δυνάμεις της απληστίας και του εγωισμού.

Ότι ο λαός δεν έχει να περιμένει τίποτα απολύτως αν δεν αλλάξουν ριζικά οι πολιτικοί συσχετισμοί υπέρ της αριστεράς.

Στο πλαίσιο του προβληματισμού που αναπτύσσεται παραπάνω, θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη σημερινή τους μορφή και διάταξη δυνάμεων, δεν μπορούν να ανταποκριθούν στον αυξημένο ρόλο να αποτελέσουν το όχημα εφόδου προς το μέλλον. Εκπέμπουν αρνητικό φορτίο, νοσηρότητα και κατήφεια που δεν μπορούν να κρύψουν ούτε με τεχνάσματα ούτε με ψεύτικα χαμόγελα ούτε με προσωρινές εκεχειρίες. Δεν διαθέτουν τις βασικές προϋποθέσεις για να ηγεμονεύσουν ιδεολογικά, να συνεγείρουν την πνευματική και ηθική ηγεσία, να επανακτήσουν την πολιτιστική ηγεμονία. Πώς άλλωστε κάποια στελέχη να γίνουν κήρυκες και διάκονοι μεγάλων ιδεών όταν δείχνουν να μην τις ενστερνίζονται με θέρμη και, το χειρότερο, όταν δεν μπορούν να τις υποστηρίξουν με τη στάση τους και τη συμπεριφορά τους;

Απαιτείται λοιπόν μια εκ βάθρων αναμόρφωση, μια επανίδρυση της ανανεωτικής ριζοσπαστικής αριστεράς. Μιας αριστεράς που με ορμή και αυτοπεποίθηση θα αφήσει οριστικά πίσω της τη μιζέρια, την γκρίνια, την ηττοπάθεια, τις δογματικές αγκυλώσεις, τη διαπάλη μηχανισμών, τους παραγοντισμούς και τις προσωπικές διαμάχες.

Μιας αριστεράς που η εσωτερική της ζωή θα κοσμείται από τις αρετές που ανέκαθεν διέκριναν τους αριστερούς. ΄Ηθος, ανιδιοτέλεια, κομματικότητα, συντροφικότητα, συλλογικότητα.

Ας βιαστούν οι ποικιλώνυμες ηγεσίες της. Όσες τουλάχιστον δείχνουν μεταμελημένες από την αποκρουστική εικόνα που, με ευθύνη τους, εμφάνισε ο πολιτικός μας χώρος τον τελευταίο καιρό. Η ιστορία δεν θα τους συγχωρήσει άλλη μια χαμένη ευκαιρία, ίσως την τελευταία.

* Ο Νίκος Χατζηγιαννάκης είναι μέλος της Π.Κ. Γλυφάδας του ΣΥΝ

ΥΜΗΤΤΟΣ ΚΑΙ ΝΕΟΙ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟΙ

ΔΙΑΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ

ΥΜΗΤΤΟΣ ΚΑΙ ΝΕΟΙ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟΙ
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…
NA ANAΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ!
ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009, 10.30π.μ.
ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ (Βρυούλων και Κλαζομενών)

Η τεράστια οικολογική κρίση που βιώνουμε έχει σαν συνέπεια τη βαθμιαία υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας. Μετά τις πυρκαγιές στην Πάρνηθα (2007), τις πρόσφατες στη Β.Α. Αττική, αλλά και τις παλιότερες στην Πεντέλη και στον Υμηττό, το αστικό και περιαστικό περιβάλλον συνεχώς χειροτερεύει.
Οι ορεινοί όγκοι που περιβάλλουν το λεκανοπέδιο, ο ένας μετά τον άλλο δέχονται σοβαρά πλήγματα, όσον αφορά το δασικό τους χαρακτήρα. Δεν είναι τυχαίο ότι μέσα σε είκοσι χρόνια (1987-2007) έχουν καεί περίπου 185.000 στρ. δάσους στην Αττική. Δεν είναι τυχαίο ότι τουλάχιστον 5000 στρ. δάσους έχουν οικοδομηθεί, ενώ η επέκταση των οικισμών σε φυσικές περιοχές χαμηλής βλάστησης ξεπερνά τα 70.000 στρ. (Δελτίο Τύπου της WWF, 1-9-2009).
O Υμηττός αποδεικνύεται λοιπόν, ακόμη εντονότερα, ο τελευταίος μεγάλος πνεύμονας πρασίνου, μια ανάσα ζωής για το λεκανοπέδιο στην εποχή της κλιματικής αλλαγής που διανύουμε. Ενα σπάνιο μεσογειακό δασικό οικοσύστημα, προστατευόμενη περιοχή, ενταγμένη στο δίκτυο NΑΤURA 2000, ένα μνημείο βιοποικιλότητας που δυστυχώς βρίσκεται μόνιμα στο στόχαστρο πολλών και ποικίλων συμφερόντων (οικονομικών-εργολαβικών, πολιτικών, εκκλησιαστικών, ακόμη και δημοτικών).
Σήμερα όμως απειλείται και από τα σχέδια και τα έργα που δρομολόγησε η προηγούμενη κυβέρνηση, πιο συγκεκριμένα:
• To Προεδρικό.Διάταγμα «Προστασίας» που ενέκρινε ο ΟΡΣΑ τον Αύγουστο του 2009-σε αντικατάσταση του ισχύοντος (της 31.8.78), το οποίο απέχει πολύ από την κήρυξη του ορεινού όγκου σε Περιοχή Απόλυτης Προστασίας.
• Την Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) που υπογράφτηκε στις 24-8-09 (ελάχιστα πριν την προκήρυξη των εκλογών!) και αφορά την έγκριση της μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων των «Νέων Αυτοκινητοδρόμων Αττικής».
• Τη διαδικασία δημοπράτησης, μέσω διεθνούς διαγωνισμού, των «Νέων Αυτοκινητοδρόμων Αττικής», η οποία ολοκληρώνεται στις 22 Δεκεμβρίου 2009.
Όλα τα παραπάνω, επιπλέον, πρέπει να εξεταστούν στη σκιά ενός νέου «Ρυθμιστικού Σχεδίου Αττικής», το οποίο δόθηκε σε δημόσια διαβούλευση και το οποίο δεν προσφέρει καμία ουσιαστική θεσμική προστασία και θωράκιση των ορεινών όγκων ούτε προτάσσει τη διατήρηση των φυσικών πράσινων πνευμόνων της πόλης.
Οι πρόσφατες εκλογές ανέδειξαν μια νέα κυβέρνηση που έχει σαν σημαία της τη λεγόμενη «Πράσινη Ανάπτυξη». Είναι όμως συμβατή αυτή η «Πράσινη Ανάπτυξη» με την καταστροφή οικοσυστημάτων από φαραωνικά οδικά έργα και κόμβους μέσα σε προστατευόμενες περιοχές ΝATURA; Είναι συμβατή η «Πράσινη Ανάπτυξη» με αυτοκινητόδρομους που θα «γαζώνουν» και θα κακοποιούν το σώμα του Υμηττού,αναπαράγοντας συγχρόνως το αδιέξοδο μοντέλο χρήσης του Ι.Χ., αντί της ενίσχυσης των ΜέσωνΜαζικής Μεταφοράς;
Οι ενεργοί πολίτες και οι συλλογικότητες που αγωνιζόμαστε χρόνια για την προστασία του Υμηττού, ζητάμε από τη νέα κυβέρνηση :
• Nα ακυρώσει την ΚΥΑ της 24-8-2009 περί έγκρισης περιβαλλοντικών όρων των «Νέων Αυτοκινητοδρόμων Αττικής»
• Να ακυρώσει τη διαδικασία δημοπράτησης των «Νέων Αυτοκινητοδρόμων Αττικής» που ολοκληρώνεται την 22 Δεκεμβρίου 2009
• Να κηρυχθεί ο Υμηττός σε Περιοχή Απόλυτης Προστασίας
• Να ενισχυθούν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και ειδικότερα τα μέσα σταθερής τροχιάς
• Να αναδειχθούν οι αρχαιολογικοί χώροι του Υμηττού
• Να αποσυρθεί το σχέδιο νέου Ρυθμιστικού της Αττικής του κ. Σουφλιά.
Με σκοπό να οργανώσουμε τη δράση και τις ενέργειές μας, είτε κινηματικές είτε ακόμη και νομικές, σας καλούμε την Κυριακή 15.11.2009 και ώρα 10.30 π.μ. στο Δημαρχείο Καισαριανής.(Βρυούλων και Κλαζομενών).
Σας περιμένουμε όλους εκεί!

ΔΙΑΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ
Ηλεκτρονική διεύθυνση: diadimotikh.ymhttou@gmail.com
Ιστολόγιο: http://diadimotikigiaymitto.wordpress.com/
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210-9954363, 6972 414920

Με αφορμή το τρομοκρατικό χτύπημα στο Αστυν. Τμήμα της Αγ. Παρασκευής

Η δολοφονική επίθεση στο Α.Τ. Αγ. Παρασκευής είναι απλά και αυτονόητα καταδικαστέα. Είναι σε συνολική αντιπαλότητα με την Αριστερά και τους αγώνες του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Η ένοπλη βία μεμονωμένων ομάδων αντανακλά πλήρη έλλειψη αντίληψης της έννοιας των μαζικών αγώνων και του μαζικού κινήματος .

Οι 6 τραυματίες αστυνομικοί 19-25 ετών δίνουν επιχειρήματα στο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο και την ακροδεξιά για ακόμα μεγαλύτερη καταστολή και περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων καθώς και για την καλλιέργεια φοβικών και συντηρητικών αντιλήψεων σε ευρύτερα τμήματα της κοινωνίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί τους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς φορείς του εργατικού και λαϊκού κινήματος

Σε συσπείρωση, περιφρούρηση και ενίσχυση των αγώνων που βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη, όπως για παράδειγμα αυτοί του Λιμανιού του Πειραιά και των εργαζομένων στα stage καθώς και σε εκείνους που θα ακολουθήσουν

Σε αποφασιστική απόκρουση του κύματος αστυνομοκρατίας, όπως αυτή που εκδηλώθηκε στα Εξάρχεια.

Στη βία των κατασταλτικών μηχανισμών να αντιτάξουμε τις ιστορικές μεθόδους του μαζικού κινήματος: οργανωμένη πάλη, συλλογικές αποφάσεις, ενωτικοί και δυναμικοί αγώνες. Αυτά είναι τα μόνα που μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα στην πάλη ενάντια στις επιθέσεις του κεφαλαίου και των κατασταλτικών μηχανισμών.

To Γραφείο Τύπου του ΣΥΝ

Καταγγελία με ονοματεπώνυμο

Η καλή μέρα για την «αποκατάσταση του νόμου και της τάξης» φαίνεται από το πρωί - ειδικά αν προκύπτει από ένα εφιαλτικό επεισόδιο που συνέβη μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα.
Τα όσα συνέβησαν ξημερώματα της 9ης Οκτωβρίου ζωντανεύουν εμπρός μας μέσα από την έγγραφη καταγγελία της φιλολόγου-σχολικού συμβούλου Ζωής Μπέλλα-Αρμάου, παντρεμένης, με παιδιά, που κατοικεί τριάντα χρόνια στα Εξάρχεια και το σπίτι της είναι στην οδό Μεσολογγίου, ελάχιστα μέτρα από το σημείο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου:
«Ξημερώματα Παρασκευής 09/10/2009, ώρα 12.45 π.μ., μια διμοιρία των ΜΑΤ έχει σταματήσει στη διασταύρωση Μεσολογγίου και Α. Μεταξά, στα Εξάρχεια, ακριβώς κάτω από το σπίτι μου. Ακούγονται ύβρεις και χυδαιολογίες που ανταλλάσσονται ανάμεσα σε τρεις νεαρούς που βρίσκονται στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου, στην πολυκατοικία απέναντι και στους άνδρες των ΜΑΤ. Το φραστικό επεισόδιο συνεχίζεται επί ώρα. Βγαίνω στο μπαλκόνι και βλέπω τους άνδρες των ΜΑΤ να συνοδεύουν τα λόγια τους με αντίστοιχες χειρονομίες σεξιστικού περιεχομένου (πιάνοντας με τα χέρια τους τα γεννητικά τους όργανα κ.ά.). Μιλούν δυνατά και προκλητικά, προχωρώντας κατά διαστήματα επιθετικά προς τους νεαρούς. Κόσμος βγαίνει στα παράθυρα και στα μπαλκόνια. Εμείς, οι κάτοικοι των Εξαρχείων, έχουμε ζήσει πολλές φορές παρόμοιες καταστάσεις. Αυτή τη φορά, όμως, η χυδαιότητα και η πρόκληση των ανδρών των ΜΑΤ απέναντι σε 3 μόνο νεαρούς ξεπερνούν κάθε όριο.
Οργανα της τάξης
Τους λέω ότι είναι "όργανα της τάξης και δεν επιτρέπεται να απαντούν με χυδαιολογίες και προκλητικό τρόπο". Τότε κάποιοι μου απαντούν: "Αντε πήγαινε μέσα να βάλεις κάνα πλυντήριο", "μπες μέσα, κυρά μου", "άι, παράτα μας" και άλλα παρόμοια, γελώντας ειρωνικά. Τους λέω ότι η συμπεριφορά τους είναι ανάρμοστη προς μια κυρία και προς την ιδιότητά τους, αυτοί συνεχίζουν τις λοιδορίες και προς εμένα και προς τους νεαρούς, κάποιος στρέφει προς το μέρος μου έναν φακό. Τους λέω ότι με προσβάλλουν ως πολίτη και τους ζητώ να μου δώσουν τον αριθμό τους. Τότε είναι που υπερβαίνουν κάθε όριο κοσμιότητας. Κάποιος μου απαντά: "Κατέβα να μου τον πάρεις", γελούν, και κάποιος άλλος συμπληρώνει "ναι, και να μου τον μετρήσεις", και κάποιος άλλος "ναι, με το στόμα", προσθέτοντας και άλλα κοροϊδευτικά σχόλια.
Ως πολίτης και ως γυναίκα ένιωσα ότι είχα θιγεί αφάνταστα και ότι η συμπεριφορά τους συνιστούσε δημόσια προσβολή και υπέρβαση εξουσίας. Κατεβαίνω στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου. Η διμοιρία έχει προχωρήσει λίγο πιο πέρα από την είσοδο της πολυκατοικίας μου και στέκεται μπροστά από την πολυκατοικία στον αρ. 17, όπου μέσα έχουν κλειστεί οι 3 νεαροί (δύο αγόρια και μία κοπέλα, με τους οποίους διαπληκτίζονταν προηγουμένως). Βλέπω ότι λίγο πιο πέρα στέκονται αρκετοί ειδικοί φρουροί, οι οποίοι πλησιάζουν. Ζητώ από τους άνδρες των ΜΑΤ να μου δώσουν τους αριθμούς τους. Κανείς δεν έχει διακριτικά, ούτε μου δίνουν τα στοιχεία τους. Αντιθέτως, κάποια στιγμή, ένας απ' όλους, μετρίου αναστήματος, στρέφει το κεφάλι (οι άλλοι δεν τον βλέπουν) και μου κάνει με το στόμα έναν μορφασμό με σεξιστικό υπονοούμενο. Στο μεταξύ κατεβαίνουν από τα σπίτια τους και άλλοι κάτοικοι, μαζεύονται και περαστικοί. Επιμένω να μου δώσουν τα στοιχεία τους, δεν μου τα δίνουν· απευθύνομαι σε κάποιον που λόγω ηλικίας υποθέτω ότι είναι ο επικεφαλής τους. Μου λέει, με τρόπο απαξιωτικό, να απευθυνθώ στην αστυνομία. Πράγματι, αυτό κάνω. Η ώρα είναι 1.17 π.μ. Τηλεφωνώ από το κινητό μου. Μου απαντά μια αστυνομικός. Της λέω επώνυμα ότι έχω δεχθεί λοιδορίες και προπηλακισμούς από τη διμοιρία των ΜΑΤ που εκείνη την ώρα εκτελούσε υπηρεσία στην οδό Μεσολογγίου και Μεταξά και ζητώ την προστασία της αστυνομίας. Με αφήνει να περιμένω στο τηλέφωνο, το οποίο κάποια στιγμή κλείνει. Ξαναπαίρνω σε 3', απαντά κάποια άλλη αστυνομικός, η οποία ζητά να της διηγηθώ εκ νέου τι συμβαίνει, πράγμα το οποίο έκανα, αλλά η Αμεση Δράση δεν προσήλθε.
Παράλληλα, ανοίγει η εξώπορτα της πολυκατοικίας στον αρ. 17 και βγαίνει ένας από τους κατοίκους. Εκείνη τη στιγμή βρίσκουν ευκαιρία 3-4 ειδικοί φρουροί, εισβάλλουν στην είσοδο της πολυκατοικίας και επιτίθενται σε έναν νεαρό που βρίσκεται μέσα· τον ρίχνουν κάτω, τον χτυπούν και τον τραβούν βίαια προς τα έξω. Οι κάτοικοι φωνάζουν ότι η είσοδός τους στην πολυκατοικία τους χωρίς ένταλμα είναι παράνομη και κάποιοι προσπαθούν να προστατεύσουν τον νεαρό από τα χτυπήματα. Στη συνέχεια οι ειδικοί φρουροί μετακινούνται προς τη διασταύρωση Μεσολογγίου και Τζαβέλλα, ενώ οι δυνάμεις των ΜΑΤ και πάλι προς τη διασταύρωση Μεσολογγίου και Μεταξά, δηλαδή κάτω από το σπίτι μου. Ο κόσμος διαλύεται, επιστρέφω κι εγώ στο διαμέρισμά μου. Τους ακούω και πάλι να απαντούν κοροϊδευτικά στις ύβρεις κάποιων νεαρών και να μιμούνται με ειρωνικό τρόπο τις φωνές τους.
Εν κατακλείδι,
1. επειδή θεωρώ ότι οι άνδρες των ΜΑΤ, που την ανωτέρω ημερομηνία και ώρα εκτελούσαν υπηρεσία στη διασταύρωση των οδών Μεσολογγίου και Μεταξά, εντελώς απρόκλητα, προσέβαλαν δημοσίως και ενώπιον τρίτων την τιμή και την υπόληψή μου με σεξιστικές εκφράσεις και χειρονομίες, υπερβαίνοντας τα καθήκοντά τους και προσβάλλοντάς με βάναυσα ως γυναίκα και ως πολίτη,
2. επειδή θεωρώ ότι οι ειδικοί φρουροί που εκτελούσαν υπηρεσία στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου και Τζαβέλλα την ίδια ώρα υπερέβησαν τα καθήκοντά τους με την είσοδό τους χωρίς ένταλμα στην πολυκατοικία επί της οδού Μεσολογγίου 17 και επιτέθηκαν απρόκλητα και με βάναυσο τρόπο σε έναν νεαρό,
3. επειδή ως πολίτης ένιωσα απροστάτευτη (σημειώνω ότι την Παρασκευή, 9/10/2009, το απόγευμα, τηλεφωνικά ενημέρωσα για το επεισόδιο και το προσωπικό Γραφείο του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, από το οποίο απλώς μου απάντησαν ότι θα ενημερώσουν τον υπουργό),
4. κι επειδή θεωρώ ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά των ανδρών των ΜΑΤ και των ειδικών φρουρών εκθέτει το σώμα της αστυνομίας, καταθέτω τη συγκεκριμένη καταγγελία και παρακαλώ να μεριμνήσετε για τα δέοντα. Εφόσον κριθεί αναγκαίο, μπορώ να σας καταθέσω και ονόματα μαρτύρων, που ήταν παρόντες στα επεισόδια».

Δημόσιας Τάξης ο Πρετεντέρης!

Διασκεδαστική η παράσταση που παρακολούθησε το εικοσιτόσο τοις εκατό των Ελλήνων τηλεθεατών το βράδυ της Πέμπτης στο κεντρικό δελτίο του Mega.

Στο ένα παράθυρο (στο κέντρο κάτω) ο νέος εθνικός σερίφης να προσπαθεί να εξηγήσει τα ανεξήγητα για τη συμπεριφορά των υφισταμένων του στο βιβλιοπωλείο των Εξαρχείων και να ασχολείται αποκλειστικά «με τον κ. Τσίπρα» (ασχέτως αν μας εξήγησε πως «τιμά τον ΣΥΡΙΖΑ» και μπλα μπλα). Δηλαδή πάλι ο Τσίπρας φταίει που αντέδρασε γιατί οι κάφροι συλλάβανε (του χρωστάνε προφανώς) τον Παπαχρήστο;

Αλλά τελοσπάντων ο Χρυσοχοΐδης αυτός ήταν, αυτός θα μείνει: His master’s voice. Ούτε που άφησε τον κ. Παύλο Τσίμα να τον ρωτήσει γιατί πρέπει οι ελληναράδες υφιστάμενοί του να ξεσκίζουν λεκτικά όποια κοπέλα τολμήσει να περάσει από δίπλα τους. Αποκάλεσε και τρελό (ενόψει δίκης;) τον αστυνομικό που δολοφόνησε τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Στο κάτω κάτω υπουργός Προστασίας του Πολίτη είναι. Και ο πιστολέρο μπάτσος, ε πολίτης είναι κι αυτός.

Επειδή όμως το κενό του αλήστου μνήμης υπουργείου Δημόσιας Τάξης ενοχλεί τους νοικοκύρηδες, ο εκ δεξιών τής κ. Τρέμη (εξ αριστερών για μας) με ύφος τουλάχιστον εθνικού δικαστή έσπευσε να δείξει την ανησυχία του μήπως και δεν αντιμετωπίσουν κατάλληλα οι προστάτες μας όσους διαφωνούν με τη δική του αισθητική και αίσθηση περί ελευθερίας. Και «έσκισε τα ρούχα του» που ο Τσίπρας παρομοίωσε την κατάσταση στα Εξάρχεια με τη Λωρίδα της Γάζας. Ο καλός πολίτης Πρετεντέρης, που όταν βρίσκεται εν οργή συμπεριφέρεται σαν βικτωριανή δέσποινα (πετώντας πλαστικά και όχι γυάλινα μπουκάλια στους διαιτητές).

Δεν του το δίνουν το ρημάδι το ΥΔΤ να ηρεμήσει;

Κλέαρχος Τσαουσίδης
Απο την ΑΥΓΗ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΠΟΔΟΜΩΝ

Αθήνα 22 Οκτωβρίου 2009

Θέμα: Προστασία του Υμηττού

Αξιότιμoι κυρία & κύριε Υπουργέ,

Με την παρούσα επιστολή θα θέλαμε να σας συγχαρούμε για την ανάληψη των καθηκόντων σας. Δεδομένης της σημασίας των ζητημάτων που χειρίζεστε, σας καλούμε να θέσετε σε άμεση προτεραιότητα την ανατροπή των σχεδίων και των έργων που είχε θέσει η προηγούμενη κυβέρνηση για την Αττική και ειδικότερα για τον Υμηττό.

Ο Υμηττός, περιοχή ενταγμένη στο Δίκτυο Natura 2000, αποτελεί ένα σημαντικό μεσογειακό οικοσύστημα, εξαιρετικής σημασίας, τόσο για τη βιοποικιλότητα που φιλοξενεί όσο και για τη συμβολή του στην ποιότητα της ζωής των κατοίκων της Αττικής αλλά και ειδικότερα του λεκανοπεδίου. Εξάλλου αποτελεί τον πλησιέστερο ορεινό όγκο στο κέντρο της Αθήνας ξεχωρίζοντας από τα υπόλοιπα βουνά που στεφανώνουν το λεκανοπέδιο.

Επιδιώκοντας τη διατήρηση των οικολογικών αξιών του Υμηττού αλλά και των σημαντικών λειτουργιών που προσφέρει στους κατοίκους της Αθήνας σας θέτουμε τις εξής επείγουσες προτεραιότητες:

· Απόσυρση του υπό δημόσια διαβούλευση Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας και έναρξη διαδικασίας επε­ξεργασίας νέου, με σαφή προτεραιότητα στην προστασία του περιβάλλοντος. Το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο για την Αττική θα πρέπει να αποσκοπεί στη θεσμική και ουσιαστική θωράκιση των ορεινών όγκων της και στην ουσιαστική διατήρηση των πράσινων πνευμόνων της Αττικής. Η ανάγκη αυτή γίνεται περισσότερο επιτακτική σε συνέχεια των καταστροφικών πυρκαγιών του καλοκαιριού που επηρέασαν βαθύτατα το φυσικό περιβάλλον της Αττικής.

· Απόσυρση του σχεδίου Προεδρικού Διατάγματος για τον Υμηττό, το οποίο ενέκρινε ο Οργανισμός Αθήνας τον Αύγουστο 2009. Άμεση έναρξη διαδικασίας σχεδιασμού νέου ΠΔ για τη δημιουργία «Εθνι­κού Πάρκου» βάσει της περιβαλλοντικής νομοθεσίας, με ενιαία ζώνη απολύτου προστασίας.

· Ακύρωση της από 24.8.09 Κοινής Υπουργικής Απόφασης έγκρισης περιβαλλοντικών όρων «των Νέων Αυτοκινητοδρόμων Αττικής»

· Ακύρωση της διαδικασίας δημοπράτησης, μέσω διεθνούς διαγωνισμού, των «Νέων Αυτοκινητοδρόμων Αττικής» η οποία ολοκληρώνεται στις 22 Δεκεμβρίου 2009.

Επισημαίνουμε ότι οι αποφάσεις καθώς και τα σχέδια που προωθήθηκαν προκάλεσαν δικαιολογημένες αντιδράσεις από πολλούς φορείς, οι οποίες όμως αγνοήθηκαν από την προηγούμενη κυβέρνηση.

Ανταποκρινόμενοι στον σκοπό μας που είναι η ουσιαστική προστασία του Υμηττού και με δεδομένους συγκεκριμένους χρονικούς περιορισμούς (13 Νοεμβρίου για την ακύρωση των δύο τελευταίων αποφάσεων), δεν θα διστάσουμε να χρησιμοποιήσουμε όλα τα διαθέσιμα δικαστικά και άλλα μέσα, αν χρειαστεί. Παράλληλα, δεσμευόμαστε ότι θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε τις εξελίξεις που αφορούν στον Υμηττό.

Πιστεύοντας ωστόσο ότι μέσα από το διάλογο και τη συνεργασία μπορεί να επιτευχθεί καλύτερα η προστασία του φυσικού και αστικού περιβάλλοντος της Αττικής, ζητάμε την άμεση ανταπόκρισή σας προκειμένου να σταματήσει η διαδικασία της δημοπράτησης των έργων και κατ’ ιδίαν συνάντηση μαζί σας το συντομότερο δυνατόν, ώστε να εκθέσουμε τις απόψεις μας.

Με εκτίμηση,

Πρωτοβουλία Πολιτών για την Προστασία του Υμηττού

ΚΙ.Π.Η. (Κίνηση Πολιτών Ηλιούπολης)

Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία

WWF Ελλάς

Eλληνικό Δίκτυο «Φίλοι της Φύσης»

Δημοτική κίνηση Ηλιούπολης «ΗΛΙΟΥ-πόλις, ανθρώπινη πόλη»

Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ Αττικής

Δημοτική Παράταξη Ζωγράφου «Μαζί για την πόλη μας»

Εξωραϊστικός – Πολιτιστικός Σύλλογος Ιλισσός

Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Ηλιούπολης

«ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ», ηλεκτρονική εφημερίδα Αργυρούπολης και Νοτίων προαστίων

Δημοτική Παράταξη «Γλυφάδα Ανθρώπινη Πόλη με ενεργούς Πολίτες»

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ενάντια στην υποβάθμιση του ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

Στοιχεία επικοινωνίας:

Πάνος Τότσικας - Πρωτοβουλία Πολιτών για την Προστασία του Υμηττού

Τηλ. Επικοινωνίας: 2109954362, 6979145366, e-mail: ptots@tee.gr

Ευαγγελία Δημητρίου –ΚΙ.Π.Η. (Κίνηση Πολιτών Ηλιούπολης)- Σκρά 10, 16346 Ηλιούπολη

Τηλ. επικοινωνίας: 2109730215, 6944683652, φαξ 2109718162, e-mail:kin.pol.il@gmail.com

Αριθμοί πρωτοκόλλου:

Υπουργείο Περιβάλλοντος 5358/21.10.09

Υπουργείο Υποδομών 8939/21.10.09

Τον αδελφό μου τον σκότωσαν στην αστυνομία

Του Niko Ago, nago@otenet.gr

Τον βρήκα στο σπίτι τους στη Νίκαια. Μέσα σε λίγα τετραγωνικά, σε ένα μικρό δωματιάκι, ούτε τρία επί τρία, μαζεμένοι πολλοί συμπατριώτες του. Συγχωριανοί και άγνωστοι. Όλοι θρηνούσαν. Εκείνο το δωμάτιο - τάφος, όπου είδε τον αδελφό του νεκρό. Ο ίδιος είναι μόλις 18 χρόνων. Έκανε για να έρθει από το Πακιστάν 35 ημέρες. Πότε με τα πόδια και πότε με αυτοκίνητα. Μόνο με τα πόδια ταξίδεψε δεκαπέντε μέρες. Ήθελε να φύγει μακριά από τα βάσανα και τις κακουχίες. Δέκα αδέλφια είναι εκεί, στο μακρινό του χωριό, και δύσκολα μπορούσε να ζήσει. Ο αδελφός είχε φύγει πριν πεντέμισι χρόνια.

«Ούτε καν τον γνώρισα όταν τον πρωτοείδα. Τον είχα πεθυμήσει πολύ! Ήταν το είδωλό μου. Και τον είδα να τον σακατεύουν μπροστά στα μάτια μου. Εκείνο το βράδυ ο Μοχάμεντ είχε κουραστεί πολύ. Μαζί είχαμε πάει στην οικοδομή. Εμείς θέλαμε να μείνουμε κι άλλο το βράδυ. Μιλούσαμε και γελούσαμε. Εκείνος ήθελε να κοιμηθεί. Ξάπλωσε κατά τις δώδεκα η ώρα και αμέσως έκλεισαν τα μάτια του.

Εκεί, κοντά στη μία και μισή, ενώ είχαμε αφήσει την πόρτα μισάνοιχτη για να φύγει ο καπνός, σταμάτησαν με θόρυβο αυτοκίνητα. Με κουκούλες και κράνη μπήκαν μέσα αρκετοί άνθρωποι. Δεν καταλαβαίνω ελληνικά για να ξέρω τι είπαν. Μετά έμαθα πως ζητούσαν εκείνον. Χωρίς να μιλήσουν, έσβησαν το φως μας και άρχισαν να μας χτυπούν αδιάκριτα. Με κλωτσιές και μπουνιές. Ο αδελφός μου ξύπνησε μέσα σε εφιάλτη. Κανένας μας δεν ήξερε τι είχε γίνει.

Αφού άναψαν το φως, ρώτησαν ποιος από μας έχει ένα κομμένο δάχτυλο. Δάχτυλο κομμένο είχε ο αδελφός μου, που είχε ένα ατύχημα στη δουλειά του. Αφού τους είπε πως είναι εκείνος, τον έριξαν κάτω με κλωτσιές και μπουνιές, τον γύρισαν μπρούμυτα και του έβαλαν χειροπέδες. Από το πόδι τον τράβηξαν μέχρι έξω στο αυτοκίνητο. Το κεφάλι του χτύπησε αρκετές φορές στο τσιμέντο και στις σκάλες. Ένας από αυτούς γύρισε, μας διέταξε να κατεβάσουμε τα κεφάλια μας και μας είπε να μην βλέπουμε, αλλά και να μην πούμε τίποτα.

...Δεν κοιμηθήκαμε το βράδυ. Ούτε την επομένη, ούτε όμως και την μεθεπομένη μπορούσαμε. Δεν ξέραμε καν πού τον έχουν τον αδελφό μου.

Τον κράτησαν τέσσερις μέρες στο κρατητήριο κι εκεί τον βασάνισαν φρικτά. Ο ίδιος μάς είπε ότι τον κρατούσαν δεμένο πισθάγκωνα όλες τις ημέρες. Τον κρατούσαν κρεμασμένο με τα χέρια πίσω. Του έκαναν ηλεκτροσόκ και αυτό εύκολα μπορούσε να το δει ο καθένας. Τα χέρια του και τα πόδια του είχαν όλα τα σημάδια της φρίκης των βασανιστηρίων. Τον είδε κι ένας συμπατριώτης μας με τα μάτια του».

Εκεί παρεμβαίνει ο Πακιστανός που έχει δει τον Μοχάμεντ στο τμήμα: "Τον είδα με τα μάτια μου. Μια μέρα που τον σέρνανε σχεδόν από τους ώμους και εκείνος απλά ακουμπούσε τα πόδια στο έδαφος. Ήταν ένα κουρέλι, δεν έμοιαζε με άνθρωπο. Με είχαν στο απέναντι κρατητήριο. Τον ρωτούσαν για κάποιον άλλον κι εκείνος δεν απαντούσε. Μάλλον, έτσι όπως τον είδα, δεν μπορούσε κιόλας. Τον είχαν καθισμένο σε μια καρέκλα και το κεφάλι του έγερνε από την άλλη. Απλά ανέπνεε. Δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν μαζί του και τον πήραν, σχεδόν σερνόμενο, και τον έβαλαν στο κελί του".

Συνεχίζει ο αδελφός του: "Στο δικαστήριο που τον πήγαν μετά από τέσσερις ημέρες, ο συμπατριώτης μας, που υποτίθεται ότι τον είχε κατηγορήσει, αναίρεσε. Δεν γνώρισε στο πρόσωπό του αυτόν που κατηγορούσε. Και τότε τον άφησαν ελεύθερο. Του έδωσαν ένα χαρτί που έγραφε ότι σε ένα μήνα πρέπει να φύγει από την Ελλάδα. Γύρισε στο σπίτι, αλλά δεν ήταν πια ο ίδιος. Ένα παιδί εικοσιπέντε ετών που δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του. Δεν πήγε στη δουλειά του πια... Φοβηθήκαμε πολύ, αλλά μας έδινε κουράγιο. Θα φύγει, έλεγε, ο πόνος από το ηλεκτροσόκ και θα γίνω καλά. Με αυτή την ελπίδα μέναμε κι εμείς. Μα βλέπαμε ότι δεν γινόταν καλά. Στο νοσοκομείο δεν μπορούσαμε να τον πάμε, από φόβο. Δεν είχαμε κανένας μας χαρτιά. Μετά δεν ξέραμε αν θα τον έπιαναν και εκεί. Και έτσι, μέρα με τη μέρα, χειροτέρευε η κατάστασή του. Μέχρι που, μια μέρα, κοιμήθηκε το βράδυ αργά και όταν πήγαμε να τον ξυπνήσουμε είχε παγώσει... Ήταν νεκρός. Και μαζί του πέθανα κι εγώ. Έσβησε το φως μου. Έφυγε, όχι απλά ο αδελφός μου, αλλά ο προστάτης μου...

Και πώς να το πούμε στη μάνα μας αυτό το μαντάτο; Η ίδια ήταν στο νοσοκομείο εκείνες τις ημέρες. Στην αρχή της είπαμε ότι είναι άρρωστος. Και μετά από τρεις - τέσσερις μέρες, από συμπατριώτες μας που ζουν εδώ κοντά μας, έμαθε και την αλήθεια. Ήρθε από την Γερμανία ένας θείος μας και πλήρωσε τα έξοδα για τη μεταφορά της σορού του στην πατρίδα. Εμείς δεν είχαμε λεφτά.

Δεν θέλω τίποτα από 'δώ και στο εξής. Ούτε και έχω μίσος μέσα μου. Έτσι το είχε γράψει ο Θεός (!), να φύγει νωρίς. Μα δεν θέλω να λένε ότι πέθανε από μόνος του. Τον σκότωσαν τον αδελφό μου. Τον είδα με τα μάτια μου που τον έσυραν σαν σφαγμένο ζώο. Μου είπε ο ίδιος ότι τον βασάνισαν σαν τρομοκράτη. Χωρίς να έχει κάνει τίποτα. Απολύτως τίποτα. Η συμπαράσταση από τους Έλληνες είναι κάτι που δεν περίμενα. Ένα 'ευχαριστώ' από τα βάθη της καρδιάς μου. Την δέχομαι ως φάρμακο για την πληγή που μου άφησε ο αδελφός μου. Βλέπω ότι δεν είμαι μόνος".

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΓΗ

Συνέντευξη Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για την απρόκλητη εισβολή αστυνομικών δυνάμεων σε χώρο όπου γινόταν παρουσίαση βιβλίου

Συνέντευξη Τύπου έδωσαν σήμερα ο Πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλ.Τσίπρας και οι Θ.Δρίτσας, βουλευτής Α' Πειραιά ΣΥΡΙΖΑ, Μανιός Ν., Στ.Eλληνιάδης, ο Χριστοφ.Κάσδαγλης και ο Σωτ.Δαματόπουλος για το χθεσινό κρούσμα αστυνομικής κατά τη διάρκεια παρουσίασης βιβλίου στο βιβλιοχώρο Φλωράλ.

ΑΛ.ΤΣΙΠΡΑΣ: «Ήμουν από τους ομιλητές και ήμουν μάλλον από τους τυχερούς γιατί είχα προλάβει να φύγω 2-3 λεπτά πιο πριν …ή τους άτυχους.

Ξεκινώντας, θέλω να πω ότι έχουμε ένα πολύ σοβαρό κρούσμα αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας. Έχουμε ένα συμβάν με σοβαρές πολιτικές προεκτάσεις.

Αν κανείς δεν γνώριζε όλα όσα έχουν συμβεί όλο το προηγούμενο διάστημα, αν κανείς δεν γνώριζε δηλαδή αυτό το σχέδιο νόμου και τάξης που λαμβάνει χώρα στην ευρύτερη περιοχή των Εξαρχείων, μόλις λίγες ώρες μετά την αποχώρηση του Συνηγόρου του Πολίτη από το νέο υπουργικό συμβούλιο, και μάθαινε ότι σε μια εκδήλωση παρουσίασης βιβλίου, με τη συμμετοχή πολιτικών προσώπων, βουλευτών, αγωνιστών της δημοκρατίας, ενεργών πολιτών, θα είχαμε μια τόσο ωμή επέμβαση αστυνομικών δυνάμεων, θα θεωρούσε ότι πρόκειται για προβοκάτσια.

Επειδή δεν είμαι φίλος των θεωριών συνωμοσίας, και επειδή κακή τύχη ίσως του ίδιου του Υπουργού όλο το προηγούμενο διάστημα ζήσαμε όλοι όσοι έχουμε την κακή συνήθεια να μένουμε σ’ αυτή την περιοχή ή να συχνάζουμε σ αυτή την περιοχή, ξέρουμε ότι αυτό που συνέβη χτες είναι κάτι συνηθισμένο τις τελευταίες δέκα μέρες στην ευρύτερη περιοχή.

Δεν έχουμε την απαίτηση οι αστυνομικοί να γνωρίζουν ποιος είναι ο εκφωνητής του Πολυτεχνείου -άλλωστε δεν τους το έχει μάθει κανείς.

Δεν έχουμε την απαίτηση οι αστυνομικοί να γνωρίζουν ποιοι είναι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτές.

Δεν έχουμε την απαίτηση να γνωρίζουν ποιοι είναι δημοσιογράφοι.

Έχουμε όμως την απαίτηση να μην προχωρούν σε συλλήψεις χωρίς στοιχεία, να μην προχωρούν σε συλλήψεις όσων διαμαρτύρονται για την αυταρχική τους συμπεριφορά, να μην προχωρούν σε συλλήψεις ανηλίκων χωρίς κανένα λόγο.

Έχουμε την απαίτηση να σταματήσει επιτέλους αυτό το καλά σχεδιασμένο κλίμα αστυνομοκρατίας στην περιοχή των Εξαρχείων και σε άλλες περιοχές της Αθήνας,

Έχουμε την απαίτηση να σταματήσει η στοχοποίηση όλων όσων ντύνονται διαφορετικά, όλων όσων σκέφτονται διαφορετικά.

Το χθεσινό περιστατικό βάζει δύσκολα θέματα στο νέο υπουργό. Δεν είναι απομονωμένο. Επαναλαμβάνω αυτό που είπε ο Θ. Δρίτσας, θυμίζω δηλαδή τη σύλληψη του κοινωνιολόγου Δημ. Παρτσάνογλου, που έχει πραγματοποιήσει πολλές έρευνες για το Ινστιτούτου Μεταναστευτικής Πολιτικής. Έχουμε τη μετατροπή μιας ολόκληρης περιοχής σε Λωρίδα της Γάζας και εδώ δεν χωράνε δικαιολογίες. Γιατί η πρώτη δικαιολογία είναι τα κρούσματα βίας.

Υπάρχουν κοινωνικά τέτοια φαινόμενα, δεν το κρύβουμε. Πρέπει όλους να μας απασχολήσουν. Αλλά δεν οριοθετούνται σε μια συγκεκριμένη περιοχή της Αθήνας. Κρούσματα βίας μπορεί να έχουμε στο Κολωνάκι, είχαμε προχθές στο Παγκράτι, εκτεταμένα κρούσματα βίας ανάμεσα σε ομάδες χούλιγκαν και βανδάλων -όπως λέει ο Υπουργός- οπαδών του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Δεν είχαμε αυτή την αντιμετώπιση. Και φαντάζομαι ότι δεν θα δούμε στην περιοχή του Κολωνακίου εκτεταμένες επιδρομές ΜΑΤ σε καφετέριες εκεί που συνηθίζουν να συχνάζουν και να πίνουν τον καφέ τους τα μέλη του κυβερνητικού συμβουλίου ή συνάδελφοί μου βουλευτές. Φαντάζομαι ότι δεν θα τους άρεσε αυτή η συμπεριφορά.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι εδώ αυτή η αντιμετώπιση των κατοίκων των Εξαρχείων σαν να είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας έχει κάποιο στόχο. Και θεωρούμε ότι αυτός ο στόχος ουδόλως εξυπηρετεί την αντιμετώπιση της βίας, αλλά έχει σαν στόχο να στοχοποιήσει συγκεκριμένο πολιτικό χώρο αν θέλετε και κυρίως να στοχοποιήσει τους ανθρώπους που σκέφτονται.

Από την πλευρά μας, με αφορμή αυτά τα περιστατικά, θέλουμε να καταθέσουμε συγκεκριμένες προτάσεις για άλλη μια φορά.

• Πρώτον, έχει φτάσει πια η ώρα να περάσει ο έλεγχος της αστυνομίας σε διακομματική επιτροπή της Βουλής. Το προτείναμε αμέσως μετά τον Δεκέμβρη. Συμφωνεί και η ΠΟΑΣΥ. Είχε συμφωνήσει τότε και το ΠΑΣΟΚ όταν ήταν στην αξιωματική αντιπολίτευση. Ήρθε η ώρα να γίνει πράξη αυτή η πρόταση.

• Δεύτερον. Γνωρίζω ότι δεν είναι κολακευτικό 35 χρόνια μετά την πτώση της χούντας να εξακολουθούμε να συζητάμε και να ζητάμε τον εκδημοκρατισμό των Σωμάτων Ασφαλείας, είναι όμως αναγκαίο. Χρειαζόμαστε μια αστυνομία που θα υποτάσσεται στις κοινοβουλευτικές αρχές και θα έχει τον κοινωνικό ρόλο που της αναλογεί, προστατεύοντας και όχι καταστέλλοντας τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών.

Άρα λοιπόν είναι ανάγκη να υπάρξει μια συνολική αλλαγή πλεύσης στην αστυνομία, με την εκπαίδευση των αστυνομικών για την μη χρήση βίαιων μεθόδων και μέτρων, για την εφαρμογή της ελληνικής και διεθνούς νομοθεσία για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για την κατάργηση των ΜΑΤ, για αλλαγές στο σώμα που θα χειρίζεται επικίνδυνες καταστάσεις.

• Και, τρίτον, επαναλαμβάνουμε για άλλη μια φορά την ανάγκη να καταργηθεί εδώ και τώρα ο αντισυνταγματικός νόμος για την κουκούλα.

Κατά τη συζήτηση και την ψήφιση αυτού του νόμου το ΠΑΣΟΚ, τότε αξιωματική αντιπολίτευση, μιλούσε για αντισυνταγματικό και αυταρχικό νόμο και τον καταψήφισε. Υπάρχει η ευκαιρία τώρα να καταργηθεί αυτός ο νόμος γιατί προσβάλει τον πολιτικό και νομικό κόσμο, γιατί προσβάλει τη νοημοσύνη μας.

Με αφορμή λοιπόν ένα ακραίο περιστατικό ακραίας αστυνομικής αυθαιρεσίας και βίας με σημαντικότατες πολιτικές προεκτάσεις, που κατά τη γνώμη μας δεν εξαντλείται στη δήλωση συγνώμης από τους υπευθύνους σε όσους έτυχαν αυτής της μεταχείρισης, εμείς ζητάμε από την κυβέρνηση να προχωρήσει σε τρία συγκεκριμένα μέτρα. Και επιπλέον ζητάμε από τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις. Και ως προς αυτό εγώ προσωπικά του δίνω την ευκαιρία, λίγο πριν κατέθεσα στη Βουλή ερώτηση για το χθεσινό το περιστατικό στον ίδιο τον Υπουργό».

ΘΟΔ. ΔΡΙΤΣΑΣ, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ: «Είναι γνωστό και αναφερθεί πολλές φορές και σε βιβλία και σε σχόλια και σε προσεγγίσεις σχετικά με την πλατεία Εξαρχείων ότι αυτή η πλατεία είναι συνδεδεμένη πολύ στενά με την πορεία της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας. Και μπορεί κανείς να κάνει μια ολόκληρη πραγματεία πώς συνδέεται η περιοχή των Εξαρχείων με τα κορυφαία γεγονότα της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας. Σήμερα η πλατεία είναι πάλι στο επίκεντρο σε μια καμπή της ελληνικής ιστορίας που μπορούμε να την πούμε ρευστή, μεταβατική ή μπορούμε να την πούμε και επικίνδυνη. Απέναντι σε όλα αυτά, πρέπει κανείς να σταθεί, όχι μόνο ιστορικά όχι μόνο με το φορτίο που κουβαλάει η πλατεία αλλά και με τις ανάγκες που προκύπτουν στην σημερινή πραγματικότητα. Η παρουσίαση ενός βιβλίου στο κέντρο της πλατείας χθες το βράδυ είναι μια παρουσία, πέρα από τις άλλες διαστάσεις που έχει ένα βιβλίο και μια συζήτηση γύρω από αυτό, έχει ένα φορτίο υπεράσπισης του χαρακτήρα της πλατείας. Κι όμως, και η σημερινή κυβέρνηση με κάποιες διαφορές αλλά στο ίδιο μοτίβο θέλουν να μας πείσουν ότι η υπεράσπιση της πλατείας Εξαρχείων, της κοινωνικής της ζωής, του πολιτισμού της, της διαβίωσης των ανθρώπων, είναι έργο της αστυνομίας. Δεν είναι όμως έργο της αστυνομίας. Είναι έργο μιας ολόκληρης κίνησης πολιτιστικής, κοινωνικής, καθημερινής και πολιτικής πρωτίστως. Από αυτή την άποψη, τα σχέδια και του νέου υπουργού Προστασίας του Πολίτη, του κ. Χρυσοχοΐδη, είναι σχέδια που χθες το βράδυ έδειξαν τα όριά τους. Και έδειξαν και την πραγματική τους επικινδυνότητα. Τα είχαν δείξει και τις προηγούμενες ημέρες αλλά είναι αυτή η φοβερή προσαρμογή, ακόμα και η δική μας προσαρμογή, ότι όταν είναι ένα μικρό παιδί, ο συμβολισμός ότι είναι άτακτος, είναι χουλιγκάνος, παραβατικός, δικαιολογεί τέτοιες συμπεριφορές του κράτους. Χθες το βράδυ δεν υπήρχε καμιά τέτοια δικαιολογία. Κι όμως δεν υπήρχε κανένα τέτοιο επεισόδιο. Η στάση του υπουργού χθες το βράδυ και της αστυνομικής διεύθυνσης την οποία επισκέφθηκα μαζί με τον Μανώλη Γλέζο ήταν μια στάση απολογίας και καθησυχασμού. Μια στάση μείωσης της σημασίας του γεγονότος. Ότι ήταν ένα έργο που ξέφευγε από τον σχεδιασμό, που παρέβαινε τις διαταγές, που οφειλόταν σε υπερβάλλοντα ζήλο. Τους εξηγήσαμε ότι δεν ήταν έτσι. Ότι και το επεισόδιο με τον ερευνητή επιστήμονα, τον κ. Παρτσάνογλου που ζητώντας να υπάρχει μια πιο ανθρώπινη συμπεριφορά σε κάποιους μετανάστες που είχαν συλληφθεί και ακριβώς επειδή αυτός ασχολείται με τα μεταναστευτικά ζητήματα υπέστη την βίαιη συμπεριφορά της αστυνομίας και κρατήθηκε δυο τρεις μέρες στο αστυνομικό τμήμα και ακόμα βρίσκεται μπλεγμένος με μια δικαστική κατηγορία εναντίον του. Πέραν αυτού, έχουμε καθημερινά σε όλη αυτή την επιχείρηση τέτοιου είδους παραβάσεις και παραβιάσεις της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της νομιμότητας. Δεν νοείται έρευνα υπό αυτές τις συνθήκες και με αυτούς τους όρους. Πιστεύουμε ότι όλη αυτή η σχεδιασμένη επιχείρηση από τον νέο υπουργό Προστασίας του Πολίτη είναι αδιέξοδη κα επικίνδυνη. Ζητήσαμε όχι μόνο να υπάρξει μια αντιμετώπιση για το χθεσινό επεισόδιο που αφορούσε ανθρώπους που ήταν γνωστοί και αυτό δημιούργησε και μια αμηχανία στην αστυνομία και στο υπουργείο αλλά να επανασχεδιαστεί η πολιτική αυτή, να ακυρωθεί αυτή η πολιτική γιατί προσβάλλει και τα δικαιώματα και τις ελευθερίες και την αξιοπρέπεια των πολιτών και γίνεται επικίνδυνη. Νομίζω ότι και η χτεσινή παρέμβαση του Μανώλη Γλέζου επικεντρώθηκε στις πολιτικές ευθύνες και όχι στις ευθύνες κάποιων αρμόδιων, υπεύθυνων αστυνομικών που διοικούσαν την συγκεκριμένη μονάδα. Η δε δικαιολογία ότι αυτή η παρέμβαση που έγινε ήταν συνέχεια ενός επεισοδίου που είχε συμβεί στην Ζωοδόχου Πηγής και Σόλωνος λίγη ώρα πριν όπου η αστυνομία δέχτηκε πετροβολισμό και ήταν ένα επεισόδιο που απ’ ότι φαίνεται συνέβη, δεν δικαιολογεί αυτή την συμπεριφορά διότι όπως ξέρετε η απόσταση είναι μεγάλη, ο χώρος δεν έχει καμία σχέση με αυτό και εν πάση περιπτώσει η παρέμβαση στο Floral και η γενικότερη παρέμβαση στην περιοχή έγινε με διαταγή. Δεν έγινε εν βρασμώ και εν θερμώ ως συνέχεια του προηγούμενου επεισοδίου. Έγινε με συγκεκριμένη διαταγή για να ελεγχθούν κάποιοι χώροι με αυτό τον αυθαίρετο τρόπο».

ΣΩΤ. ΔΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ: «Βρισκόμασταν εδώ μετά την παρουσίαση του βιβλίου. Είχαμε κάτσει συντροφιά και κουβεντιάζαμε όταν απ’ έξω συνέβησαν όσα ακούσατε. Η προσωπική μου εμπειρία είναι ότι πήρα το κινητό μου να καταγράψω την εικόνα απλά δεν πρόλαβα να κάνω τίποτα γιατί πάρα πολύ γρήγορα ένας από τις αστυνομικές δυνάμεις προκλητικά μου έκανε νόημα σαν να μου λέει τραβάς την φάτσα μου και το επόμενο ήταν να είμαι μπρούμυτα στον δρόμο, ακινητοποιημένος και μετά ήρθε άλλος ένας συνάδελφός του και μου έβαλαν χειροπέδες, με άφησαν να περιμένω στο πεζοδρόμιο και σε όλες τις διαμαρτυρίες μου και στο ότι θα βρείτε την ταυτότητά μου στην τσέπη μου μαζί με την ταυτότητα της Ένωσης Συντακτών, αγνόησαν επιδεικτικά όλες τις διαμαρτυρίες όπως και όλων των υπολοίπων που είχαν συγκεντρωθεί και διαμαρτύρονταν για να μας αφήσουν. Μας προσήγαγαν στην ΓΑΔΑ, περίμεναν λίγη ώρα και όταν κατάλαβαν τι ακριβώς έχει συμβεί εμένα προσωπικά με κάλεσε ο επικεφαλής της βάρδιας και μου ζήτησε πολλές συγγνώμες, μου είπε ότι ήταν λάθος, δεν θα έπρεπε να έχουμε προσαχθεί μ’ αυτό τον τρόπο. Κατόπιν της συγγνώμης του επικεφαλής, μου είπαν ότι έγινε από λάθος και με άφησαν να φύγω. Δεν θέλω να κάνω κανένα άλλο σχόλιο για αυτό. Ανεξαρτήτως όμως της δημοσιογραφικής ιδιότητας ουσιαστικά μπορεί να συμβεί στον οποιοδήποτε και εντελώς συμπτωματικά. Βρίσκεσαι σε ένα χώρο συνάθροισης και ξαφνικά κάποιοι σε συλλαμβάνουν για οποιοδήποτε λόγο, χωρίς κανένα πραγματικό λόγο».

ΣΤΕΛΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΑΔΗΣ: «Εμένα με συνέλαβαν επειδή χρησιμοποίησα ως δημοσιογράφος τη φωτογραφική μου μηχανή για να γράψω σε βίντεο την σύλληψη του Δημήτρη Παπαχρήστου. Τους είπα ότι είμαι δημοσιογράφος, ότι συνεργάζομαι με την Ελευθεροτυπία, με τον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ και ότι κάνω την δουλειά μου. Αφού τράβηξα το ολιγόλεπτο βίντεο στην συνέχεια μπήκα ξανά στην αίθουσα και με ακολούθησαν χωρίς να τους έχω δει οχτώ αστυνομικοί με κράνη οι οποίοι με έπιασαν από πίσω και ο επικεφαλής τους, ένας αρχιφύλακας μου γύρισε με πολύ βία το χέρι στην πλάτη ενώ οι άλλοι με τραβούσαν από σακάκι και μ’ αυτό τον τρόπο με οδήγησαν έξω. Στην συνέχεια παρά τις διαμαρτυρίες μου με οδήγησαν με την συνοδεία αστυνομικών στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας όπου ήρθε ένα περιπολικό και με παρέλαβε και με πήγε στη ΓΑΔΑ. Δεν ξέρω γιατί αλλά μας πήγαν στο τμήμα που είχε μια επιγραφή που γράφει Τμήμα Προστασίας Κράτους και Πολιτεύματος. Προφανώς είχαν σκοπό να μας παραπέμψουν με κάποιο νόμο περί κατασκοπείας. Εγώ άσκησα το απλούστερο δικαίωμά μου ως δημοσιογράφος να καταγράψω ένα συμβάν το οποίο μάλιστα εμπεριείχε πολλά στοιχεία κατάχρησης εξουσίας. Στην ΓΑΔΑ όπου είχαν μάλλον αντιληφθεί ότι δεν είμαστε κατάσκοποι είχε αλλάξει η συμπεριφορά, οι Γενικοί Διευθυντές που μας δέχτηκαν στα γραφεία τους ήταν πάρα πολλοί ευγενικοί, απολογήθηκαν, είπαν ότι δεν είναι αυτή η πολιτική της αστυνομίας και το ίδιο μου επανέλαβε και ο υπουργός ο οποίος τηλεφώνησε την ώρα που ήμουν στο γραφείο του Γενικού Διευθυντή και ζήτησε να μου μιλήσει και μου ζήτησε συγγνώμη και μου είπε ότι προσπαθεί να εφαρμόσει μια πολιτική αλλά ξεφεύγει στη εφαρμογή της. Τον ενημέρωσα ότι είναι λάθος να αποδίδονται ευθύνες στους κοινούς αστυνομικούς την στιγμή μάλιστα που πολλοί από αυτούς που με συνόδευαν μου ζήτησαν και συγγνώμη. Είναι φανερό ότι είχαν μια άνωθεν εντολή για να ενεργούν μ’ αυτό τον τρόπο και του είπα ότι εμείς είμαστε πολίτες που είμαστε γνωστοί στο χώρο των ΜΜΕ λόγω της δουλειάς μας και λόγω της πολιτικής μας δραστηριότητας έχουμε μια υποστήριξη. Παρ’ όλα αυτά, η μεταχείριση είναι πάρα πολύ κακή. Θέλω με την ευκαιρία να ευχαριστήσω όλους όσους κινητοποιήθηκαν και από τον ΣΥΡΙΖΑ και από τον ΣΥΝ και τον Θ. Δρίτσα και τον Μ. Γλέζο που ήρθαν στην ΓΑΔΑ, την Ιωάννα Κούρτοβικ και όλους τους δικηγόρους που ήρθαν να συμπαρασταθούν. Είπα στον κ. Χρυσοχοΐδη ότι ακόμη και αν έχει τις καλύτερες προθέσεις, μ’ αυτή την πολιτική πιθανά τα πράγματα οδηγούνται σε πολύ μεγάλες αναταραχές διότι ασκείται μια τρομοκρατία σε μια από τις καλύτερες πολιτιστικά περιοχές των Βαλκανίων που είναι τα Εξάρχεια και θα έχει όλη την ευθύνη εάν συμβεί ένας καινούργιος Δεκέμβρης και εάν έχουμε άλλο ένα θύμα σαν το Αλ. Γρηγορόπουλο. Γιατί όταν εμείς που έχουμε και κάποια ηλικία και είμαστε και γνωστοί μας επιφυλάσσουν μια τέτοια μεταχείριση μπορεί κανείς να αντιληφθεί τι μεταχείριση επιφυλάσσουν στους υπόλοιπους πολίτες που συλλαμβάνονται καθημερινά στη ευρύτερη περιοχή των Εξαρχείων χωρίς καμιά άλλη κάλυψη».

ΧΡΙΣΤΟΦ. ΚΑΣΔΑΓΛΗΣ : «Μιλώντας πρώτα ως δημοσιογράφος θέλω να κρατήσουμε ένα πράγμα το οποίο θεωρώ πολύ σημαντικό. Σήμερα στο Ιντερνέτ κυκλοφορεί ένα βίντεο που δείχνει ακριβώς τη σύλληψη του Δ. Παπαχρήστου. Είναι το βίντεο που τράβηξε ο Στέλιος. Και τώρα έχουμε τη εξίσωση και την λύση. Ο Στέλιος συνελήφθηκε για το βίντεο που τράβηξε και συνελήφθηκε για να παίξει αυτό το βίντεο. Πρέπει να πω ότι ως δημοσιογράφος ζηλεύω και εγώ θα ήθελα να το έχω τραβήξει. Νομίζω ότι αυτό δείχνει γιατί ακριβώς μιλάμε όπως και η σύλληψη του Παπαχρήστου ήταν γιατί συμπαραστάθηκε στα παιδιά. Αυτό που κάνουμε εμείς τώρα και που πρέπει να κάνουμε κάθε μέρα, όχι επειδή βρεθήκαμε τυχαία, αλλά και όταν ακούμε στις ειδήσεις ότι κάτι έγινε στα Εξάρχεια και απ’ το μυαλό μας μπορεί να περνάνε διάφορα και να μπαίνουμε και εμείς στην παγίδα ότι εκεί το παιχνίδι είναι δεδομένο και το γκέτο είναι γκέτο γιατί δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Αυτό πρέπει να σπάσουμε και είναι ευτύχημα τελικά το ότι χτες πάρα πολύς κόσμος βρέθηκε εδώ και είχε την ευκαιρία να συμπαρασταθεί, να αντισταθεί, να βιντεοσκοπήσει, να δώσει συνέχεια σε αυτό και είναι μια συνέχεια που πρέπει από σήμερα να μεγαλώσει και να πολλαπλασιαστεί. Για το ίδιο το περιστατικό θα μόνο το εξής. Εγώ έγραψα ένα βιβλίο για να μιλήσω για τους; Δαίμονες που ταλανίζουν την Αριστερά. Χτες, όμως, είχαμε την ευκαιρία πέρα από το μιλήσουμε γι’ αυτούς τους δαίμονες, να δούμε και τους άλλους δαίμονες που είναι άλλου τύπου και συχνά ομφαλοσκοπώντας στα δικά μας μπορεί και να τους ξεχνάμε. Υπήρχαν εδώ τόσα άτομα χτες που ήρθαν στα Εξάρχεια για να συμμετάσχουν σε μια κουβέντα και βρεθήκαν μπροστά σε μια απειλή. Και θέλω να το κρατήσουμε αυτό γιατί όταν ζητάει συγγνώμη ο κ. Χρυσοχοΐδης, ζήτησε συγγνώμη όπως το κατάλαβα εγώ από τα φυσικά πρόσωπα αλλά αυτό δεν μας φτάνει. Συγγνώμη για το σοκ, που το σοκ δεν είναι και τόσο σπουδαίο, αριστεροί είμαστε και δεν είναι η πρώτη φορά που τα ζούμε αυτά αλλά για το μήνυμα το ποιος θα ζητήσει συγγνώμη και το μήνυμα είναι φύγετε, τραβηχτείτε από τα Εξάρχεια, έρχεται επέτειος του Πολυτεχνείου, έρχεται επέτειος της δολοφονίας του Αλ. Γρηγορόπουλου και εμείς θέλουμε να καθαρίσουμε αυτό το πεδίο όπως το κάνουν οι ισραηλινοί στην Γάζα γιατί έτσι αισθανθήκαμε χτες και λέγοντάς το αυτό εκπροσωπώ και αυτούς που ήρθαν να συμμετάσχουν σ’ αυτή την παρουσίαση».

To Γραφείο Τύπου

TVXS.GR Σύλληψη Παπαχρήστου στα Εξάρχεια

ΚΑΛΕΣΜΑ – ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Παναττική κινητοποίηση την Τρίτη 20/10 στο λιμάνι του Πειραιά.

Με σύνθημα ΟΧΙ στην ιδιωτικοποίηση – έξω η COSCO από το λιμάνι –αλληλεγγύη στον αγώνα των εργαζομένων του ΟΛΠ . Ο ΣΥΡΙΖΑ Πειραιά και η Κεντρική Οργανωτική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ καλούν την Τρίτη 20/10 στις 6 το απόγευμα στο σταθμό Πειραιά του Ηλεκτρικού σε συγκέντρωση ασπίδα προστασίας για το δημόσιο λιμάνι –και πορεία στους κεντρικούς δρόμους του Πειραιά με κατάληξη σε μεγάλη εκδήλωση στην Πλατεία Κοραή (δημαρχείο).

Η Οργανωτική Επιτροπή

Ανακοίνωση της Επιτροπής Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ για τις κακουργηματικες διώξεις νεαρών λόγω χρήσης αμφίεσης (κουκούλα)

Οι πρόσφατες διώξεις συλληφθέντων με τον ελευθεροκτόνο νόμο για τη χρήση αμφίεσης ως επιβαρυντικό στοιχείο για κακουργηματικής μορφής έγκλημα ξαναφέρνει στην επιφάνεια τον απαράδεκτο νόμο που ψήφισε η Νέα Δημοκρατία για το σχετικό θέμα.

Η Επιτροπή Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει αυτές τις διώξεις ως βαθιά αντιδημοκρατικές, οι οποίες πλήττουν, παράλληλα, τον πυρήνα του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης και της ελευθερίας της δημόσιας συνάθροισης.

Καλούμε τους αρμόδιους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ, που ως αντιπολίτευση καταψήφισαν και κατακεραύνωσαν εντός και εκτός Βουλής τις σχετικές ρυθμίσεις, να προχωρήσουν στην άμεση κατάργηση του απαράδεκτου νόμου για την ποινικοποίηση χρήση αμφίεσης και να αποκαταστήσουν, ως προς το ζήτημα αυτό, το κράτος δικαίου.

To Γραφείο Τύπου