Τα αναπάντητα ερωτήματα από τη Δ.Ε.Θ. και οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ»

O Πρόεδρος του ΣΥΝ Αλ. Τσίπρας στην εισήγησή του τόνισε:

«Όσο και αν γίνεται μια τιτάνια προσπάθεια από τα Μέσα Ενημέρωσης να κάνουν το ψάρι κρέας, η αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί.

Και η αλήθεια είναι ότι στη ΔΕΘ τόσο ο κ. Καραμανλής όσο και ο κ. Παπανδρέου παρουσίασαν προγράμματα σκληρής λιτότητας που ρίχνουν το κύριο βάρος της κρίσης στους οικονομικά ασθενέστερους και ενισχύουν τις ανισότητες στη διανομή του παραγόμενου πλούτου υπέρ των δυνάμεων του κεφαλαίου, όπως ακριβώς αξιώνουν «κύκλοι» τις αγοράς και επιβάλει το Σύμφωνο Σταθερότητας.

Η διαφορά ήταν ότι ενώ ο κ. Καραμανλής παρουσίασε το πακέτο των κοινωνικά ανάλγητων μέτρων του χωρίς περιτύλιγμα, ο κ. Παπανδρέου παρουσίασε το δικό του πρόγραμμα με περιτύλιγμα συμπόνιας.

Είναι φανερό ότι το ΠΑΣΟΚ και ο κ. Παπανδρέου, σε πολλές περιπτώσεις, δανείζεται τις λέξεις μας αλλά όχι τις προτάσεις μας

Το βασικό ερώτημα που και ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης άφησαν αναπάντητο στη ΔΕΘ, είναι το ερώτημα που ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να αναδείξει όλο το προηγούμενο διάστημα και έχει θέσει στο κέντρο της προεκλογικής του εκστρατείας:

Με ποιον τρόπο θα θωρακιστεί η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας μας απέναντι στην κρίση, πώς θα ορθώσουμε μια ασπίδα κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης για τους οικονομικά ασθενέστερους;

Και για να το κάνω πιο συγκεκριμένο:

Είναι εφικτό να έχουμε έξοδο από την κρίση χωρίς προστασία της απασχόλησης, χωρίς πρόγραμμα νέων θέσεων εργασίας, χωρίς αποτελεσματική καταπολέμηση της ανεργίας και της ελαστικής εργασίας;

Εμείς λέμε όχι.

Διότι έξοδος από την κρίση δε σημαίνει να διασφαλίσουν τα κέρδη τους οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι τράπεζες, αλλά να διασφαλιστεί η εργασία και το εισόδημα, να κατοχυρωθεί ένα πλαίσιο κοινωνικής προστασίας.

Πρέπει να γίνει καθαρό. Σε περίοδο κρίσης δε μπορεί να είναι όλοι κερδισμένοι. Δε μπορεί να είναι ευχαριστημένοι και όσοι θησαύρισαν την προηγούμενη περίοδο και όσοι βρέθηκαν να πληρώνουν το κόστος της κρίσης. Κάποιος λοιπόν, πρέπει να επωμιστεί το κόστος.

Το βασικό ερώτημα είναι από ποιων την τσέπη θα βγουν τα λεφτά που θα καλύψουν ελλείμματα και χρέη.

Από ό,τι ακούμε, διαβάζουμε, μαθαίνουμε, επιχειρηματίες, τράπεζες, ξένες αγορές είναι απολύτως ευχαριστημένοι με την προοπτική μιας ανώδυνης δικομματικής εναλλαγής.

Μήπως λοιπόν οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα να περιμένουν;

Επιτρέψτε μου να θέσω μια σειρά από ερωτήματα που δημιουργήθηκαν από την εμφάνιση στη ΔΕΘ, του κ. Καραμανλή και του κ. Παπανδρέου σε βασικούς άξονες πολιτικής.

Πιο συγκεκριμένα:

1) Εισοδήματα

Η Νέα Δημοκρατία προαναγγέλλει «πάγωμα» μισθών, ενώ το ΠΑΣΟΚ από την άλλη, εκμεταλλευόμενο τον χαμηλότερο πληθωρισμό της ελληνικής οικονομίας, προαναγγέλλει αυξήσεις στο ύψος του πληθωρισμού.

Προαναγγέλλει επί της ουσίας ένα τριετές πρόγραμμα λιτότητας, τη στιγμή που θεωρεί ως προοδευτική πρόταση την αύξηση του βασικού μισθού ενός αποφοίτου υποχρεωτικής εκπαίδευσης κατά 30 λεπτά την ημέρα.

Θυμίζουμε ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ, δηλαδή η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ, υπέγραψαν την επαίσχυντη Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που προβλέπει αυξήσεις 80 λεπτών την ημέρα.

Στην ουσία και οι δύο προτείνουν μια τελείως παράλογη εισοδηματική πολιτική σε περίοδο κρίσης, ακόμα και για «ορθόδοξους» οικονομολόγους.

Ρωτάμε λοιπόν:

Πώς είναι δυνατόν να ξεφύγει η οικονομία από την κρίση αν δεν ενισχυθούν τα πραγματικά εισοδήματα, ώστε να ενισχυθεί η κατανάλωση και με αυτό τον τρόπο να τονωθεί η οικονομική δραστηριότητα;

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προτείνει νομοθετική ρύθμιση για διορθωτικό ποσό στον κατώτατο μισθό, 200 ευρώ το τρέχον έτος συν 100 ευρώ το επόμενο, ώστε ο κατώτατος μισθός να πλησιάσει τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

2) Ανεργία

Τη στιγμή που η ανεργία καλπάζει, μεσούσης της κρίσης (8,6% τον Ιούνιο), ενώ μαζί με την «κρυφή» ανεργία, οι άνεργοι εκτιμώνται στους 1,1 εκατομμύρια, δεν ακούστηκε κανένας προγραμματισμός από τα δύο κόμματα για το πώς θα αυξηθούν οι θέσεις εργασίας σε περίοδο κρίσης.

Η μόνη αναφορά του Γ. Παπανδρέου σε πολιτική για την μείωση της ανεργίας ήταν η επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών των νέων για μια τετραετία.

Με αυτό το μέτρο, που στην ουσία αποτελεί ένα ακόμη δώρο για την εργοδοσία, δεν καταπολεμάται σε καμία περίπτωση η ανεργία αφού στην ουσία, οι εργοδότες θα προτιμούν νέους εργαζομένους από τους μεγαλύτερος και έτσι απλά θα μετακυλύεται ηλικιακά η ανεργία. Ρωτάμε λοιπόν να μάθουμε:

Με ποιον συγκεκριμένο τρόπο τα δύο μεγάλα κόμματα σκοπεύουν να αντιμετωπίσουν την καλπάζουσα ανεργία;

Ο ΣΥΡΙΖΑ θέτει ξεκάθαρα ως στόχο τη δημιουργία 100.000 θέσεων εργασίας ετησίως για μια πενταετία μέσω κάλυψης των χιλιάδων οργανικών κενών στην εκπαίδευση, στην υγεία στην πρόνοια και μέσω της αύξησης των δημόσιων επενδύσεων.

3) Εργασία

Ο κ. Παπανδρέου στην ομιλία του στη ΔΕΘ έκανε αναφορά σε «εργασιακό μεσαίωνα» περιγράφοντας τις εργασιακές σχέσεις. Αυτό που ξέχασε βέβαια να αναφέρει είναι ότι αυτός ο εργασιακός μεσαίωνας, που όντως υπάρχει, είναι δημιούργημα μιας σειράς νομοθετημάτων τόσο των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ. Ρωτάμε λοιπόν:

Θα καταργήσουν κάποιον από τους νόμους που έχουν καταντήσει την ελληνική αγορά εργασίας την πιο ευέλικτη στην Ευρώπη:

• Το ν. 2639/98 του ΠΑΣΟΚ που επεκτείνει τη μερική απασχόληση στο δημόσιο τομέα;

• Το ν. 2874/2000, επίσης του ΠΑΣΟΚ, που θεσπίζει την αύξηση του ορίου απολύσεων και την περαιτέρω διευθέτηση του χρόνου εργασίας;

• Το ν. 2956/2001 επίσης του ΠΑΣΟΚ που καθιερώνει τη δημιουργία εταιριών που υπενοικιάζουν εργαζόμενους σε άλλες επιχειρήσεις; Να υπενθυμίσουμε σε αυτό το σημείο πως η «υπόθεση Κούνεβα» είναι προϊόν αυτού του νόμου.

• Τους ν. 3385/2005 και 3429/2005 της Νέας Δημοκρατίας που απορρυθμίζουν πλήρως την αγορά εργασίας τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα;

Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει την κατάργηση των παραπάνω νόμων.

4) Στρατιωτικοί εξοπλισμοί

Ούτε ο κ. Καραμανλής ούτε ο κ. Παπανδρέου έκαναν την παραμικρή αναφορά σε μείωση των στρατιωτικών εξοπλισμών. Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα στην Ευρώπη και 13η στον κόσμο σε στρατιωτικές δαπάνες με 4,1% του ΑΕΠ.

Ενώ είναι πρώτη στην Ευρώπη και 5η στον κόσμο σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς για την περίοδο 2004-2008. Και όλα αυτά την στιγμή που υπολείπεται σημαντικά σε δαπάνες για την παιδεία, την υγεία και την προστασία του περιβάλλοντος.

Θέτουμε λοιπόν το ερώτημα τόσο στον κ Καραμανλή όσο και στον κ. Παπανδρέου. Ρωτάμε λοιπόν:

Σκοπεύουν να μειώσουν δραστικά τα εξοπλιστικά προγράμματα ώστε να εξοικονομήσουν πόρους για τις βασικές ανάγκες της οικονομίας και της κοινωνίας; Σκοπεύουν να σηκώσουν κεφάλι στις επιταγές της διεθνούς αμυντικής βιομηχανίας και του ΝΑΤΟ;

Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει τη άμεση μείωση των εξοπλιστικών δαπανών στο μισό.

5) Τράπεζες

Η κυβέρνηση της ΝΔ, εν μέσω κρίσης, κατάφερε να διασφαλίσει 28δις. για τις τράπεζες. Ταυτόχρονα οι τράπεζες απομυζούν το δημόσιο πλούτο, αφού αξιοποιούν ένα ληστρικό μηχανισμό που τους επιτρέπει να δανείζονται με 1% από την ΕΚΤ ( τη στιγμή που το ελληνικό δημόσιο δεν μπορεί απευθείας να δανειστεί από την ΕΚΤ) και στη συνέχεια δανείζουν με 5% το ελληνικό δημόσιο, κερδίζοντας εκατομμύρια.

Η πρακτική αυτή, μεταξύ άλλων, εκτόξευσε τα κέρδη των τραπεζών το πρώτο εξάμηνο το 2009, ενώ καταληστεύει το δημόσιο χρήμα.

Οι προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν περιόρισαν την αυθαιρεσία των τραπεζών, αλλά φρόντισαν επιμελώς να την θέσουν σε ασυλία.

Ο κ. Παπανδρέου στη ΔΕΘ, παρόλο που στο ρητορικό επίπεδο παρουσιάστηκε λάβρος κατά των τραπεζών( δήλωσε ότι θα «περιορίσει την αυθαιρεσία των τραπεζών») δεν είπε τίποτα συγκεκριμένο.

Ρωτάμε λοιπόν:

• Πώς θα συνεισφέρουν οι τράπεζες με τα υψηλά τους κέρδη στην ανάληψη των βαρών που γεννά η κρίση; Με ποιόν τρόπο θα κλείσει η ληστρική ψαλίδα επιτοκίων χορηγήσεων – καταθέσεων, πώς θα μειωθούν τα μπόνους, πως θα σταματήσει η αυθαιρεσία χωρίς ουσιαστικό ρόλο του δημοσίου;

Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει ένα δημόσιο πυλώνα στο τραπεζικό σύστημα μέσω της ανάκτησης του ελέγχου της Εθνικής Τράπεζας, του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και της Αγροτικής. Προτείνει επίσης την ίδρυση τραπεζών ειδικού σκοπού τόσο για τη στέγη όσο και για τις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις

6) Εκποίηση δημόσιας περιουσίας

Την πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ για τις ιδιωτικοποιήσεις την γνωρίζουμε πολύ καλά και ο κ. Καραμανλής στη ΔΕΘ κατέστησε σαφές ότι θα συνεχιστεί η ίδια πολιτική εκποίησης της δημόσιας περιουσίας.

Ο κ. Παπανδρέου στην ομιλία τους στη ΔΕΘ άφησε πολλά ερωτηματικά σε σχέση με τις ιδιωτικοποιήσεις. Συγκεκριμένα:

• Ενώ όταν ψηφιζόταν η παράδοση του ΟΤΕ στην D.T. το ΠΑΣΟΚ δήλωνε ότι θα ακυρώσει τη συμφωνία, σήμερα μιλά απλώς για «επαναδιαπραγμάτευση». Το ίδιο ισχύει και με την ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ, όπου το ΠΑΣΟΚ είχε υποστηρίξει τη συμμετοχή του δημοσίου στο νέο σχήμα, ενώ σήμερα ακόμη και αυτό το αφήνει ανοιχτό. Το ίδιο ισχύει για την συμφωνία του ΟΛΠ με την COSCO (η «ακύρωση» της συμφωνίας έγινε «επαναδιαπραγμάτευση»).

• Για την ανάγκη ανάκτησης του δημόσιου ελέγχου τηςικής ο κ. Παπανδρέου στη ΔΕΘ δήλωσε ασαφώς ότι στο τραπεζικό σύστημα υπάρχει η ανάγκη ενός πυλώνα που το ελληνικό δημόσιο «θα έχει λόγο».

• Για τα ΕΛ.ΠΕ ο κ. Παπανδρέου, παρόλο που ρωτήθηκε στην ΔΕΘ, δεν είπε τι προτίθεται να κάνει. Ένοχη σιωπή. Υπογραμμίζουμε ότι το ερώτημα αυτό το έχουμε θέσει κι εμείς σε σχέση με το μάνατζμεντ των ΕΛΠΕ και έχει ιδιαίτερη σημασία διότι είναι μέσω των ΕΛΠΕ που το ελληνικό δημόσιο συμμετέχει στον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης.

Οι παλαιότερες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ ιδιωτικοποίησαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο: τον ΟΤΕ (66%), την Εθνική Τράπεζα, την Εμπορική Τράπεζα, την Γενική Τράπεζα, την ΕΤΒΑ, την Τράπεζα Κρήτης, τη ΔΕΗ (49%), τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, τον ΟΠΑΠ (25,5%), τις ακτές και μαρίνες της Αττικής, την Ολύμπικ Κέτερινγκ, τα ΚΑΕ, τα Ελληνικά Πετρέλαια (64,1%), το Καζίνο της Πάρνηθας, τον ΟΛΠ (25,5%), τον ΟΛΘ (25,7%) την ΕΥΔΑΠ (48,9%). Η τελευταία κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στον κρατικό προϋπολογισμό του 2004 συμπεριέλαβε ως στόχο την ιδιωτικοποίηση της Νέας ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ, των Ελληνικών Τουριστικών Ακινήτων, των ΕΛΤΑ και της Εταιρείας Επενδύσεων Ακίνητης Περιουσίας. Ρωτάμε λοιπόν:

Θεωρούν ότι με τις ιδιωτικοποιήσεις ό,τι έγινε, έγινε; Με δεδομένη την κρίση, είναι αυτή η επιλογή μια δικαιωμένη επιλογή;

Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει την ανάκτηση από το δημόσιο των εταιριών στρατηγικής σημασίας.

7) Φορολογικό σύστημα

Σε σχέση με τη φορολογία γνωρίζουμε ότι η κυβέρνηση της ΝΔ

(α) μείωσε το φορολογικό συντελεστή για τις ΑΕ και ΕΠΕ από το 35% στο 25%

(β) αύξησε τον ΦΠΑ από το 18% στο 19%

(γ) διατήρησε την άδικη για τους πολλούς σχέση μεταξύ των έμμεσων και άμεσων φόρων (60-40)

(δ) σχεδόν εκμηδένισε την φορολογία της περιουσίας και των εισοδημάτων της εκκλησίας

(ε) διατήρησε τον φορολογική ασυλία των εφοπλιστών, ακολουθώντας την πολιτική του ΠΑΣΟΚ.

Σε σχέση με τη φορολογία ο κ. Παπανδρέου στη ΔΕΘ παρόλο που μίλησε για ένα «δίκαιο φορολογικό σύστημα»:

(α) Εξήγγειλε την παραπέρα μείωση του φορολογικού συντελεστή για τα μη διανεμόμενα κέρδη των επιχειρήσεων, υποτίθεται για αναπτυξιακούς λόγους (επενδύσεις – θέσεις εργασίας).

Πέρα από το ότι είναι γνωστό πως τα μη διανεμόμενα κέρδη δεν χρησιμοποιούνται κατ’ ανάγκη για επενδύσεις αλλά μέσω λογιστικών αλχημειών επιστρέφουν στους μεγαλομετόχους των επιχειρήσεων. Ο συντελεστής αυτός είναι ήδη πολύ μικρός, 25%.

Ρωτάμε λοιπόν:

Που θα πάει ο συντελεστής αυτός; στο 10% στο 5% στο 0% δηλ κέρδη χωρίς κανέναν απολύτως φόρο;

(β) Μίλησε για ενιαία φορολογική κλίμακα στην οποία θα μπαίνουν όλα τα εισοδήματα αλλά άφησε ασαφές το ποια θα είναι αυτή η ενιαία κλίματα, ποιο το αφορολόγητο όριο.

Μόνο με λεπτομερή στοιχεία, που το ΠΑΣΟΚ, όμως, επιμελώς αποκρύπτει, μπορεί κανείς να κρίνει αν προτείνει ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα.

Ρωτάμε λοιπόν:

Πόσα κλιμάκια θα έχει και τι συντελεστές σε κάθε κλιμάκιο;

(γ) Δεν έκανε καμία αναφορά στο δίκαιο και αναγκαίο μέτρο της τιμαριθμοποίησης της φορολογικής κλίμακας, παρόλο που υποτίθεται ότι αυτό είναι στοιχείο του προγράμματός του όπως αυτό αναγράφεται στην ιστοσελίδα του. Ρωτάμε λοιπόν:

Ποια είναι η θέση τους για την τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας;

(δ) Δεν έκανε καμία αναφορά στην άδικη σχέση των έμμεσων – άμεσων φόρων παρόλο που και αυτό υποτίθεται ότι είναι στοιχείο του προγράμματός του και μάλιστα «άμεσης προτεραιότητας». Ρωτάμε λοιπόν:

Θεωρούν ότι η αναλογία άμεσων –έμμεσων φόρων είναι δίκαιη;

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη προτείνει με λεπτομέρεια ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα

8) Κοινωνική ασφάλιση

Για τη ΝΔ γνωρίζουμε ότι, παρά τις περί του αντιθέτου δεσμεύσεις της στις εκλογές του 2000, με την αντιασφαλιστική μεταρρύθμισή (ν. Πετραλιά) και τη ρύθμιση για ΒΑΕ που «πέρασε» το φωτεινό καλοκαίρι περιέκοψε ασφαλιστικά δικαιώματα και επιδείνωσε την ήδη δυσμενή κατάσταση των ασφαλιστικών ταμείων.

Ιδιαίτερη ανησυχία όμως προκαλούν και όσα είπε ο κ. Παπανδρέου στη ΔΕΘ όπου δήλωσε ότι προτίθεται να «ανοίξει το ασφαλιστικό».

Ο κ. Παπανδρέου ούτε λίγο ούτε πολύ επανέφερε τη βασική φιλοσοφία των προτάσεων Γιαννίτση, όπου ανατρέπεται ο δημόσιος και αναδιανεμητικός χαρακτήρας του ασφαλιστικού συστήματος.

Προωθείται το σύστημα των τριών πυλώνων όπου περιλαμβάνει (α) μία εθνική σύνταξη για όλους η οποία είναι τόσο χαμηλή που καταντάει προνοιακό επίδομα (500 ευρώ το άτομο και 950 το ζευγάρι είπε ο κ. Παπανδρέου), (β) ένα μέρος ανταποδοτικών των εισφορών που έχει καταβάλει ο εργαζόμενος και (γ) αμιγώς ιδιωτική ασφάλιση.

Επίσης ο κ. Παπανδρέου στην ομιλία του στη ΔΕΘ διακήρυξε τη διάσπαση του κλάδου υγείας – πρόνοιας όχι μόνο για το ΙΚΑ αλλά και για τα 4 μεγάλα ταμεία αφού δήλωσε ότι η κυβέρνησή του θα προχωρήσει στην «κοινοπραξία των τεσσάρων μεγάλων ασφαλιστικών φορέων (ΙΚΑ, ΟΓΑ, ΟΑΕΕ, ΟΠΑΔ) με στόχο τον από κοινού έλεγχο των δαπανών υγείας.»

Ρωτάμε λοιπόν:

Είναι στις προθέσεις τους να προωθήσουν ένα ασφαλιστικό σύστημα τριών πυλώνων; Θα πληρώσει ποτέ το δημόσιο τα χρέη του προς τα ασφαλιστικά ταμεία;

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εδώ και χρόνια προτείνει την ουσιαστική στήριξη του ασφαλιστικού συστήματος.

9) Παιδεία

Ενώ τα δύο κόμματα μιλούν για ενίσχυση της δημόσιας, δωρεάν παιδείας έχουν στόχο την παραπέρα εμπορευματοποίηση της παιδεία με την ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Αυτό είναι διακηρυγμένος στόχος της ΝΔ, ενώ ο κ. Παπανδρέου - παρόλο που πρόκειται για θέμα που δίχασε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ κατά την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος - επανέλαβε στη ΔΕΘ τη θέση του ότι ο ίδιος δεν διαφωνεί με τα «μη-κρατικά ιδρύματα» στην εκπαίδευση. Ρωτάμε λοιπόν:

Με ποιόν ακριβώς τρόπο τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και κολέγια θα ενισχύσουν την δημόσια, δωρεάν παιδεία (δεδομένης μάλιστα της πολύ κακής αντίστοιχης εμπειρίας από τον χώρο της υγείας).

Ο ΣΥΡΙΖΑ όπως είναι γνωστό σε όλους είναι υπέρ του δημόσιου χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και έχει κάνει αγώνες για αυτό.

10) Υγεία

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι ο κ. Παπανδρέου στη ΔΕΘ όταν μίλαγε για σπατάλη έδινε για παράδειγμα τα Νοσοκομεία. Παρόλο που τα χρέη τους είναι πράγματι πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί, η αναφορά του κ. Παπανδρέου στον χαρακτηρισμό των ελληνικών νοσοκομείων από τον ΟΟΣΑ ως «άντρο διαφθοράς» και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία λέει ότι αυτά «λειτουργούν με 30% άνω του κόστους» απ’ ότι θα χρειαζόταν. Ρωτάμε λοιπόν:

Είναι αρκετά τα λεφτά που δίνονται για την υγεία, ή μήπως προοιωνίζεται παραπέρα μείωση των δαπανών για τη δημόσια υγεία;

Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει τη γενναία αύξηση των δαπανών για την υγεία και κυρίως την άμεση κάλυψη των αναγκών σε προσωπικό. Ούτε μια κενή οργανική θέση.

11) Πράσινη Ανάπτυξη

Για άλλη μια φορά, το ΠΑΣΟΚ εξαγγέλλει την "πράσινη ανάπτυξη" χωρίς να μπαίνει σε λεπτομέρειες για τις λεπτομέρειες των πολιτικών και μέτρων που θα λάβει, χωρίς να περιγράφει συγκεκριμένους όρους εφαρμογής των σχεδιασμών. Η "πράσινη ανάπτυξη" του ΠΑΣΟΚ τείνει να αποτελέσει έναν όρο-λάστιχο, που μέσα χωρούν τα πάντα - αρκεί να (λένε ότι) έχουν μια δόση περιβαλλοντικής ευαισθησίας. Ρωτάμε λοιπόν:

Θα καταργηθεί ο "δασοκτόνος" νόμος Δρυ; Θα κυρωθούν άμεσα οι δασικοί χάρτες; Θα καταργηθεί η "εκτός σχεδίου" δόμηση; Θα αποτραπούν τα σχέδια γιγαντιαίων τουριστικών μονάδων με γήπεδα γκολφ, σε εκτάσεις που το ιδιοκτησιακό τους καθεστώς ορίζεται από τα χρυσόβουλα των σουλτάνων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προτείνει μια σειρά μέτρων τόσο για την προστασία του περιβάλλοντος αλλά και μια στρατηγική για τον συνολικό οικολογικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας.»

Γ. ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ: Θα ήθελα να συνεχίσω λέγοντας ότι 20 ημέρες πριν τις εκλογές, με την ολοκλήρωση της παρουσίασης των θέσεων των δύο μεγάλων κομμάτων στη Δ.Ε.Θ., το εκλογικό τοπίο αποκτά ορατότητα. Και ως ένα βαθμό αρχίζει να αποκτά ορατότητα και το μετεκλογικό τοπίο, υπό την έννοια ότι είναι πλέον σαφές ότι απέναντι στους πολίτες είναι δύο «πακέτα»: Το «πακέτο» του κ. Καραμανλή και το «πακέτο» του κ. Παπανδρέου. Το πρώτο είναι ένα πακέτο για διετές πρόγραμμα σταθεροποίησης και το δεύτερο για τριετές πρόγραμμα σταθεροποίησης. Το πρώτο είναι χωρίς περιτύλιγμα, σαφές, ξεκάθαρο, μιλάει για περικοπή των μισθών και των κοινωνικών δαπανών εδώ και τώρα. Το δεύτερο είναι ένα πρόγραμμα με περιτύλιγμα υπό την έννοια ότι -όπως είπε και ο κ. Παπανδρέου- οι λεπτομέρειες του τριετούς προγράμματος θα προκύψουν μέσα από μια διαπραγμάτευση με την Ε.Ε.

Αυτή όμως ήδη η εικόνα μας δείχνει ότι μπαίνουμε σαν κοινωνία σε μια φάση απροσδιόριστης διάρκειας όπου για μια ακόμη φορά κυριαρχούν λογικές περιοριστικές, λογικές λιτότητας, όπως έγινε το ΄85, όπως έγινε κατά διαστήματα όλα αυτά τα χρόνια, όπου διαρκώς έρχονται διάφορα σταθεροποιητικά προγράμματα για να αντιμετωπίσουν, υποτίθεται, τα προβλήματα που δημιούργησε η πολιτική η οποία ασκήθηκε.

Τίθεται, το ερώτημα: Αυτά τα δύο «πακέτα» είναι ίδια μεταξύ τους; Δεν υπάρχουν διαφορές; Είναι ταυτόσημα;

Η δική μας απάντηση σ΄ αυτό το ερώτημα είναι η εξής: Τα δύο «πακέτα» έχουν διαφορές μεταξύ τους. Δεν είναι ταυτόσημα. Αλλά το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αυτό. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν τα δύο «πακέτα» είναι ανταγωνιστικά μεταξύ τους ή είναι συμπληρωματικά μεταξύ τους.

Τα δύο «πακέτα» έχουν διαφορές. Το ένα είναι διετές, το άλλο είναι τριετές. Το πρώτο μιλάει για μια πολιτική γνωστή ως στρατηγική soc του ΔΝΤ, η δεύτερη στρατηγική, που κι αυτή ξεκινάει με βάση τις προτάσεις του ΔΝΤ, επεκτείνει το χρόνο προσαρμογής στα τρία χρόνια ή και περισσότερο.

Η πρώτη στρατηγική προβλέπει μηδενικές αυξήσεις στο δημόσιο τομέα. Η δεύτερη στρατηγική υπόσχεται αυξήσεις στο ύψος του πληθωρισμού, δηλαδή 0,8%.

Μπορεί κάποιος να εντοπίσει κι άλλες διαφορές, τις οποίες εμείς δεν αγνοούμε, ούτε παραβλέπουμε.

Όμως είναι προφανές ότι οι ομοιότητες είναι οι κυρίαρχες, οι ομοιότητες είναι εκείνες που προσδιορίζουν το στίγμα και των δύο «πακέτων».

Τα δύο αυτά «πακέτα» δε χωρίζονται με σινικά τείχη. Μπορεί στην πορεία του χρόνου το ένα «πακέτο» να μετεξελιχθεί στο άλλο. Θυμίζω, για να μην ακουστεί αυθαίρετη αυτή η εκτίμηση, ότι και στο παρελθόν, στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, τις ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα τις εξήγγειλε ο κ. Μητσοτάκης. Οι ιδιωτικοποιήσεις όμως έγιναν κυρίως από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.

Είναι προφανές, ότι το «πακέτο» του κ. Παπανδρέου έχει κάποιον άλλο σχεδιασμό. Προσπαθεί να εξοικονομήσει ένα χρόνο μεταβατικό, ένα χρόνο προσαρμογής. Προσπαθεί αυτό το χρόνο να αξιοποιήσει τα 15 δις από τα 28 του πακέτου για τις τράπεζες με έναν διαφορετικό τρόπο, όπως άλλωστε έχουν ζητήσει οι τραπεζίτες. Αυτό εμφανίζεται ως μια πολιτική στήριξης της ρευστότητας για την οικονομία.

Θέλω να επισημάνω τον κίνδυνο το μέτρο αυτό να μην οδηγήσει σε ενίσχυση της ρευστότητας της οικονομίας, αλλά στη ρευστότητα μόνο των τραπεζών. Εκείνο το οποίο ζητούσαν οι τραπεζίτες και από την παρούσα κυβέρνηση ήταν το εξής: Με εγγύηση του κράτους να δοθούν δάνεια σε υπερχρεωμένες επιχειρήσεις, οι υποχρεωμένες επιχειρήσεις να εξοφλήσουν τις τράπεζες και από εκεί και πέρα οι επιχειρήσεις θα μπορούσαν και να κλείσουν ή θα μπορούσε να γίνει οτιδήποτε άλλο. Πρόκειται δηλαδή για μια πολιτική μεταφοράς μέρους των επισφαλών δανείων από τις τράπεζες στο κράτος. Πρόκειται για μια προσπάθεια κοινωνικοποίησης των χρεών με παράλληλη ιδιωτικοποίηση των κερδών.

Εμείς λοιπόν, κοιτώντας με αντικειμενικότητα και τις δύο πολιτικές, διαπιστώνουμε ότι εκείνο που μας προτείνουν στην ουσία είναι μια άνεργη αμφίβολη ανάκαμψη. Αμφίβολη ανάκαμψη -δεν είναι βέβαιη-η οποία, και αν υπάρξει, θα είναι άνεργη. Θα συνοδεύεται από ανεργία. Κι αν κάποιος θέλει να μας διαψεύσει, καλούμε τον κ. Καραμανλή και τον κ. Παπανδρέου, αφού λένε ότι έχουν και οι δύο συγκεκριμένα προγράμματα, να πουν στον ελληνικό λαό, με βάση τα προγράμματά τους, πόσο εκτιμούν ότι θα είναι η ανεργία στο τέλος του 2010; Καλούμε και τα δύο κόμματα να δεσμευτούν για τις θέσεις απασχόλησης που θα δημιουργήσουν με την πολιτική τους.

Δεύτερον: Μας προτείνουν μια λιτότητα ξανά απροσδιόριστης διάρκειας. Και, κυρίως, μας προτείνουν μια πολιτική στην οποία οι εργαζόμενοι δεν έχουν καμία συμμετοχή στην όποια αύξηση του εθνικού εισοδήματος και της παραγωγικότητας. Αυτό σημαίνει, επομένως, ότι τα περί αναδιανομής είναι κούφια λόγια. Δεν μπορείς να πετύχεις αναδιανομή αν οι εργαζόμενοι δεν έχουν συμμετοχή στην όποια αύξηση του εθνικού εισοδήματος.

Μας προτείνουν μια πράσινη ανάπτυξη που, πέρα από τις ασάφειές της, μπορούμε να διακρίνουμε ήδη το χαρακτήρα της. Άλλος θα πληρώνει, άλλος θα κερδίζει. Διότι αυτό που ονομάζουν πράσινη ανάπτυξη, είναι μια επιδοτούμενη από το κράτος ανάπτυξη, την οποία θα πληρώνουν βεβαίως οι φορολογούμενοι. Ποιοι θα κερδίζουν όμως απ΄ αυτή την ανάπτυξη; Από την στιγμή που προβάλλεται ως ένα νέο πεδίο κερδοσκοπίας; Η απάντηση πιστεύουμε ότι είναι ορατή.

Γιατί είμαστε αντίθετοι σ΄ αυτό που μας προτείνουν; Είμαστε αντίθετοι γιατί θίγεται η κοινωνία που πονάει ήδη. Η ξεχασμένη κοινωνία των ανέργων, της επισφαλούς εργασίας, της υποβαθμισμένης ζωής. Πλήττεται η κοινωνία, που επλήγη ήδη από την πολιτική που προηγήθηκε. Πλήττεται η κοινωνία που θα έπρεπε σήμερα να νιώσει μια ανακούφιση.

Αλλά όχι μόνο γι αυτό. Είμαστε αντίθετοι γιατί μας ζητούν θυσίες χωρίς ελπίδα. Δε θίγεται κανένας από τους πυλώνες του μοντέλου που οδήγησε στη σημερινή κρίση. Δεν ακούσαμε τίποτα για τις τράπεζες. Οι τράπεζες δεν είναι απλές επιχειρήσεις. Είναι κέντρο οικονομικής δύναμης και εξουσίας.

Δεν ακούσαμε τίποτα για τα ΜΜΕ. Δεν ακούσαμε τίποτα για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τον μονόπλευρο προσανατολισμό της στον πληθωρισμό και όχι στην ανάπτυξη και καταπολέμηση της ανεργίας, καθώς και την απουσία ουσιαστικού δημοκρατικού πολιτικού ελέγχου των αποφάσεών της

Δεν ακούσαμε τίποτα για το Σύμφωνο Σταθερότητας, που είναι το πλαίσιο άσκησης πολιτικής. Άρα δεν αλλάζει τίποτα σε ό,τι συγκροτεί εκείνο το μοντέλο που οδήγησε σε κρίση.

Τέλος, είμαστε αντίθετοι και για έναν ακόμα λόγο. Πιστεύουμε ότι στις συνθήκες της κρίσης που ζούμε, σε μια χώρα υπερχρεωμένη, χωρίς ένα αξιόπιστο σχέδιο διεξόδου από την κρίση με όρους παραγωγικής ανασυγκρότησης, με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης και πλήρους απασχόλησης και με όρους αειφορίας, η ελληνική κοινωνία κινδυνεύει να γίνει έρμαιο των διεθνών αγορών και των δανειστών της και των όποιων απαιτήσεών τους, κοινωνικών, οικονομικών, ακόμα και εθνικών.

Για τους λόγους αυτούς επισημαίνουμε τους κινδύνους. Και η βασική αντίρροπη δύναμη προς αυτούς είναι ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή και ανάταση των κοινωνικών κινημάτων στην κοινωνία.

ΑΝΤ. ΝΤΑΒΑΝΕΛΟΣ: Να κάνω και εγώ τρεις παρατηρήσεις από τη σκοπιά περισσότερο στα εργασιακά. Η πρώτη αφορά τους μισθούς. Τα συνδικάτα, ακόμη και τα συνδικάτα με σοσιαλδημοκρατική ηγεσία, στις διαπραγματεύσεις για τις συλλογικές συμβάσεις πάντα προσέρχονται με μια αρχιτεκτονική τελείως διαφορετική από αυτή που ακούσαμε στην Θεσσαλονίκη. Διεκδικούν πληθωρισμό συν αύξηση της παραγωγικότητας συν διορθωτικό για τις απώλειες. Αντίθετα, μια πολιτική που παρουσιάστηκε ως αναδιανομή εισοδήματος δηλ. αυξήσεις στο ύψος του πληθωρισμού, είναι πάντα η αρχιτεκτονική της εργοδοσίας στις διαπραγματεύσεις για τις συμβάσεις και δεν έχει καμία σχέση με αναδιανομή.

Δεύτερη παρατήρηση. Υπήρξε μια υπόσχεση για επίδομα ανεργίας στο 70% του βασικού μισθού. Προσοχή, υπό την αίρεση της τριετίας και ετησίως με το κριτήριο της αντοχής των δημόσιων οικονομικών. Γιατί το λέω αυτό; Πρώτον, για το 70% είναι πολύ τσιγκούνικο ακόμη και τα συνδικάτα με σοσιαλδημοκρατική ηγεσία ζητάνε 80% αλλά, κυρίως, γιατί το ΠΑΣΟΚ στην προηγούμενη κυβέρνησή του το είχε πάει στο 66%, πράγμα το οποίο ποτέ δεν υλοποιήθηκε, γιατί κάθε χρόνο κρινόταν εκτός της αντοχής των δημόσιων οικονομικών .

Και τρίτον, εγώ ως εργατικός συντάκτης ομολογώ ότι το να ακούω σε μια συνέντευξη μια εξαγγελία με κυριολεκτικά θηριώδεις συνέπειες, δηλ. σε ένα χρόνο θα θεσμοθετήσω την βασική σύνταξη και παρόλο που ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ρωτήθηκε από δημοσιογράφους, δεν διευκρίνισε αν αυτό το νέο πράγμα υποκαθιστά τις σημερινές συντάξεις ή υποκαθιστά τον τρόπο υπολογισμού των σημερινών συντάξεων. Να κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε ότι αυτό μπορεί να είναι μια κορυφαία αντιμεταρρύθμιση, ότι αυτό μπορεί να είναι επιστροφή στην αρχή του συστήματος των τριών πυλώνων, είναι τουλάχιστον αθωότητα. Όταν πετάγεται ένα τέτοιο μέτρο θα όφειλε να είναι κατοχυρωμένο απέναντι σε πράγματα που σημαίνουν πολύ σκληρές εξελίξεις για τους ασφαλισμένους και τα δικαιώματά τους.

ΕΚΛΟΓΕΣ 2009ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ "Δεν θα ξεμπερδέψει το πολιτικό σύστημα με την ενοχλητική Αριστερά"

ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα «αντέξει» στις εκλογέςεμφανίζεται ο πρόεδρος του ΣΥΝ κ. Αλ. Τσίπρας και δηλώνει στη συνέντευξή
του ότι δεν θα ξεμπερδέψει το πολιτικό σύστημα εύκολα με την «ενοχλητική Αριστερά» επισημαίνοντας: «Λυπάμαι, αλλά δεν θα τους κάνουμε τη χάρη». Επίσης δηλώνει υπερήφανος που είναι ο πρώτος
πολιτικός αρχηγός ο οποίος διεκδικεί σταυρό, ενώ σχετικά με το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας με το ΠαΣοΚ υπογραμμίζει ότι δεν υπάρχουν οι απαραίτητες προγραμματικές συγκλίσεις.

- Οδεύετε προς τις κάλπες με τις χειρότερες προϋποθέσεις εμφανίζοντας μια εικόνα διάλυσης.Πώς τα καταφέρατε έτσι; «Θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω κάθετα με την άποψή σας. Βεβαίως υπήρξαν προβλήματα, και μάλιστα αρκετά σοβαρά. Αλλά καταφέραμε με πλήρη δημοκρατική συνεννόηση να διευθετήσουμε τα ανοιχτά θέματα και να βάλουμε τον ΣΥΡΙΖΑ σε διάταξη εκλογικής μάχης. Υπάρχει αισιοδοξία και συσπείρωση στον κόσμο μας και νομίζω ότι με σοβαρή δουλειά θα πετύχουμε ένα καλό αποτέλεσμα». - Η αίσθηση που είχε καλλιεργηθεί ήταν ότι ο ΣΥΝ θα κατέβαινε στις εκλογές με επικεφαλής του εσάς και σας αποδίδουν ότι υποκύψατε σε εσωκομματικές πιέσεις για χάρη του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι έτσι;

«Δεν ξέρω τι εννοείτε “υπέκυψα σε εσωκομματικές πιέσεις”. Υπήρξαν συνεχείς διαβουλεύσεις, συνεδριάσεις οργάνων και οι αποφάσεις ελήφθησαν με μεγάλη πλειοψηφία. Και όλα έγιναν δημόσια, με απόλυτα δημοκρατικό τρόπο, με σεβασμό στις αποφάσεις των κομματικών συνεδρίων που αποτυπώνουν τη θέληση της πλειοψηφίας των μελών μας. Και βεβαίως για... χάρη του κόσμου της Αριστεράς, που απαιτεί από εμάς ενότητα και σοβαρότητα. Τώρα αν κάποιοι επιθυμούσαν διακαώς να μας δουν διασπασμένους στην εκλογική μάχη, για να ξεμπερδεύουν εύκολα με την ενοχλητική παρουσία της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς στην πολιτική ζωή, ε, λυπάμαι, αλλά δεν θα τους κάνουμε τη χάρη».

- Θα περίμενε κάποιος,έπειτα από όσα έχουν συμβεί, να διασώσετε το τρωθέν ηγετικό σας προφίλ. Αντ΄ αυτού υιοθετήσατε αυτό το πρωτότυπο ηγετικό σχήμα των 11 επικεφαλής του συνδυασμού. Τι περιμένετε;

«Δεν καταλαβαίνω γιατί θεωρείτε υποτιμητικό και “αντιηγετικό” το να ζητώ την ψήφο των πολιτών και να απεμπολώ το δικαίωμα να εκλεγώ δίχως σταυρό σε δύο περιφέρειες. Ζήτησα εγώ πρώτος να τεθώ στην κρίση του κόσμου μας και όλοι μαζί να ξεπεράσουμε δυσκολίες που δεν είχαμε τον πολιτικό χρόνο να αντιμετωπίσουμε διαφορετικά. Προσωπικά είμαι περήφανος που θα είμαι ο πρώτος πρόεδρος κόμματος με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση που αρνείται να εκλεγεί ex officio στην επόμενη Βουλή. Ο πρώτος τουλάχιστον στη χώρα μας, γιατί στην Ευρώπη η συλλογική ηγεσία έχει προκύψει επανειλημμένως, τόσο στον οικολογικό χώρο όσο και στην Αριστερά. Στις δεδομένες συνθήκες, μια λύση που προχωράει ενωτικά και δεν κολλάει στα τυπικά για τον κόσμο τον δικό μας είναι πλεονέκτημα». -Πώς ερμηνεύετε την απόφαση Αλαβάνου να μην είναι υποψήφιος;

«Είναι προσωπική του επιλογή και επομένως απολύτως σεβαστή. Είμαι σίγουρος ότι θα δώσει τη μάχη για τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί μας, από τη θέση που ο ίδιος επιλέγει».

- Λένε ότι με την αποχώρησή του διευκολύνεται η επίτευξη αυτοδυναμίας από το ΠαΣοΚ. Πιστεύετε ότι εκλογικά σάς κάνει κακό η κίνησή του;

«Δεν μπορώ να τον παρακολουθήσω αυτόν τον συλλογισμό, αν και τον είδα διατυπωμένο σε πολλά πρωτοσέλιδα. Οσο πιο έκδηλα φανερώνονται οι ευσεβείς πόθοι εκείνων που ψάχνουν την αυτοδυναμία του ΠαΣοΚ στην εξαφάνιση του ΣΥΡΙΖΑ τόσο πιο πολύ συσπειρώνουν τον κόσμο μας, αλλά και ευρύτερα τους προοδευτικούς πολίτες με το μέρος μας».

- Ο Κ. Καραμανλής είπε επί της ουσίας από τη ΔΕΘ «ψηφίστε με για πιο δύσκολες ημέρες» και ο Γ. Παπανδρέου υπόσχεται εκ βάθρων «αλλαγές». Πώς κρίνετε τις προτάσεις τους; «Ο κ. Καραμανλής βάζει τον πήχη ψηλά σε σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, που θα επιτείνουν την ύφεση, για δύο λόγους: Πρώτον, γιατί έτσι όπως τα έχει κάνει δεν είναι σε θέση πια να υποσχεθεί τίποτε. Δεύτερον, γιατί θέλει να προκαλέσει τον κ. Παπανδρέου να τοποθετηθεί επί της ουσίας και να εκτεθεί. Ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ, από την άλλη πλευρά, εμφανίζεται τόσο ανοιχτός και γενικόλογος στα πάντα, που επί της ουσίας δεν λέει τίποτε. Ποια ακριβώς είναι η γραμμή του ΠαΣοΚ στα οικονομικά; Αυτά που λέει η κυρία Κατσέλη ή αυτά που λέει ο κ. Παπαδήμος, ο κ. Χρυσοχοΐδης και η κυρία Διαμαντοπούλου; Ο κ. Παπανδρέου έχει ένα και μοναδικό όπλο και αυτό είναι τα απερίγραπτα χάλια της κυβέρνησης. Αλλά αυτό δεν αρκεί στον κόσμο».

- Θα διεκδικήσετε την ψήφο των πολιτών. Και αναρωτιέται κάποιος γιατί να σας ψηφίσουν, ειδικά έπειτα από όσα έχουν συμβεί;

«Αυτά που έχουν συμβεί, και ιδίως από τη στιγμή που βρήκαμε τον τρόπο να τα ξεπεράσουμε, είναι πολύ λίγα για να ξεμπερδέψει το πολιτικό σύστημα με την ενοχλητική Αριστερά. Ισχυρή Αριστερά σημαίνει περισσότερη δύναμη στους εργαζόμενους και στην κοινωνία. Η θέση μας είναι μια ασπίδα κοινωνικής προστασίας για τους εργαζόμενους και τους πιο αδύναμους. Είμαστε η μοναδική πολιτική δύναμη που αυτά τα πράγματα τα λέει και τα εννοεί. Και χαιρόμαστε πολύ όταν μας ρωτάνε “πού θα βρείτε τα λεφτά;”, γιατί φανερώνουν την πρόθεσή τους να κάνουν κοινωνική πολιτική χωρίς λεφτά, ακόμη και αν τα λεφτά αυτά υπάρχουν. Δηλαδή εξαπατούν τον κόσμο. Να γιατί οι πολίτες θα στηρίξουν και θα ενισχύσουν τον ΣΥΡΙΖΑ».

- Αν δεν τα καταφέρετε στις εκλογές, όλοι θα σας θεωρήσουν υπεύθυνο. Αν πάλι περάσετε το κατώφλι του 3% και δεν υπάρξει αυτοδυναμία του ΠαΣοΚ, εφόσον έλθει πρώτο κόμμα, θα σας πιέζουν να συνεργαστείτε μαζί του. Τι θα πράξετε τότε;

«Δεν θα υπάρξει μετεκλογικό τοπίο χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ. Για δεκαετίες προσπαθούν να βάλουν την Αριστερά στη γωνία και ποτέ δεν τα κατάφεραν. Αποδειχτήκαμε, ακόμη και σε πολύ πιο δύσκολες περιστάσεις από τις σημερινές, σκληρό καρύδι για τα δόντια του πολιτικού κατεστημένου. Οσο για τις μετεκλογικές συνεργασίες, έχουμε προ πολλού ξεκαθαρίσει τη θέση μας. Για εμάς οι συνεργασίες δεν είναι άθροισμα εδρών για την πρόσβαση στην εξουσία. Οι συνεργασίες έχουν ως προϋπόθεση σοβαρές προγραμματικές συγκλίσεις. Και οι συγκλίσεις αυτές δεν υπάρχουν. Η μόνη ορατή προγραμματική σύγκλιση αυτή τη στιγμή στο πολιτικό πεδίο είναι η κοινή προγραμματική αφασία της ΝΔ και του ΠαΣοΚ».

- Δηλαδή, προτιμάτε την ακυβερνησία;

«Οταν λέτε ακυβερνησία, τι ακριβώς εννοείτε; Οτι θα καίγονται τα δάση και δεν θα έχουν οι πυροσβέστες μάνικες; Οτι τα μοναστήρια θα βάζουν στο χέρι δημόσιες εκτάσεις με χρυσόβουλλα του σουλτάνου; Οτι τα golden boys θα βάζουν στο χέρι τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων; Οτι θα δίνουμε στις τράπεζες κρατικά ομόλογα που θα τα πουλάνε στην Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα με τόκο 1% και μετά τα λεφτά που παίρνουν θα τα δανείζουν στο ελληνικό Δημόσιο με τόκο 5%; Οτι θα πετάνε τον κόσμο από τις δουλειές του χωρίς το κράτος να παρεμβαίνει στις επιχειρήσεις, έστω τις κερδοφόρες; Ακυβερνησία δεν είναι όλα αυτά; Τι φοβάστε λοιπόν; Μην ανησυχείτε. Ακυβερνησία δεν πρόκειται να υπάρξει. Για εμάς το δίλημμα δεν είναι κυβέρνηση ή ακυβερνησία. Είναι κάτω από ποιους συσχετισμούς και για ποιων το όφελος διαμορφώνονται οι κεντρικές πολιτικές επιλογές».

-Πάντως κάποιοι σύντροφοί σας υπαινίσσονται από τώρα ότι θα πρέπει να στηρίξετε το ΠαΣοΚ, αφήνοντας να αιωρείται ότι αν δεν το κάνετε εσείς, ίσως να το κάνουν εκείνοι...

«Εγώ δεν το άκουσα να αιωρείται πουθενά. Η στάση μας μετεκλογικά θα καθοριστεί συλλογικά και θα τους δεσμεύει όλους και όλες. Και το λέω κατηγορηματικά. Μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις και διαφορετικές προσεγγίσεις σε θέματα τακτικής. Και αυτό δεν το κρύβουμε. Αλλά αναφέρεστε σε προβεβλημένα στελέχη της Αριστεράς, στελέχη με ιστορία, αγώνες, ήθος και αξιοπρέπεια, που ό,τι έχουν να πουν, το λένε ευθέως. Μη με πάτε λοιπόν πάλι σε ευσεβείς πόθους άλλων πολιτικών χώρων. Δεν υπάρχει τέτοιο ζήτημα».
Συνέντευξη στον Λ. ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟ | Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2009
ΠΗΓΗ: ΕΦΗΜ. ΤΟ ΒΗΜΑ

Η έκπληξη είναι εφικτή με ισχυρό ΣΥΡΙΖΑ

ου Παναγιώτη Λαφαζάνη, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ

Σπάνια οι εκλογές προκηρύσσονται πριν κλείσουν καν δυο χρόνια διακυβέρνησης. Η δικαιολογία για την επίσπευση ότι, έτσι κι αλλιώς, με ευθύνη του ΠΑΣΟΚ, θα είχαμε πρόωρες εκλογές σε περίπου έξι μήνες με αφορμή την επιλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, μπορεί να έχει κάποια βάση αλλά δεν είναι πειστική. Οι εκλογές «εξπρές», περίπου, επεβλήθησαν από την οικονομική ολιγαρχία και τα εκτός χώρας διευθυντήρια για δύο κυρίως λόγους. Πρώτος λόγος είναι ότι η χώρα, κατ' αυτούς τους κυρίαρχους κύκλους, χρειάζεται κυβέρνηση με νωπή λαϊκή εντολή, η οποία θα είναι σε θέση να «αντιμετωπίσει αποτελεσματικότερα» πιθανότατες μεγάλες κοινωνικές εκρήξεις, που μπορεί να προκύψουν ανά πάσα στιγμή και να θέσουν υπό αμφισβήτηση τα θεμελιώδη δεδομένα του σημερινού «κλειστού» συστήματος. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η κυβέρνηση της νωπής λαϊκής εντολής είναι απαραίτητη για τους εγχώριους και διεθνείς ολιγάρχες, προκειμένου να εφαρμοστεί με τις λιγότερες δυνατές αντιδράσεις ένα έκτακτο σκληρό πρόγραμμα γενικευμένων κοινωνικών και εργασιακών κατεδαφίσεων, σύμφωνα με τις αντιδραστικές συνταγές του ΟΟΣΑ και του ΔΝΤ.

Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμα που δεν τυγχάνει της παραμικρής δημοσιότητας. Κι αυτό είναι ο κρίσιμος ερχόμενος Δεκέμβρης, στη διάρκεια του οποίου θα εξεταστεί, εφ' όλης της ύλης, κατά τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Τόσο ο Αγγλο-αμερικανικός άξονας και το ΝΑΤΟ, όσο και οι πλέον Ατλαντικοί κύκλοι της ΕΕ θέλουν στην Αθήνα μια ισχυρή κυβέρνηση νωπής λαϊκής εντολής, η οποία θα παραμερίσει θεμελιώδη νόμιμα εθνικά συμφέροντα και όχι μόνο δεν θα θέσει προσκόμματα στον «πολυπόθητο» ευρωπαϊκό δρόμο της Τουρκίας αλλά και θα κάνει ότι είναι δυνατόν για να τον διευκολύνει. Αυτό σημαίνει ότι η μετεκλογική κυβέρνηση των Αθηνών θα πρέπει να συμβάλλει για την επαναφορά μιας λύσης στο Κυπριακό στη βάση του απαράδεκτου σχεδίου Ανάν και να κάνει τα «στραβά μάτια» στην κλιμακούμενη «αναθεωρητική» στρατηγική της Άγκυρας στο Αιγαίο. Άλλωστε αυτή η «κρυφή» γεωπολιτική πλευρά των εκλογών έγινε ορατή από την όχι τυχαία προεκλογική παρέμβαση του κ. Γ. Παπανδρέου στο θέμα του αγωγού Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης, με την οποία έκλεισε διακριτικά το μάτι στους Αμερικανούς και τις θέσεις τους για αυτήν την τόσο κρίσιμη διένεξη των ενεργειακών δρόμων.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Μια τέτοια κυβέρνηση κοινωνικής κατεδάφισης και αμερικανοατλαντικής εξυπηρέτησης δεν θα είναι μόνο μια κυβέρνηση της ΝΔ αλλά και μια κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ή αν χρειαστεί μια συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ σε ένα σχήμα ιδιόμορφου κεντροαριστεροδεξιού προσανατολισμού. Άλλωστε η σημερινή ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ με τις παρούσες θέσεις της και το παρελθόν της αποτελεί εγγύηση ότι θα κάνει ότι είναι δυνατόν για να στηρίξει το σημερινό σύστημα.

Μήπως, όμως, οι εγχώριοι και ξένοι ολιγάρχες λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο; Μήπως το παιχνίδι της εναλλαγής χωρίς αλλαγή δεν είναι δεδομένο; Μήπως καιροφυλακτεί η έκπληξη; Και η μόνη δύναμη που μπορεί να χαλάσει τη ξαναζεσταμένη σούπα της αέναης δικομματικής εναλλαγής είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ανατρεπτικός χωρίς να χάνει την επαφή του με τη σημερινή πραγματικότητα. Γιατί είναι ριζοσπαστικός και ενοχλητικός όχι μόνο με το όραμά του αλλά και με την τολμηρή δράση του. Γιατί είναι δημοκρατικός και διεισδυτικός σε ευρύτερα στρώματα για μεγάλες ανακατατάξεις. Γιατί τέλος διαθέτει σύγχρονο, ρεαλιστικό και εναλλακτικό πρόγραμμα για νέους ελπιδοφόρους δρόμους. Ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει πρώτα απ' όλα ελπίδα και δυναμική ανατροπής.

ΠΗΓΗ: eklogika.gr

Γιατί ΣΥΡΙΖΑ; 19+1 λόγοι

1. Επειδή βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών αγώνων. Στο πλευρό των πιο αδύναμων, των ανέργων, της γενιάς των 700 ευρώ.

2. Επειδή υπερασπίστηκε τα δημόσια αγαθά, τις κοινωνικές υπηρεσίες και το περιβάλλον από την εμπορευματοποίηση.

3. Επειδή οι πολίτες δεν έχουν να περιμένουν τίποτε άλλο από τη Νέα Δημοκρατία ούτε από το ΠΑΣΟΚ. Μόνο εύκολες υποσχέσεις που διαψεύδονται όταν έρθουν στην εξουσία.

4. Επειδή η ψήφος στη Νέα Δημοκρατία είτε στο ΠΑΣΟΚ είναι ψήφος για τη διάλυση του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών σχέσεων. Είναι ψήφος στα golden boys του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του ΟΟΣΑ, που απαιτούν να καθορίζουν την οικονομική και κοινωνική πολιτική της χώρας.

5. Επειδή δεν γίνεται να βγούμε από την κρίση ενισχύοντας αυτούς που την προκάλεσαν: τις ανεξέλεγκτες αγορές, τις τράπεζες, το μεγάλο κεφάλαιο και τα κόμματα που τους εκπροσωπούν.

6. Επειδή η κρίση αντιμετωπίζεται μόνο με νέες θέσεις εργασίας, προστασία από τις απολύσεις, στήριξη των χαμηλών εισοδημάτων, βοήθεια στις μικρές επιχειρήσεις, αύξηση των κοινωνικών δαπανών.

7. Επειδή η χώρα μας δεν αντέχει άλλο να ξοδεύει δισεκατομμύρια ευρώ για ατλαντικούς εξοπλισμούς και μίζες, την ώρα που το κοινωνικό κράτος εγκαταλείπεται στην τύχη του.

8. Επειδή η δημόσια δωρεάν παιδεία και η δημόσια υγεία είναι δικαίωμα για όλους. Και αυτό το δικαίωμα πρέπει να το υπερασπιστούμε.

9. Επειδή το όνειρο των νέων παιδιών δεν χωράει στην ανεργία, τα προγράμματα stage, την επισφάλεια, τη μαύρη εργασία, τις δουλειές του ποδαριού.

10. Επειδή η δημόσια διοίκηση δεν είναι φέουδο της εκάστοτε κυβέρνησης ούτε εργαλείο κομματικών πελατειακών σχέσεων.

11. Επειδή οι κυβερνήσεις των δύο μεγάλων κομμάτων μάς κληροδότησαν το πιο άδικο φορολογικό σύστημα της Ευρώπης.

12. Επειδή οι δημόσιες επιχειρήσεις πρέπει να λειτουργούν με κριτήριο την κοινή ωφέλεια και όχι την κερδοσκοπία.

13. Επειδή οι αγρότες χρειάζονται στήριξη ώστε να μπορέσουν να δουλέψουν και να ζήσουν με αξιοπρέπεια.

14. Επειδή τα δάση, οι ακτές, τα ποτάμια, ο φυσικός πλούτος της χώρας δεν είναι για εμπορική εκμετάλλευση. Ανήκουν σε όλους και πρέπει να προστατεύονται.

15. Επειδή οι άφθονες διακηρύξεις περιβαλλοντικής ευαισθησίας δεν αρκούν για να προστατεύουν το περιβάλλον. Χρειάζονται αγώνες. Και σύγκρουση με συγκεκριμένα συμφέροντα.

16. Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μοναδική πολιτική δύναμη που αντιστέκεται αποφασιστικά στην ξενοφοβία, τον ρατσισμό, τον ακροδεξιό λαϊκισμό.

17. Επειδή το μέλλον μας δεν είναι οι κάμερες, οι παρακολουθήσεις, τα υπερσύγχρονα και πανάκριβα όπλα της αστυνομίας. Είναι η δημοκρατία και ο σεβασμός στην ελευθερία και τα κοινωνικά δικαιώματα.

18. Επειδή η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ψήφος στον αγώνα των ανθρώπων για καλύτερη ζωή.

19. Επειδή κερδισμένοι είναι πάντα αυτοί που αντιστέκονται και διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Και τα δικαιώματα ολόκληρης της κοινωνίας.

20. Επειδή ψηφίζοντας αριστερά δεν νιώθεις εξαπατημένος την επόμενη ημέρα. Και ανοίγεις ένα παράθυρο στην ελπίδα για μια καλύτερη και πιο δίκαιη κοινωνία.

Ρατσισμός και συμμαχίες

του ΣΤΑΥΡΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗ*

«Από παιδί αναρωτιέμαι, ποιος έχει τη δύναμη: Αυτός που χτυπάει ή αυτός που πονάει;». Αυτό ήταν το σύνθημα μιας από τις αφίσες που αντίκρισα όταν βρέθηκα για πρώτη φορά στο πανεπιστήμιο. Κι όταν αυτός που πονάει μπορεί ξαφνικά να χτυπήσει κάποιον άλλον που πονάει; Τότε, όπως γίνεται συνήθως στην Ελλάδα, η δύναμη ταυτίζεται με τον απροσχημάτιστο και βίαιο μετασχηματισμό της σε εξουσία.

Το σκηνικό είναι μια συνοικία της Αθήνας. Εκεί, η «επ' αυτοφώρω»(;) σύλληψη ενός μετανάστη, που διέρρηξε ένα αυτοκίνητο, αποτέλεσε ευκαιρία για να έρθουν στην επιφάνεια πολλές από τις αρετές της φυλής των Νεοελλήνων. Ο συλληφθείς (από πολίτες) μετανάστης βρέθηκε στριμωγμένος, εν μέσω απειλών, ύβρεων και βίαιων ενεργειών από το έξαλλο θύμα της κλοπής. Ίσως η ένταση των στιγμών και ο εκνευρισμός να «δικαιολογούν» κάποια τέτοια ξεσπάσματα και σίγουρα δεν είναι εκεί το θέμα μας. Αλλά οι εκπρόσωποι της φυλής ένιωσαν την ανάγκη να επιβεβαιώσουν την αλληλεγγύη τους, την οποία όμως συμπτωματικά επιδεικνύουν μονίμως εναντίον των... πιο αδύνατων. Περαστικοί στέκονταν και παρακολουθούσαν απαθείς τον λιπόσαρκο μετανάστη να απειλείται. Ηλικιωμένοι χάζευαν το θέαμα ρητορεύοντας αυτάρεσκα πως «πρέπει να τους διώξουν όλους». Και, βεβαίως, οι θαμώνες του παρακείμενου καφενείου, αποφασισμένοι να μη χάσουν την ευκαιρία να νιώσουν για λίγο την ηδονή της εξουσίας και της επιβεβαίωσης του ανδρισμού τους, περικύκλωσαν τον διαρρήκτη(;) τραμπουκίζοντάς τον, παρακινώντας το θύμα της κλοπής να τον χτυπήσει, ζητώντας του την ταυτότητά του, αλλά ακόμη και να τους μιλήσει… αραβικά για να τους αποδείξει πως είναι πράγματι, όπως ισχυριζόταν, Παλαιστίνιος! Γιατί καλή η ξενοφοβία, αλλά μην ξεχνάμε και τον παλιό, πατροπαράδοτο αντισημιτισμό.

Τα παραπάνω μού θύμισαν ένα αφιέρωμα της Αυγής για τη φυσικότητα με την οποία αντιμετωπίζονταν στον αμερικανικό Νότο τα λιντσαρίσματα έγχρωμων πολιτών. Ακόμη και παιδιά φωτογραφίζονταν κάτω από τα απαγχονισμένα πτώματα. Οι φωτογραφίες γίνονταν καρτ-ποστάλ για συγγενείς και φίλους. Όμως, ακόμη κι αν οι φωτογραφίες είναι ασπρόμαυρες, αυτό που αποτυπώνεται σε αυτές μπορεί να έχει και τα χρώματα της δικής μας εποχής. Πόσο μακριά είναι όλα αυτά; Πόσο μακριά είμαστε από λιντσαρίσματα μεταναστών στις γειτονιές, όχι πια από οργανωμένους ακροδεξιούς αλλά από κατοίκους; Ξέρουμε καλά πως ο ρατσισμός αναπτύσσεται σε συνθήκες κοινωνικής καταπίεσης και ανέχειας. Η οικονομική κρίση, η απομάκρυνση των πολιτών από κάθε πεδίο λήψης αποφάσεων, η συνακόλουθη οπισθοχώρηση του ορθολογισμού, δίνουν πεδίο στην ανάπτυξη τέτοιων τυφλά εκδικητικών συμπεριφορών.

Η αριστερά έχει ένα μεγάλο οπλοστάσιο για την επίτευξη πολιτικών αποτελεσμάτων. Ένα από αυτά είναι η άσκηση πίεσης σε άλλους χώρους. Η αποδυνάμωση του δημόσιου λόγου μας για το μεταναστευτικό, η επίμονη ακτιβιστική παρουσία αντιρατσιστικών ομάδων στον Άγιο Παντελεήμονα και η άνοδος του ΛΑΟΣ οδήγησαν το ΠΑΣΟΚ στη σκλήρυνση των θέσεών του. Και επειδή δεν επηρεάζει μόνο ο κόσμος τα κόμματα αλλά και τα κόμματα διαπαιδαγωγούν τον κόσμο, ο κίνδυνος της συνολικής συντηρητικοποίησης του «μεσαίου χώρου» είναι άμεσος. Μία πολιτική διαρκούς «φιλικής» επίθεσης προς το ΠΑΣΟΚ (αλλά με σαφείς και λειτουργικές θέσεις) είναι απολύτως ενδεδειγμένη, για να ξυπνήσουμε εμείς (αφού το ίδιο αδυνατεί) τα αριστερά και ανθρωπιστικά αντανακλαστικά του κόσμου του και να το μετατοπίσουμε. Και κάτι ακόμη. Η παρουσία του νυν αρχιεπισκόπου προσφέρει μια ευκαιρία για μία επαφή ακόμη και με την Εκκλησία, η οποία επιμένει απαράδεκτα να σιωπά. Είναι θεμιτό (και απαραίτητο!) και όχι υποχωρητικό το να χρησιμοποιούμε προς όφελός μας (και στο μέτρο του εφικτού) τους φορείς κοινωνικού νοήματος που έχουν προνομιακές σχέσεις με τους πολίτες. Άλλωστε, η αριστερά πρέπει να στοχεύει εκεί που βρίσκεται ο κόσμος...

* Ο Στ. Παναγιωτίδης είναι υποψήφιος διδάκτορας ιστορίας
ΠΗΓΗ:Η ΑΥΓΗ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Με αφορμή ορισμένα δημοσιεύματα σχετικά με τα ενδεχόμενα σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας, προκαλείται σύγχυση σε σχέση με τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι τοποθετήσεις και τα δημοσιεύματα αυτά αδιαφορούν για το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει συλλογικά επεξεργαστεί και διαμορφώσει ένα συνεκτικό πρόγραμμα ριζοσπαστικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων. Για το σήμερα και για το αύριο. Εφικτών και ρεαλιστικών αλλά με αριστερό πρόσημο. Σε σύνδεση με μια άλλη πορεία της κοινωνίας.

Θέλουμε για άλλη μια φορά να τονίσουμε:

Ο ΣΥΡΙΖΑ αγωνίζεται μέσα στην κοινωνία, στα κινήματα και τους θεσμούς, στη βάση αυτού του Προγράμματος.

Παράλληλα, ο ΣΥΡΙΖΑ με σαφήνεια από την Ιδρυτική του διακήρυξη και με όλες τις μέχρι σήμερα αποφάσεις του έχει τοποθετηθεί και δεσμευθεί ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο προγραμματικής σύγκλισης και κυβερνητικής συνεργασίας ή ακόμη και «ανοχής» στα κόμματα που είναι υπεύθυνα για την αντιλαϊκή πολιτική. Αυτό σαφώς αφορά και το ΠΑΣΟΚ.

Η κρίση, η φτώχεια, η κοινωνία των 600 ευρώ, η κατάργηση των δικαιωμάτων στην εργασία, στην παιδεία, την υγεία και την ασφάλιση, η δραματική υποβάθμιση του περιβάλλοντος, η αντιλαϊκή πολιτική συνολικά, είναι αποτέλεσμα και των δικών του πολιτικών. Τόσο αυτών που εφάρμοσε όσων και αυτών που προτίθεται να εφαρμόσει αν γίνει κυβέρνηση. Σταθερός του προσανατολισμός υπήρξε και παραμένει η ικανοποίηση των απαιτήσεων του ΣΕΒ, των τραπεζιτών, των πολυεθνικών (της SIEMENS περιλαμβανομένης), του ΝΑΤΟ, του Συμφώνου Σταθερότητας, του κ. Μπαρόζο και του (σοσιαλδημοκράτη) κ. Αλμούνια.

Το δίλημμα της ακυβερνησίας, που τίθεται είτε από αυτούς που προωθούν την αυτοδυναμία είτε αυτούς που θέλουν τη συγκυβέρνηση των δύο μεγάλων κομμάτων, είναι υποκριτικό. Γιατί ο στόχος τους είναι η υφαρπαγή της ψήφου του λαού, προκειμένου να εξαπολύσουν ένα νέο κύμα επίθεσης στους εργαζόμενους και τη νεολαία. Γιατί γνωρίζουν ότι, αν στην πολιτική σκηνή υπάρχει μια σύγκλιση, αυτή αφορά τις πολιτικές των δύο μεγάλων κομμάτων, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Σήμερα ο λαός έχει ανάγκη από ισχυρή αντιπολίτευση. Σε σύνδεση με τους αγώνες, τις αγωνίες αλλά και την αγανάκτηση του λαού.

Ισχυρή αντιπολίτευση για την αλλαγή των συσχετισμών και όχι για την εναλλαγή κεντροαριστερής ή κεντροδεξιάς διαχείρισης της κρίσης.

Ισχυρή αντιπολίτευση για τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων και όχι μαξιλαράκι για να επιβληθούν των οικονομικά ισχυρών.

To Γραφείο Τύπου

Περί οίκτου

ου Θανάση Καρτερού

Kαι η παλιά τους τέχνη κλάμα είναι ο χαιρέκακος τίτλος του "Ριζοσπάστη" σε σχόλιο του "Έθνους", το οποίο παραθέτει αυτούσιο: «Το ερώτημα είναι αν θα διαψευστούν εκείνοι που προβλέπουν ότι οι ψηφοφόροι θα βάλουν τον ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή όχι επειδή πείθονται από την πολιτική παρουσία του Τσίπρα και των συντρόφων του, αλλά επειδή τους λυπούνται. Και αν συμβεί αυτό δεν μπορεί παρά να διερωτηθεί κανείς ποιο είναι το μέλλον ενός κόμματος που δεν στηρίζεται στην εμπιστοσύνη των πολιτών αλλά στον οίκτο τους».

Είδατε τι μαθαίνει ο άνθρωπος από εφημερίδες της μπουρζουαζίας που τις αντιγράφει η εφημερίδα του προλεταριάτου; Λυπούνται το καημένο το παιδί και τους συντρόφους του οι ψηφοφόροι. Αλλά δεν πρέπει… Διότι τι να κάνει ένα κόμμα με τον οίκτο στη θέση της εμπιστοσύνης; Κι από κοντά η έντυπη καρικατούρα της Ίσκρα όχι μόνο να υιοθετεί τις σκόπιμες βλακείες των εργολάβων που καταριέται, αλλά και να προσθέτει τη δική της βλακεία - με ταξικό βέβαια περιεχόμενο: Αυτοί; Παλιά τους τέχνη είναι το κλάμα!

Και καλά, το "Έθνος" τη δουλειά του κάνει. Με ξύλινα γράμματα διακηρύσσει ότι η αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ περνάει από την εξαφάνιση του ΣΥΡΙΖΑ. Οι άλλοι, όμως, γιατί χαίρονται και χαμογελούν, πατέρα; Γιατί τους άρεσε τόσο η πράσινη σαλάτα περί οίκτου; Επιδιώκουν να πέσουν οι οικτιρόμενοι στα γόνατα και να εκλιπαρήσουν «έλεος, δεν αντέχεται τόση πολιτική στραβομάρα και τόση κομματική εμπάθεια»; Ή να θυμίσουν στους γραμματείς και τους φαρισαίους ότι η ταξική, η κομμουνιστική, η αριστερή περηφάνια δεν είναι δικό τους προνόμιο;

Μπορεί να πολεμά κανείς όσο θέλει απόψεις του Φιλίνη, του Γλέζου, του Μπενά, του Κύρκου, της Βαλαβάνη, του Αλαβάνου, του Λαφαζάνη, του Τσίπρα, χιλιάδων επώνυμων και ανώνυμων. Αλλά πώς μπορεί να κάνει γαργάρα το ήθος; Να ξεχνάει ότι η αλήθεια είναι πάντοτε επαναστατική; Ότι υπάρχουν οι εκτός Περισσού αριστεροί και κομμουνιστές -και είναι πάρα πολλοί- που τα γαλόνια τους τα κέρδισαν σε δύσκολες μάχες και φυλάττουν και σήμερα Θερμοπύλες; Ε, αυτοί δεν χρειάζονται ούτε πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης μιας ανοικτίρμονος αριστεράς, ούτε τον οίκτο κανενός. Και κέρδισαν με το σπαθί τους το δικαίωμα, στις ταξικές μπουρμπουλήθρες για κλαψιάρηδες, συμβιβασμένους και αναχώματα της αστικής τάξης, να απαντήσουν: Αϊ σιχτίρ, επιτέλους…

ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΙΕΣ «ΝΤΙΝΤΗΔΩΝ»

Του Δημήτρη Παπανικολόπουλου*

Το ΠΑΣΟΚ διεκδικεί την εξουσία τη στιγμή που συμπληρώνονται 20 χρόνια από την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Μπορεί να έχει κάποια σχέση η αναξιοπιστία της σημερινής σοσιαλδημοκρατίας με τα γεγονότα του 1989; Ας δούμε. Πριν από 20 χρόνια, ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» και η υπαρκτή σοσιαλδημοκρατία έπεσαν μαζί, αν και είχαν αρχίσει συνδυαστικά να παρακμάζουν πολύ πιο πριν. Έλειψε το αντίπαλο δέος στον καπιταλισμό, έλειψε και η ανάγκη του τελευταίου για παραχωρήσεις προς τον κόσμο της εργασίας. Καθώς οι εργαζόμενοι δεν είχαν να αντιτάξουν πλέον ένα εναλλακτικό μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας, δεν μπορούσαν να απειλήσουν στα σοβαρά τους κεφαλαιοκράτες. Η ύπαρξη ενός ολόκληρου μπλοκ στο οποίο μπορούσαν να στραφούν οι δυσαρεστημένοι εργαζόμενοι της Δύσης λειτούργησε επί δεκαετίες ως καταλύτης απόσπασης οφε(ι)λών από τους κεφαλαιοκράτες. Η σοσιαλδημοκρατία υπήρξε η πολιτικά οργανωμένη έκφραση αυτής της διαδικασίας. Σοσιαλδημοκρατία ισχυρή στη Δύση υπήρχε όσο υπήρχε ισχυρός «κομμουνισμός» στην Ανατολή.

Στο εσωτερικό των χωρών η ισχύς της σοσιαλδημοκρατίας στηριζόταν στη δύναμη των εργαζομένων και στην αδυναμία των κεφαλαιοκρατών. Η δύναμη των μεν ήταν η οργανωτική ισχύς των συνδικάτων και η εργατική συνείδηση που διευκολυνόταν από τα λίγο έως πολύ ενιαία χαρακτηριστικά του εργασιακού χώρου. Η αδυναμία των κεφαλαιοκρατών ήταν ότι η οικονομία αναπτυσσόταν ακόμα κυρίως σε εθνική βάση, γεγονός που έκανε υποχρεωτική τη συνδιαλλαγή με την εθνική εργατική τάξη. Οι εργαζόμενοι λοιπόν είχαν τη δύναμη να απαιτούν και οι εργοδότες δεν μπορούσαν να αγνοήσουν τα αιτήματα, καθώς οι εργαζόμενοι μπορούσαν να επισείσουν την απειλή της κρατικοποίησης, σοσιαλδημοκρατικής ή κομμουνιστικής.

Η τεχνολογική επανάσταση όμως κατακερμάτισε τον εργασιακό χώρο και στέρησε τους εργαζόμενους από την πηγή της δύναμής τους, την ιδεολογική και οργανωτική ενότητα, και η διεθνοποίηση της οικονομίας, που ακολούθησε τις κρίσεις του '70, απάλλαξε τους κεφαλαιοκράτες από την κύρια αδυναμία τους, την υποχρέωσή τους να συνδιαλέγονται με την εργατική τάξη της χώρας τους. Τώρα πλέον μπορούν να μεταφέρουν την επιχείρησή τους και τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό, εάν οι εργαζόμενοι δεν υποκύψουν στις απαιτήσεις τους. Το αντίπαλο δέος επίσης εξαφανίστηκε. Με λίγα λόγια, οι ευνοϊκές συνθήκες, διεθνείς και εγχώριες, από τις οποίες πήγαζε η δύναμη της σοσιαλδημοκρατίας έχουν εκλείψει.

Οι κεφαλαιοκράτες απειλούν ότι, αν δεν γίνουν όλες οι διαρθρωτικές αλλαγές προς το συμφέρον τους, τότε θα φύγουν. Τα νεοφιλελεύθερα κόμματα ικανοποιούν τις απαιτήσεις των κεφαλαιοκρατών, το ίδιο και τα σοσιαλδημοκρατικά που θέλουν να μείνουν στην εξουσία. Αν τους αντισταθούν, οι κεφαλαιοκράτες είναι σε θέση, με την αποχώρησή τους, να προξενήσουν μεγάλο οικονομικό και κοινωνικό πρόβλημα που θα κοστίσει την εξουσία σε οποιοδήποτε κόμμα, νεοφιλελεύθερο ή σοσιαλδημοκρατικό. Πώς λοιπόν θα αντισταθεί το ΠΑΣΟΚ στις απαιτήσεις και τις απειλές των κεφαλαιοκρατών; Όλα τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα υπέκυψαν. Η επιθυμία της πλειοψηφίας των πολιτών να απαλλαγούν από τη Ν.Δ., ο αμοραλισμός του ΠΑΣΟΚ που δεν αντιπολιτεύεται το ΛΑΟΣ εφόσον αυτό κονταίνει το ποσοστό της Ν.Δ., τα προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ. μπορεί να το φέρουν στην εξουσία. Θα τα βάλει, λέει, με τη διαφθορά και τις πελατειακές πρακτικές. Αυτό όμως δεν έχει καμία σημασία, είτε χρωστάει είτε δεν χρωστάει ο Παπανδρέου σε μεγάλα συμφέροντα. Οι κεφαλαιοκράτες εκβιάζουν όλες τις κυβερνήσεις με την απειλή της μεταφοράς των κεφαλαίων στο πλαίσιο της συνεχώς διεθνοποιούμενης οικονομίας. Το ΠΑΣΟΚ κάνει πως δεν καταλαβαίνει. Περιμένει την αυτοδυναμία. Χωρίς απάντηση όμως στο παραπάνω ερώτημα, ούτε συμμαχίες με την αριστερά είναι δυνατές ούτε συμμαχίες με την κοινωνία. Και η στάση αυτή μπορεί να εκληφθεί μόνο ως «κουτοπονηριά» ενός κόμματος «ντιντήδων» που αποζητούν απλώς την εξουσία.

* Ο Δ. Παπανικολόπουλος είναι υπ. διδάκτορας Πολιτικής Επιστήμης

Το «παρών» δίνει η Ανανεωτική Πτέρυγα στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ

Τη συμμετοχή της Ανανεωτικής Πτέρυγας του Συνασπισμού στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε ο Φώτης Κουβέλης, μιλώντας στην πανελλαδική σύσκεψη στελεχών του κόμματος που πρόσκεινται σε αυτήν.

Ο Φ. Κουβέλης σημείωσε ότι η απόφαση ελήφθη με γνώμονα το γεγονός ότι οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις και η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες ανέκοψαν το διάλογο για τη σημερινή κατάσταση στον ΣΥΝ καθώς και την γενικότερη κρίση της αριστεράς. Υπογράμμισε δε, ότι η Ανανεωτική Πτέρυγα θα επιδιώξει με την κοινοβουλευτική της εκπροσώπηση να είναι παρούσα στις μετεκλογικές εξελίξεις.

ΠΗΓΗ: enet.gr

Ανακοίνωση της Επιτροπής Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τη νέα νυχτερινή έξαρση ρατσιστικής βίας στον Αγιο Παντελεήμονα

Η Επιτροπή Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ καταδικάζει τη νέα έξαρση ρατσιστικής βίας που σημειώθηκε στον Άγιο Παντελεήμονα από ομάδες της Χρυσής Αυγής που δρουν ανεξέλεγκτα έχοντας ασυλία από την Αστυνομία. Είναι απαράδεκτο το γεγονός ότι οι συγκεκριμένες ομάδες κυκλοφορούν εδώ και μια βδομάδα στην περιοχή κρατώντας σίδερα και ξύλα και τρομοκρατώντας τους μετανάστες.

Φαίνεται ότι η συμμορία της Χρυσής Αυγής ξεκίνησε την προεκλογική της εκστρατεία με έναν κύκλο βίας και αίματος, ενώ η κυβέρνηση, ύστερα από ένα πανελλαδικό τρίμηνο ρεσιτάλ μισαλλοδοξίας και πογκρόμ σε βάρος αλλοδαπών, αδυνατεί να αντιδράσει φοβούμενη μήπως χάσει κι άλλες ψήφους στοιχείων με ακροδεξιά νοοτροπία. Υπουργείο και ΕΛ.ΑΣ. είναι για άλλη μια φορά έκθετοι και υπόλογοι.

Επιτροπή Δικαιωμάτων

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ ΣΕ ΑΝΤ1

Τι συμβαίνει στο ΣΥΡΙΖΑ;

Είμαστε χαρούμενοι γιατί μετά από δύσκολες αλλά δημοκρατικές διαδικασίες εξασφαλίσαμε την ενεργή παρουσία όλων των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ στη μάχη των βουλευτικών εκλογών κρατώντας ζωντανή την ελπίδα και το στόχο της ενωμένης Αριστεράς.

Πώς κρίνετε την απόφαση Αλαβάνου να μην είναι υποψήφιος στις εκλογές;

Εμείς θέλαμε ο Αλέκος να είναι υποψήφιος όπου ο ίδιος επιθυμεί και θεωρούμε την απουσία του σημαντική απώλεια για την Αριστερά και το κοινοβούλιο. Όμως είμαι σίγουρος ότι ο Αλέκος θα βρει τον τρόπο να βοηθήσει προεκλογικά το ΣΥΡΙΖΑ, γιατί ο ίδιος έχει τεράστια πολιτική συνεισφορά στην αναγέννηση αυτού του ενωτικού εγχειρήματος της Αριστεράς και πιστεύει πολύ στην προοπτική του.

Με τα προβλήματα που είχατε τους τελευταίους τρεις μήνες θα μπορέσετε να συσπειρώσετε τον κόσμο σας και να μπείτε στη βουλή;

Ο κόσμος μας είναι εκπαιδευμένος στις δυσκολίες που συνεπάγονται οι ανοικτές δημοκρατικές διαδικασίες της δικής μας ζωηρής και ατίθασης ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς. Επίσης, εμείς δεν καθόμαστε με τα χέρια σταυρωμένα. Έχουμε ως όπλα τις ιδέες και τις αξίες μας, το πρόγραμμα μας, τους αγώνες μας και τις νίκες μας και με αυτά θα δώσουμε την εκλογική μάχη. Τέλος, από το αν θα μπει ή όχι ο ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή εξαρτάται το αυριανό πολιτικό σκηνικό, εάν δηλαδή θα υπάρχει αυτοδυναμία ή νέες ενδιαφέρουσες πολιτικές εξελίξεις, και αυτό θα το εκτιμήσουν οι πολίτες και η νεολαία. Εξάλλου, προσωπικά δεν θα μπορούσα να φανταστώ την πολιτική ζωή χωρίς την παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί θα ήταν ιδιαίτερα μπανάλ και αποξηραμένη.

Θα συνεργαστείτε με το ΠΑΣΟΚ εάν δεν υπάρξει αυτοδυναμία;

Για μας δεν είναι θέμα αρχής η συμμετοχή μας ή όχι σε συμμαχικές κυβερνήσεις. Είναι καθαρά θέμα προγράμματος και επειδή το πρόγραμμά μας είναι σε πολύ μεγάλη απόκλιση από το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε κεντρική κυβερνητική συνεργασία μαζί του.

Εάν όμως το ΠΑΣΟΚ συμφωνήσει μετεκλογικά με πλευρές του προγράμματός σας;

Μακάρι αυτό να συνέβαινε, γιατί ποια πολιτική δύναμη δεν θα ήθελε να προωθηθούν οι προγραμματικοί της στόχοι, αλλά εκτιμούμε ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα μετακινηθεί προς τα Αριστερά. Τα κόμματα δεν αλλάζουν πολιτική από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά, εάν το ΠΑΣΟΚ είναι να αλλάξει μετεκλογικά, γιατί δεν το κάνει προεκλογικά για να ξέρει και ο λαός με ποιους πραγματικά έχει να κάνει. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έχει ισχυρές δεσμεύσεις προς διεθνείς και εγχώριους οικονομικούς οργανισμούς που θα το σπρώξουν είτε σε συναίνεση και συνεργασία με τη Ν.Δ. είτε σε νέες εκλογές για να πάρει αυτοδυναμία. Γι’ αυτούς τους λόγους χρειάζεται ένας ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να υψώσει μια ισχυρή ασπίδα κοινωνικής προστασίας για τους πολίτες απέναντι στις σκληρές αντικοινωνικές πολιτικές που θα εφαρμοστούν μετεκλογικά από οποιαδήποτε κυβέρνηση στο όνομα της αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΠΕ ΤΟΥ ΣΥΝ

Συνήλθε σήμερα, Κυριακή 06/09, η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και κατά πλειοψηφία αποφάσισε:

1) Το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ να κατατεθεί στον Άρειο Πάγο από τους επικεφαλής όλων των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Πράγμα που προβλέπεται και από το νόμο για τους συνασπισμούς κομμάτων. Πρώτος στη σειρά της κατάθεσης ο υπογράφων εκ μέρους του ΣΥΝ, ο Πρόεδρος του. Κανένας αρχηγός συνδυασμού. Οι επικεφαλής των συνιστωσών, de facto επικεφαλής του εκλογικού αγώνα για λογαριασμό των συνιστωσών που εκπροσωπούν όσο και του ενωτικού ψηφοδελτίου. Όλοι οι υποψήφιοι θα εκλεγούν με σταυρό, δηλ. κανένας δεν θα κάνει χρήση του προνομίου εκλογής χωρίς σταυρό εκ της θέσεώς του.

2) Το ψηφοδέλτιο Επικρατείας να καταρτιστεί εξ ολοκλήρου από προσωπικότητες της Αριστεράς, από διανοούμενους, ανθρώπους των γραμμάτων και του πολιτισμού.

3) Τον Πρόεδρο της νέας Κοινοβουλευτικής Ομάδας, που θα προκύψει, να τον εκλέξει η Κοινοβουλευτική Ομάδα, με δημοκρατικό τρόπο και με βάση τον κανονισμό λειτουργίας της, μετά τις εκλογές.

4) Να εξαντληθεί κάθε προσπάθεια θετικής ερμηνείας του νόμου ώστε να καταστεί δυνατό στον πρώτο εκ των επικεφαλής που καταθέτουν το ψηφοδέλτιο, στον Πρόεδρο του ΣΥΝ, να μην έχει περιορισμούς στη δημόσια παρουσία από το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

To Γραφείο Τύπου

Με συλλογική ηγεσία θα κατέβει ο ΣΥΡΙΖΑ

Εγκρίθηκε ομόφωνα η πρόταση του Συνασπισμού για συλλογική κατάθεση ψηφοδελτίου από τη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ. Τις επόμενες ημέρες θα συζητηθούν περαιτέρω λεπτομέρειες σχετικά με τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων ώστε να υπάρχει αντιπροσώπευση όλων των συνιστωσών και να διασφαλιστεί η μη συνεργασία των εκλεγόμενων με το ΠΑΣΟΚ σε πιθανή πρόταση συνεργασίας.
Η μόνη συνιστώσα που διατηρεί επιφυλάξεις σχετικά με την πρόταση είναι η ΚΟΕ. Ωστόσο, λόγω του περιορισμού που απαιτεί ομοφωνία για τη λήψη αποφάσεων, και βάση της επιθυμίας της ΚΟΕ για μια λύση σχετικά με το θέμα της ηγεσίας, συμφώνησε, τουλάχιστον αρχικά, μέχρι να αποφασισθούν οι επόμενες κινήσεις σχετικά με το μέλλον της στο ΣΥΡΙΖΑ.
ΠΗΓΗ: TVXS

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΝ για την ομιλία του Πρωθυπουργού

Οι θρυλούμενες διαρθρωτικές αλλαγές που διατυμπανίζει ο πρωθυπουργός και υποστηρίζουν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα δεν είναι άλλες από το βάθεμα και τη συνέχιση της ίδιας πολιτικής που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια και μας οδήγησε στη σημερινή οικονομική κρίση. Είναι η πολιτική που συμπιέζει αφόρητα τα εισοδήματα των κοινωνικά αδυνάτων, εξακοντίζει την ανεργία, αφανίζει τον αγροτικό κόσμο, κλείνει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, διαλύει το ασφαλιστικό σύστημα και τις εργασιακές σχέσεις.

Ο νεοφιλελευθερισμός ως οικονομική αντίληψη και πολιτική έχει κλείσει τον κύκλο του. Είναι κάτι που δεν θέλει να το καταλάβει ούτε και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η ενίσχυση της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς αποτελεί προϋπόθεση για την διαμόρφωση νέων συσχετισμών στο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πολιτικές διεξόδου απέναντι στη σημερινή κρίση. Η κατάθεση συγκεκριμένων προγραμματικών θέσεων και προτάσεων από τον ΣΥΝ καθώς και η υπερψήφιση των συνδυασμών της ριζοσπαστικής Αριστεράς στις επερχόμενες εκλογές συμβάλλουν αποφασιστικά στη διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής ασπίδας αλληλεγγύης για να μην πληρώσουν την κρίση οι εργαζόμενοι και οι οικονομικά αδύνατοι.

To Γραφείο Τύπου

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΟ TVXS

Το video με την συνέντευξη του σ. Π. Λαφαζάνη στο tvxs.gr

Μήνυμα Τσίπρα σε «ανανεωτικούς» και «ριζοσπάστες» για ενότητα

Στην εκτίμηση ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θα είναι σε λίγες μέρες «κακή ανάμνηση» προχώρησε ο Αλέξης Τσίπρας. Μιλώντας στο περιθώριο της Πανεργατικής Συγκέντρωσης των Συνδικάτων, στη Θεσσαλονίκη, ο ο πρόεδρος του ΣΥΝ έστειλε μήνυμα ενότητας, απευθυνόμενος και στις δύο τάσεις του κόμματος και εξέφρασε την βεβαιότητα ότι ο Συνασπισμός θα είναι στην επόμενη Βουλή.
"Το ζητούμενο για την κοινωνία, για τους εργαζόμενους, για τη νεολαία είναι να γίνει παρελθόν και η πολιτική της. Μια πολιτική που βύθισε την κοινωνία στην εργασιακή ανασφάλεια και την αβεβαιότητα. Η ριζοσπαστική και ανανεωτική Αριστερά θα είναι παρούσα στις εξελίξεις. Είναι εδώ, ζει μέσα στους αγώνες, αναπνέει μέσα στα κινήματα και θα είναι παρούσα στη νέα βουλή για αποτρέψει τα σχέδια που θέλουν νέα σκληρότερα αντιλαϊκά μέτρα", τόνισε. Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν επικεφαλής της αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ στη συγκέντρωση.
enet.gr

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝ

Η Π.Γ. του ΣΥΝ σε έκτακτη συνεδρίασή της εξέτασε τις προτάσεις που κατατέθηκαν στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ από τις άλλες συνιστώσες. Η Π.Γ. ομόφωνα κατέληξε ότι η αναλυτική πρόταση με το σύνολο των στοιχείων που κατατέθηκε στο ΣΥΡΙΖΑ και η οποία περιλαμβάνει την ανάγκη συνέχισης της ενωτικής μας προσπάθειας με τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς, με συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο που θα εξασφαλίζει και την πλουραλιστική εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ, είναι η πιο αποτελεσματική.

Η Π.Γ. επαναβεβαίωσε την πρότασή της επικεφαλής του εκλογικού συνδυασμού και Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής ομάδας που θα προκύψει να είναι ο Πρόεδρος του ΣΥΝ.

Η Π.Γ. την Κυριακή 6/9 συγκαλεί την ΚΠΕ του ΣΥΝ σε συνεδρίαση για την εκλογική μάχη.

Πολιτική Γραμματεία του Συνασπισμού

Μυτιλήνη: Καμία μέριμνα απο την πολιτεία για τους πρόσφυγες

Καμία μέριμνα δεν έχει λάβει ακόμη η πολιτεία για τους πρόσφυγες που καταφθάνουν από τη Μυτιλήνη, "ελεύθεροι" πλέον μετά την διεθνή κατακραυγή για τις άθλιες συνθήκες κράτησης στο κέντρο της Παγανής.

Ειδικότερα, για την ομάδα των 40 γυναικών προσφύγων και των μικρών παιδιών τους, στους οποίους προσφέρθηκε κάποιου είδους αρωγή απο τον Δήμο Πειραιά, η παραμονή τους σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας -αφού το Κέντρο Αστέγων του Δήμου, όπου είχαν αρχικά μεταφερθεί, κρίθηκε ανεπαρκές- είναι ολιγοήμερη, με συνέπεια τις επόμενες μέρες να βρεθούν στον δρόμο! Την ίδια ώρα, οι υπολοιποι συμπατριώτες τους που φθάνουν με ένα χαρτί στα χέρια, το οποίο τους καλεί να εγκαταλείψουν τη χώρα μέσα σε ένα μήνα, "χάνονται" κάπου μέσα στη μητρόπολη, προετοιμαζόμενοι να περάσουν στην "παρανομία", μιας και το κράτος δεν φρόντισε να παράσχει άσυλο.

Να θυμίσουμε ότι σύσσωμη η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έχει ζητήσει την παρέμβαση του υπουργείου Υγείας, προκειμένου να αναλάβει την υποδοχή και τη φροντίδα των μεταναστών απο τη Μυτιλήνη, χωρίς όμως μέχρι στιγμής να έχει γίνει το παραμικρό. Μάλιστα, η ανάγκη παρέμβασης καθίσταται ακόμη πιο επιτακτική, μιας και χθες αποβιβάστηκαν στον Πειραιά και άλλοι "απελευθερωθέντες" πρόσφυγες, ενώ νέος αριθμός αναμένεται να φθάσει και σήμερα.

Στο μεταξύ, στο κέντρο κράτησης της Παγανής, την 4η μέρα απεργίας διανύουν οι 47 ασυνόδευτοι ανήλικοι πρόσφυγες, που ζητούν την ελευθερία τους. Οι ανήλικοι απο τη Σομαλία και την Παλαιστίνη διεκδικούν την απελευθέρωσή τους και για τον λόγο αυτό ξεκίνησαν απεργία πείνας από την 1η Σεπτεμβρίου. Ορισμένοι απο τους ασυνόδευτους βρίσκονται ήδη κρατούμενοι επί 40 ημέρες, την ίδια στιγμή που μετανάστες συνεχίζουν να καταφθάνουν στη Λέσβο, χωρίς η τακτική των αρχών να αλλάζει.

Τη χθεσινή μέρα πραγματοποιήθηκε μικρή συγκέντρωση απο αλληλέγγυους, που μίλησαν με τους ανήλικους, οι οποίοι τους εξέφρασαν την αδήριτη ανάγκη τους να μην είναι άλλο κρατούμενοι.

ΠΗΓΗ: ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ

Ανακοίνωση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ: ΑΜΕΣΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΝΤΑΙ «ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ» ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΠΑΓΑΝΗΣ

Σήμερα στις 06:30 το πρωί έφτασαν στο λιμάνι του Πειραιά 300 περίπου μετανάστες προερχόμενοι από το κέντρο κράτησης Παγανής Λέσβου. Ανάμεσα τους οικογένειες ολόκληρες, νέοι άνθρωποι, γυναίκες, άντρες, παιδιά και ένα νεογέννητο βρέφος (!) που γεννήθηκε ενόσω η μητέρα του ήταν επί δύο μήνες υπό διοικητική κράτηση!

Αύριο και ιδιαίτερα την Παρασκευή αναμένονται στον Πειραιά και άλλες «αφίξεις» εκατοντάδων μεταναστών.

Πρόκειται για μια ιδιότυπη «απελευθέρωση» με πολλές όμως αρνητικές συνέπειες. Οι άνθρωποι αυτοί φτάνουν στον Πειραιά χωρίς να έχουν «στον ήλιο μοίρα». Οι περισσότεροι σύντομα θα εξαθλιωθούν, θα μπουν στην…«παρανομία» και θα εγκατασταθούν στα γνωστά αθηναϊκά γκέτο των κατατρεγμένων και αποκλεισμένων. Η κατασταλτική πολιτική της Κυβέρνησης οδηγείται στα αδιέξοδα της αλλά και η υποκρισία περισσεύει.

Όλη η Ελλάδα αυτές τις μέρες πληροφορήθηκε για μια ακόμα φορά την αθλιότητα που επικρατεί στο κέντρο κράτησης στην Παγανή. Μπροστά στην εσωτερική και διεθνή κατακραυγή, η Κυβέρνηση αποφάσισε να «απολύσει» μαζικά εκατοντάδες ανθρώπους, να τους στείλει στην Αθήνα. Τους αφήνει όμως στην τύχη τους με ένα χαρτί στο χέρι…«να εγκαταλείψουν τη χώρα μέσα σε ένα μήνα»!

Σήμερα το πρωί από τα χαράματα, από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ο βουλευτής Πειραιά Θοδωρής Δρίτσας ήταν στο λιμάνι. Ήταν εκεί επίσης μέλη Μ.Κ.Ο. ανθρωπιστικής βοήθειας. Ο Δήμος Πειραιά μοίρασε σάντουιτς και νερό στους ταλαιπωρημένους μετανάστες και δύο Αντιδήμαρχοι ήταν επίσης παρόντες. Έλειπε η Πολιτεία, έλλειπε η Εκκλησία, έλλειπε κάθε κρατική πρόνοια για την υποδοχή και την περίθαλψη τουλάχιστον των μικρών παιδιών και του νεογέννητου βρέφους. Με προσπάθειες των εκπροσώπων της Δημοτικής Αρχής Πειραιά και των υπολοίπων βρέθηκε τελικά μια προσωρινή λύση για λίγες από τις γυναίκες και τα παιδιά που είχαν τη μεγαλύτερη ανάγκη σε ένα χώρο φιλοξενίας αστέγων, οι δυνατότητες του οποίου είναι εξαιρετικά περιορισμένες.

Η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ζητά την επείγουσα ενεργοποίηση της Κυβέρνησης και όλων των αρμοδίων φορέων.

• Να αποτραπούν χειρισμοί που δημιουργούν τα γκέτο στις γειτονιές της Αθήνας και εξαθλιώνουν ανθρώπους.

• Να ιδρυθούν άμεσα ανοιχτά κέντρα υποδοχής και φιλοξενίας με ιδιαίτερη προτεραιότητα στα ανήλικα παιδιά ασυνόδευτα ή συνοδευόμενα από τις οικογένειες τους.

• Να τηρηθούν όλες οι Διεθνείς Συμβάσεις.

• Να αποκεντρωθούν να αναβαθμιστούν και να στελεχωθούν οι υπηρεσίες παραλαβής και εξέτασης αιτήσεων ασύλου. Να χορηγηθούν άδειες νόμιμης διαμονής στη χώρα για ανθρωπιστικούς λόγους. Να διευκολυνθούν με όλους τους τρόπους όσοι από τους μετανάστες επιθυμούν να μεταβούν σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Να επιλεχθούν ρυθμίσεις νομιμοποίησης για όσους επιθυμούν να παραμείνουν και να εργαστούν στην Ελλάδα.

Όλα αυτά μπορούν να γίνουν με κόστος θεαματικά μικρότερο από το κόστος της κατασταλτικής πολιτικής που εφαρμόζεται.

Το πρώτο απαραίτητο βήμα είναι η δημιουργία πολλών και αποκεντρωμένων κατά Νομό της χώρας Ανοιχτών Κέντρων Υποδοχής και Φιλοξενίας, κατά το πρότυπο του αντίστοιχου κέντρου που λειτουργεί στην Αγιάσσο της Λέσβου.

Επειγόντως καλούμε το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης να αναλάβει την υποδοχή και την φροντίδα των μεταναστών που φτάνουν αύριο και την Παρασκευή στο λιμάνι του Πειραιά προερχόμενοι από το Κέντρο Κράτησης στην Παγανή της Λέσβου.

Η Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ

Με όλες του τις δυνάμεις σε διάταξη εκλογικής μάχης ο ΣΥΡΙΖΑ

Με τα βλέμματα στραμμένα στις πολιτικές εξελίξεις και τις κοινωνικές κινητοποιήσεις, αλλά και αναμένοντας τις δηλώσεις του πρωθυπουργού για το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών τον Οκτώβριο, συνεδρίασε, χθες το πρωί στη Βουλή, η Κοινοβουλευτική Ομάδα με τη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ. Η καλύτερη δυνατή προετοιμασία της ριζοσπαστικής αριστεράς ενόψει της ΔΕΘ και η ενδεχόμενη εκλογική μάχη βρέθηκαν στο επίκεντρο της συζήτησης, όπως επίσης και επιμέρους ζητήματα της επικαιρότητας. Παράλληλα δόθηκαν αμοιβαίες εξηγήσεις για το “θέμα” Χατζησωκράτη και το ζήτημα θεωρείται πια λήξαν. Την ίδια στιγμή συνεχίζονται οι επαφές ανάμεσα στον ΣΥΝ και τις άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να ανακτηθεί το χαμένο έδαφος και το εγχείρημα να περάσει στην πολιτική αντεπίθεση.

Μέσα σε καλό και ενωτικό κλίμα, όπως υπογράμμιζαν μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας οι βουλευτές και τα μέλη της Γραμματείας, πραγματοποιήθηκε η χθεσινή συνεδρίαση. "Να μπει ο ΣΥΡΙΖΑ με όλες του τις δυνάμεις σε διάταξη εκλογικής μάχης" συμφώνησαν οι παρευρισκόμενοι, ενώ την ίδια στιγμή σημείωσαν πως "έντονη πρέπει να είναι η πολιτική και κινηματική δράση του εγχειρήματος".

Μετανάστες και “μνημόνιο”

Το ζήτημα των 300 περίπου μεταναστών που έφτασαν χθες το πρωί στο λιμάνι του Πειραιά απασχόλησε ιδιαίτερα τη συνεδρίαση. Ο Θ. Δρίτσας που βρέθηκε στο λιμάνι ενημέρωσε τα δύο όργανα για το όλο θέμα. Παράλληλα η Κ.Ο. ζήτησε με ανακοίνωσή της να ιδρυθούν ανοιχτά κέντρα υποδοχής και φιλοξενίας μεταναστών, να αποτραπεί η δημιουργία γκέτο στις γειτονιές, να χορηγηθούν για ανθρωπιστικούς λόγους άδειες νόμιμης διαμονής και να τηρηθούν οι διεθνείς συμβάσεις.

Τη συνεδρίαση απασχόλησε ακόμη η συζήτηση που θα γινόταν στη Βουλή για το "μνημόνιο κατανόησης με το ΝΑΤΟ, κατά τη διάρκεια ασκήσεων" χαρακτηρίζοντας τη συμφωνία που θα επιτρέπει το ΝΑΤΟ να κάνει επιχειρήσεις στον ελληνικό χώρο “απαράδεκτη”.

Προετοιμασίες για τη ΔΕΘ

Με στόχο τη μαζική συμμετοχή του κόσμου στην πανελλαδική πανεργατική συγκέντρωση των συνδικάτων στη Θεσσαλονίκη, η εργατική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ συνέχισε και χθες τη μαζική εξόρμηση στην Αθήνα, ενώ η καμπάνια θα συνεχιστεί με επισκέψεις κλιμακίων του ΣΥΡΙΖΑ στους χώρους εργασίας σε όλη τη χώρα. Όσον αφορά τις αναχωρήσεις των λεωφορείων για Θεσσαλονίκη, θα γίνουν από το Άγαλμα της Αθηνάς στο Πεδίον Άρεως στις 7:30 π.μ. το Σάββατο.

ΠΗΓΗ:Η ΑΥΓΗ

Συνέντευξη του Γραμματέα της ΚΠΕ του ΣΥΝ, Δημήτρη Βίτσα, στο ραδιοφωνικό σταθμό 105,5 «Στο Κόκκινο»

- Ποια είναι τα συμπεράσματά σας από την συνεδρίαση της ΚΠΕ του ΣΥΝ και το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας;

Το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι με πολύ ικανοποιητικό τρόπο εκφράστηκε από την μια μεριά η ανησυχία από πολλά μέλη της ΚΠΕ για την κατάσταση την οποία βρίσκεται ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η διάθεση ότι μπορούν να βρεθούν δρόμοι και τρόποι για να αντιστρέψουμε αυτή την κατάσταση. Μάλιστα αυτό εκφράστηκε με μια διάθεση ότι το κεντρικό ζήτημα αυτή τη στιγμή είναι το κόμμα και ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι οι προηγούμενες καταστάσεις τις οποίες μπορούμε να υπερβούμε. Αυτή είναι η πρώτη μου αίσθηση. Το δεύτερο είναι ότι πολύ ευνοϊκά όλη αυτή την πρωτοβουλία που πήρε ο Πρόεδρος του ΣΥΝ την υποδέχτηκαν τα μέλη του κόμματος.

- Το λέτε με βάση την ανακοίνωση των Νομαρχιακών Επιτροπών;

Αυτή είναι ανακοίνωση των Γραμματέων Νομαρχιακών Επιτροπών. Δηλαδή δεν συνεδρίασαν οι Νομαρχιακές Επιτροπές αλλά οι Γραμματείς οι οποίοι παραβρέθηκαν στην συνεδρίαση της ΚΠΕ και πήραν μια πρωτοβουλία και συγκέντρωσαν αυτές τις υπογραφές. Είναι ένα δείγμα. Το βασικό είναι το εξής. Δεν είναι το ενδιαφέρον πια να επικεντρωθεί σε μια πολωτική κατάσταση για Έκτακτο ή μη Συνέδριο αλλά να επικεντρωθεί σε μια πολωτική κατάσταση κίνησης ή ακινησίας. Δηλαδή ότι όλο το κόμμα, το 100% των μελών του κόμματος πρέπει να μπουν σε κίνηση και αυτό είναι το βασικό που θέλω να επικεντρωθώ.

- Πώς ερμηνεύετε τον τρόπο με τον οποίο επέλεξαν να ψηφίσουν τα μέλη της ΚΠΕ; Διότι είδαμε ότι για πρώτη φορά υπήρξαν διαφορετικές συμμαχίες, μη συνηθισμένες. Στελέχη του Αριστερού Ρεύματος να συμφωνούν με στελέχη της Ανανεωτικής πτέρυγας. Πως το ερμηνεύετε αυτό;

Καταρχήν, όπως είπε και ο Πρόεδρος, η προσπάθεια έχει και πολιτικά χαρακτηριστικά. Κάθε μέλος της ΚΠΕ έχει την ευθύνη και ψήφισε. Αυτό είναι σημαντικό και για το μέλλον για τι έρθουν δύσκολες ψηφοφορίες στην ΚΠΕ και πέρα από την γενική μας αντίληψη, πέρα από την προσκόλλησή μας σε κάποια τάση πρέπει να αναλαμβάνουμε την ευθύνη ώστε το πρώτο μέλημά μας να είναι το ίδιο το κόμμα, η απόφαση του κόμματος. Πρέπει να δούμε και τις ευθύνες που θα γεννηθούν αύριο, σε πολύ σπουδαίες ψηφοφορίες. Στις οποίες το κάθε μέλος της ΚΠΕ και με δική του προσωπική ευθύνη θα πρέπει να ανταποκριθεί. Κατά την γνώμη μου αυτό ανασυγκροτεί και μ’ αυτή την έννοια είναι καλό.

- Σε δεκαπέντε μέρες θα συνέλθει εκ νέου η ΚΠΕ. Σε αυτό το διάστημα τι θα γίνει; Θα υπάρξουν κάποιες πρωτοβουλίες;

Ήδη σήμερα κάναμε μια συνάντηση, αύριο θα συνεδριάσει η Π.Γ του ΣΥΝ. Αυτό που θα προτείνουμε στην Π.Γ. θα είναι δυο πράγματα. ΤΟ πρώτο, να συνεχίσουμε και να ανοίξουμε τη δράση μας προς τον κόσμο και σε σχέση με ΔΕΘ, την παρουσία μας στην συγκέντρωση και την πορεία στην Θεσσαλονίκη και σε σχέση με δράσεις που θα κάνει ο Πρόεδρος του ΣΥΝ στη Θεσσαλονίκη που θα μείνει και μετά την ΔΕΘ για να βοηθήσει και την οργάνωση στη Θεσσαλονίκη και την Μακεδονία. Το δεύτερο, σε σχέση με αυτό είναι ότι έχουμε πολλές προφεστιβαλικές εκδηλώσεις της Νεολαίας του Συνασπισμού τις οποίες εμείς τις βλέπουμε ως και σαν υπόθεση του κόμματος και για να βοηθήσουμε την Νεολαία του Συνασπισμού αλλά και για να προβάλλουμε τα μηνύματά μας. Αυτό είναι το ένα. Το δεύτερο είναι ότι μπαίνουμε στην πορεία προς το Διαρκές Συνέδριο του ΣΥΝ. Σε δύο ή τρεις βδομάδες, ανάλογα με το τι θα αποφασίσει η ΚΠΕ, θα πρέπει να συνέλθει και να αποφασίσει για το τι θα προτείνει στο Διαρκές Συνέδριο όσο αφορά το εκλογικό πρόγραμμα, την τακτική για τις εκλογές, πράγμα που θα προτείνουμε αμέσως μετά στο ΣΥΡΙΖΑ και το δεύτερο τι θα προτείνει σε σχέση με την οργανωτική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ και την οργανωτική του Συνδιάσκεψη που θα γίνει τέλος του Οκτώβρη. Άρα, αυτό συν την αναγκαιότητα της ανασυγκρότησης κόμματος δηλ να γεμίσουμε τις αποφάσεις που πήραμε τον Ιούλιο είναι σοβαρή ατζέντα εξωστρέφειας του κόμματος.

- Το θέμα του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ με ποιο τρόπο θα λυθεί, ποιος θα το αποφασίσει;

Καταρχήν θα λυθεί με συζήτηση, με συνεννόηση και με καλό κλίμα. Ένα ζήτημα λοιπόν είναι να αποκαταστήσουμε το καλό κλίμα. Ένα δεύτερο είναι ότι πρέπει να συζητήσουμε και ένα τρίτο ότι ως ΣΥΝ πρέπει να καταλήξουμε. Και έχουμε να καταλήξουμε σε δυο πράγματα. Το πρώτο αφορά το παρόν και τις εκλογές. Το δεύτερο σε μια λογική που ο ΣΥΡΙΖΑ θα λύνει προβλήματα διαφωνιών που πιθανά να υπάρχουν στο επόμενο διάστημα. Εμείς θα έχουμε μια πρόταση που θα την μεταφέρουμε, καταρχήν, στις δικές μας πολιτικές κινήσεις και θα συζητηθεί αυτή η πρόταση για το σύνολο της λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ και θα την δούμε και στο Διαρκές Συνέδριο. Τι είναι τώρα αυτή η απόφαση του Διαρκούς Συνεδρίου; Είναι μια πρόταση προς την οργανωτική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ. Θα πρέπει όλα αυτά να έχουν συζητηθεί ανάμεσα στις συνιστώσες, στην Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και ίσως και στην Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ ή σε κοινές συνεδριάσεις πριν φτάσουμε στην οργανωτική συνδιάσκεψη και καλό θα είναι όλο αυτό να λυθεί με συναίνεση.

- Αν σας προλάβουν οι εκλογές;

Θα πρέπει να κάνουμε πολύ πιο γρήγορα αυτές τις διαδικασίες των συνεννοήσεων, συναντήσεων και συναινέσεων.

- Υπάρχει η πιθανότητα να γίνει πάλι πρόταση για διεξαγωγή Έκτακτου Συνεδρίου στην επόμενη ΚΠΕ;

Δεν αντιμετωπίζουμε τέτοιο ζήτημα. Γιατί ένα τέτοιο ζήτημα θα πόλωνε σε ένα ερώτημα το οποίο είναι πολύ σοβαρό, ξέρετε και την δική μου πρόταση αλλά λέω ας αφήσουμε το μέλλον να λειτουργήσει. Δεν είναι το κύριο αυτή την στιγμή, το κύριο είναι βγούμε προς τα έξω. Στο άμεσο διάστημα πρέπει ως ΣΥΝ και ως ΣΥΡΙΖΑ να μπούμε και σε προεκλογική προετοιμασία. Να φτιάξουμε την εκλογική επιτροπή, να αρχίσουμε να συζητάμε για τους εκλογικούς συνδυασμούς και πρώτα και κύρια να αρχίσουμε να συζητάμε για τα βασικά σημεία που εμείς θα προτάξουμε αυτή τη στιγμή και που θα δείξουμε ότι υπάρχει σήμερα, τώρα διέξοδος από την κρίση. Πηγαίνοντας προς τις εκλογές πρέπει τα ζητήματα να είναι λυμένα όχι μόνο προς εμάς αλλά και προς τον κόσμο.

- Για τα δημοσιεύματα σχετικά με την παραίτηση του Προέδρου του ΣΥΝ;

Αυτά είναι δημοσιεύματα που δεν ισχύουν.

Ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ

Συνεδρίασε σήμερα η Π.Γ. του ΣΥΝ με την παρουσία του Προέδρου του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα και αμέσως μετά έγινε σύσκεψη μελών της Ε.Γ.

Η Π.Γ. ασχολήθηκε με

Α) τις πολιτικές εξελίξεις.

Β) την παρουσία του κόμματος και την αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ στη ΔΕΘ.

Γ) την οργάνωση του Διαρκούς Συνεδρίου με θέματα την τακτική προς τις εκλογές, το εκλογικό πρόγραμμα και την πρόταση του ΣΥΝ για την λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ.

Δ) την εκλογική ετοιμότητα του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Η Π.Γ. εκτίμησε ότι στις παρούσες συνθήκες ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αναπτύξουν έντονη πολιτική δράση με προτεραιότητες την οικονομία, το εισόδημα των εργαζομένων, αγροτών, μικρομεσαίων και τα δικαιώματα της νέας γενιάς.

Σ’ αυτή την προσπάθεια, μέσα ένα κλίμα συντροφικής και ανιδιοτελούς συστράτευσης, όλα τα μέλη του κόμματος, όλος ο ΣΥΡΙΖΑ θα δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό για την αντιστροφή της σημερινής κατάστασης.

To Γραφείο Τύπου

Είναι ανθέλληνες οι πυροσβέστες;

Tου Θανάση Καρτερού

Πρέπει πάραυτα να συγχαρούμε -ναι, ναι, να συγχαρούμε- εαυτούς και αλλήλους. Διότι αποδείχτηκε με τον πιο λαμπρό, τον πιο φωτεινό τρόπο ότι η καθημερινή, επίμονη, συστηματική μας δουλειά δεν πάει στράφι. Έχουμε αποκτήσει την κοινωνία που μας αξίζει, την εξουσία, που μας αξίζει και οσονούπω θα έχουμε αποκτήσει και την έρημο που μας αξίζει…

Διότι, όταν χτίζεις όπου βρεις κι όπως βρεις μέσα στο λιβάδι, στα καμένα, στο ζωντανό δάσος. Όταν οι δρόμοι είναι χαραγμένοι μόνο στο σχέδιο που κρύβει το μυαλό των οικοπεδοφάγων. Όταν η αγαπημένη μας τοπική αυτοδιοίκηση προτιμά από τη χωροθέτηση για τα σκουπίδια τη ναρκοθέτηση με τις παράνομες χωματερές. Όταν υπουργεία, δήμοι, κοινότητες, δασαρχεία και πολεοδομίες κλείνουν το μάτι στη συμμαχία των προθύμων που κόβει, ρημάζει, καίει, βομβαρδίζει. Όταν το κράτος, με μια συνέπεια εντυπωσιακή στην ατελείωτη αλυσίδα της ασυνέπειάς του, νομιμοποιεί καταπατήσεις, αυθαίρετα μαγαζιά, αυθαίρετες παράγκες, αυθαίρετες βίλες και αυθαίρετες πόλεις. Όταν η εξουσία έχει κηρύξει -και επικηρύξει- τα δέντρα εχθρούς και τα δάση εμπόδια στην ανάπτυξη. Κι όταν ο κρατικός μηχανισμός είναι πιο ικανός να καίει παρά να σβήνει…. Τότε προς τι τα συλλυπητήρια για την τραγωδία των τελευταίων ημερών, για την κόλαση της φωτιάς και τη μαζική δολοφονία των δασών που απέμειναν;

Συγχαρητήρια πρέπουν σε όλους. Στον πρωθυπουργό, που νομοθετεί κατά των δασών, επιβραβεύει τους εμπρηστές και τους καταπατητές και τώρα ελικοπτερίζεται υπεράνω των καμένων, ενώ ποτέ δεν ελικοπτερίστηκε υπεράνω των απειλουμένων. Στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που σφίγγει χέρια στον τόπο του «συμβάντος», αφού το κόμμα του επί δεκαετίες στην εξουσία εξόντωσε όσο περισσότερα δάση μπορούσε και ανακήρυξε εθνικούς ευεργέτες τους διώκτες τους. Στους παράγοντες των δήμων και κοινοτήτων, που υπέθαλψαν τους παράνομους και καταπίνουν χρόνια και χρόνια τις παρανομίες τους. Και σε μας όλους βεβαίως, τον απλό λαό, που κλαίει και οδύρεται σήμερα για το κακό που μας βρήκε και είναι έτοιμος αύριο να συμμαχήσει με τις εταιρείες των εμπρηστών για να βάλει πόδι, με το αζημίωτο φυσικά, στην έρημο που κάποτε ήταν δάσος. (Μια βόλτα στα παλιότερα καμένα της Πεντέλης θα σας πείσει…).

Το μόνο ερώτημα είναι: Αυτοί οι πυροσβέστες που μάχονται με τις φλόγες είναι ανθέλληνες;

ΠΗΓΗ: ΕΦΗΜ.Η ΑΥΓΗ

ΔΗΛΩΣΗ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ ΓΙΑ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Εκτιμώ τους αγώνες του Περικλή και την προσφορά του στην Αριστερά αλλά νομίζω ότι χθες έκανε ένα πολύ μεγάλο λάθος, είτε επειδή δεν γνωρίζει το θέμα, είτε επειδή η χαλαρότητα των διακοπών του δεν του επέτρεψε να καταλάβει ότι με όσα είπε για το ΚΚΕ και το τότε ΕΑΡ, αντικειμενικά και ανεξάρτητα από την πρόθεσή του, βοήθησε όσους ευθύνονται αποδεδειγμένα πλέον για το σκάνδαλο της ΖΗΜΕΝΣ (Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ) να βάλουν στο βρώμικο κάδρο της διαφθοράς τους και την Αριστερά και μάλιστα επέτρεψε στο δικομματισμό, που είναι με την πλάτη στον τοίχο γι’ αυτό το σκάνδαλο, να κάνει αντιπερισπασμό σε βάρος των δυνάμεων που αγωνίζονται εναντίον των πολιτικών και του συστήματος που γεννούν τα σκάνδαλα.

Ο σύντροφός μου ο Περικλής είπε πράγματα που δεν έχουν πει για δυνάμεις της Αριστεράς ούτε τα ίδια τα στελέχη της ΖΗΜΕΝΣ στις καταθέσεις τους, ούτε οι βασικοί πολιτικοί μας αντίπαλοι, οι ηγεσίες της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ.

Ούτε επίσης είναι σωστό οι όποιες ιδεολογικές διαφορές έχει ή είχε ο καθένας μας με το Χαρίλαο Φλωράκη και το Λεωνίδα Κύρκο να γίνεται αφορμή για να τους ρίχνει στο βρώμικο λάκκο με τα Γουρούνια.

Ο σ. Περικλής δεν ήξερε, τουλάχιστον ας ρώταγε. Γιατί πολιτική δεν κάνουμε με το να επαναλαμβάνουμε τι έγραφε ο ένας και ο άλλος σε μια εφημερίδα, ούτε οι δυνάμεις της Αριστεράς να διαψεύδουν με ανακοινώσεις τους καθημερινά πολιτικές εκτιμήσεις σε άρθρα δημοσιογράφων.

Επίσης, ο Περικλής εάν είχε ερωτήματα για την υπόθεση ΖΗΜΕΝΣ θα μπορούσε να τα υποβάλει στους συντρόφους του που δρουν μέσα στον ΟΤΕ και που είχαμε επανειλημμένα χαρακτηριστεί «εθνοπροδότες», γιατί ήμασταν οι μόνοι που αγωνιστήκαμε να σταματήσουν οι απευθείας αναθέσεις στην ΖΗΜΕΝΣ.

Καλώ με όλη τη συντροφικότητα και την εκτίμηση που έχω στον Περικλή να πάρει πίσω τα όσα αστήρικτα, ατεκμηρίωτα και συκοφαντικά είπε σε βάρος των δυνάμεων της Αριστεράς και σε κάθε περίπτωση επειδή είναι και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και επειδή είμαστε πολιτικός οργανισμός και όχι τσίρκο να επιληφθεί του θέματος η Γραμματεία και η Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ.

Ανακοίνωση ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τη συνέντευξη του Περικλή Κοροβέση στον ρ/σ Κανάλι 1 Πειραιά

Τα όσα ανέφερε σήμερα ο βουλευτής Α’ Αθήνας, Περικλής Κοροβέσης, σε συνέντευξή του σε ραδιοφωνικό σταθμό, για φημολογούμενη εμπλοκή του ενιαίου Συνασπισμού το 1989 σε υπόθεση της Siemens, είναι προσωπικές του απόψεις που δεν συμμερίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Στο στερέωμα της αναζήτησης

Του ΘΑΝΑΣΗ ΒΑΚΑΛΙΟΥ

Eδώ και 40 χρόνια (από τη διάσπαση του ΚΚΕ) εκκρεμεί η επεξεργασία πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά λειτουργικής προγραμματικής πρότασης της αριστεράς η οποία σε μια πρώτη φάση μπορεί κατ' αρχήν να γίνει αποδεκτή ως βάση της αναγκαίας συσπείρωσης των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων και μαζί ως «μέσο» για την αντιμετώπιση του φαινομένου της γενικευμένης δυσπιστίας ή και αδιαφορίας ευρύτατων κοινωνικών στρωμάτων (κυρίως μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού) αναφορικά με την πολιτική λειτουργικότητα του ανατρεπτικού λόγου της ριζοσπαστικής αριστεράς στις χώρες του προηγμένου καπιταλισμού, ακόμα και στις χώρες της Ευρώπης με επαναστατική και αριστερή εν γένει παράδοση.

Η αποτυχία του σταλινικού σοσιαλιστικού πειράματος, καθώς και του μπερνσταϊνικού σοσιαλδημοκρατικού, αλλά και η αποτυχία στην πράξη του καινοτομικού ευρωκομμουνισμού (με καταλυτική την αυτοκαταστροφική επίπτωση της πολιτικής επιλογής του «ιστορικού συμβιβασμού»), στρέφει τη σκέψη στην αναζήτηση άλλων προτάσεων, επινόησης άλλων θεωρητικών σχημάτων, που η συγκεκριμένη τους έκφραση θα μπορούσε να δώσει ένα σύγχρονο και πολιτικά λειτουργικό περιεχόμενο στις ριζοσπαστικές ιδέες και στόχους της αριστεράς, ικανό να σπάσει το φράγμα που, μετά την κατάρρευση της Σ.Ε., έχει δημιουργηθεί στη συνείδηση ευρύτερων λαϊκών μαζών με αριστερές ευαισθησίες, αλλά και μεγάλου τμήματος της προοδευτικής διανόησης, σχετικά με τη δυνατότητα κατάργησης του καπιταλισμού. Η πρόθεση αυτή, εκτιμώ ότι υποκρύπτεται στο κείμενο του Γιάννη Δραγασάκη με τον τίτλο «Από την κρίση του νεοφιλελευθερισμού σε μια νέα οικονομία των αναγκών και των συλλογικών αγαθών» ("Η Αυγή", 28.12.2008).

Πρόκειται βέβαια για πρόθεση η οποία τροφοδοτεί έναν θεωρητικό προβληματισμό (και τροφοδοτείται από αυτόν) στον πυρήνα του οποίου είναι η σκέψη ότι με δεδομένο τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, που βασίζεται στην αρχή του υπερκέρδους, είναι δυνατή η ανάπτυξη ενός άλλου τρόπου παραγωγής (καθώς και ενός άλλου τρόπου ζωής), που σκοπό έχει την ικανοποίηση των «ώριμων» κοινωνικών και συλλογικών αγαθών που «λειτουργούν εκτός της αγοράς και της λογικής της» (βλέπε συνέντευξή του στην "Αυγή", 8.2.2009). Στη βάση αυτή είναι δυνατή, λέει ο Δραγασάκης, η ανάπτυξη μιας νέας οικονομίας. Αυτή η «νέα οικονομία» θα είναι ικανή να λειτουργήσει ανταγωνιστικά στην οικονομία του κέρδους, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για τη δρομολόγηση της διαδικασίας του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Αυτό βέβαια προϋποθέτει τη ριζική αλλαγή του συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων υπέρ της αριστεράς, που πετυχαίνεται με την προβολή προς τις μάζες αυτής της «νέας» σκέψης. Η επιλεκτική αναφορά στον τρίτο τόμο του "Κεφαλαίου", όπου ο Μαρξ μιλά, κάπου, για αυτοαναιρέσεις του καπιταλισμού μέσα στον καπιταλισμό, σκοπό έχει τη θεωρητική μαρξιστική «νομιμοποίηση» αυτής της σκέψης - πρότασης.

Υποστηρίζεται λοιπόν ότι στον καπιταλισμό είναι δυνατή η λειτουργία δύο διαφορετικών οικονομιών. Η οικονομία που λειτουργεί με βάση τη λογική του κεφαλαίου και η οικονομία που λειτουργεί με βάση τη «λογική του κόσμου της εργασίας». Η δεύτερη αναιρεί την πρώτη και αποτελεί τη βάση της σοσιαλιστικής οικονομίας η οποία θα αντικαταστήσει την οικονομία του καπιταλισμού.

Ο συλλογισμός που οδηγεί σ' αυτή τη σκέψη αποκτά μεγαλύτερη φραστική σαφήνεια στο άρθρο του Ευκλείδη Τσακαλώτου «Η οικονομία των αναγκών»: μια έννοια-κλειδί ("Η Αυγή", 14.6.2009) το οποίο, όπως λέει, «προέρχεται από μια συλλογική δουλειά, από ένα εργαστήρι γ;ια την οικονομία των αναγκών που οργάνωσε το Τμήμα Θεωρίας του ΣΥΝ», προσθέτοντας ότι στο άρθρο αυτό έχει προσπαθήσει να ενσωματώσει τις ομιλίες ή παρεμβάσεις του Γιάννη Δραγασάκη, του Χάρη Γολέμη, του Λάκη Δεδουσόπουλου, του Γιώργου Ιωαννίδη, του Νάσου Ηλιόπουλου, του Τάσου Κυπριανίδη, του Χρήστου Λάσκου, του Αριστείδη Μπαλτά, του Στέλιου Μπαμπά, του Χριστόφορου Παπαδόπουλου, του Μιχάλη Σπουρδαλάκη και άλλων που συμμετείχαν στο εργαστήρι.*

Όταν το ερώτημα γίνεται θέση

Σε διάκριση με το άρθρο του Δραγασάκη το οποίο είναι γραμμένο κατά τρόπο που πολλά από τα ζητήματα που θίγει θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως υπόθεση εργασίας για τη μελέτη τους, το άρθρο του Τσακαλώτου είναι γραμμένο κατά τρόπο σαν να είχαν μελετηθεί από τους συμμετέχοντες στην παραπάνω συνάντηση όλα τα συναφή με το κύριο θέμα, την «οικονομία των αναγκών», ζητήματα, καταλήγοντας σε θέσεις στρατηγικής σημασίας για την αριστερά -συνοδευόμενα, όπως είθισται, από την απαραίτητη θεωρητική και πραγματολογική τεκμηρίωση. Έτσι το στοιχείο της αμφιβολίας που χαρακτηρίζει κάθε επιστημονική υπόθεση εργασίας μετατρέπεται σε βεβαιότητα, σε θέση. Η θέση όπως καταλαβαίνει ο καθένας είναι η τελείωση του ερωτήματος, είναι η άρση της αμφιβολίας που υποκρύπτει το ερώτημα. Η αμφιβολία που υπάρχει σε κάθε ερώτημα γίνεται βεβαιότητα.

Τα κείμενο του Τσακαλώτου δημιουργεί σειρά ερωτημάτων τα οποία δεν είναι δυνατό να αναπτυχθούν στο παρόν άρθρο, πολύ λιγότερο δυνατή είναι η ανάλυση εννοιών που αφορούν το κοινωνικό, το οικονομικό, αλλά και το ανθρωπολογικό πρόβλημα των αναγκών όπως η έννοια λογική των αναγκών, λογικές ανάγκες, βασικές ανάγκες, πραγματικές ή αληθινές, πλαστές ή ψεύτικες ανάγκες, αυθεντικές ανθρώπινες ανάγκες, ριζικές ανάγκες (Χέλλερ), «ανάγκη ως σκοπός» και «ανάγκη ως έλλειψη» (Χέλλερ) κ.λπ. Αυτό απαιτεί ειδική μελέτη την οποία, εξάλλου, σκοπεύω να ετοιμάσω για κάποιο θεωρητικό περιοδικό. Όσα θα πω λοιπόν στη συνέχεια σκοπό έχουν να λειτουργήσουν ως έναυσμα για την αναγκαία συζήτηση των «θέσεων» που αναπτύσσονται ή απλώς θίγονται στα εν λόγω άρθρα σε επιστημονική ημερίδα στην οποία θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και η παρατήρηση του Ιγκνάσιο Ραμονέ περί της «κρίσης σαφήνειας νοημάτων». Η ημερίδα αυτή θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις «θέσεις» των δυο άρθρων ως ερωτήματα-προβλήματα προς μελέτη. Η μετατροπή των ερωτημάτων αυτών σε θέσεις καθοριστικής σημασίας για τη διαμόρφωση της στρατηγικής της αριστεράς, όπως ισχυρίζεται στο άρθρο του ο Τσακαλώτος, οδηγεί τη σκέψη και μαζί την πολιτική πράξη σε αδιέξοδα, που μας απομακρύνουν από το πραγματικό πρόβλημα. Αυτό πιστεύω θα φανεί από τα ακόλουθα:

Δυο αντίπαλες λογικές στο θέμα των αναγκών. Εννοιολογική ασάφεια

Στο άρθρο του Τσακαλώτου υποστηρίζεται ότι στον καπιταλισμό λειτουργούν δυο διαφορετικές, δυο αντίπαλες λογικές στο θέμα των αναγκών της κοινωνίας και των ανθρώπων. Η λογική του κεφαλαίου και η λογική του κόσμου της εργασίας. «Στη λογική του κεφαλαίου οι ανάγκες δεν αποτελούν τον στόχο, αλλά τα μέσα. Ο στόχος είναι το κέρδος και η κυριαρχία του κεφαλαίου... Η παραγωγή διαστρεβλώνεται για να αντιμετωπιστούν οι ανάγκες των πλουσιότερων στρωμάτων. Περισσότερα καλλυντικά, κλπ...» Για να θυμηθούμε και το κεντρικό πολιτικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες των πολλών.

Στη λογική του κόσμου της εργασίας οι ανάγκες της κοινωνίας και των ανθρώπων δεν υποτάσσονται στη λογική του κέρδους, στη λογική της αγοράς. Στην κατηγορία αυτών των αναγκών ανήκουν πρωτίστως τα «συλλογικά αγαθά» (Δραγασάκης). Γενικότερα θα μπορούσαμε να πούμε ότι στην κατηγορία αυτή των αναγκών ανήκουν οι ανάγκες ενός αναπτυγμένου συστήματος κοινωνικής πρόνοιας, καθώς και ό,τι έχει σχέση με το οικολογικό πρόβλημα, αλλά και με τις ανάγκες για τις συνθήκες εργασίας ή και τον εργατικό έλεγχο των επιχειρήσεων... Όλα αυτά μπορεί να τα εξασφαλίσει μια «νέα οικονομία», η «οικονομία των αναγκών», που λειτουργεί παράλληλα ή και σε αντιπαράθεση με την οικονομία της αγοράς.

Στο άρθρο του Γιάννη Δραγασάκη υπερέχει η πολιτική προσέγγιση των θεμάτων. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος κάνει ένα βήμα παραπέρα. Επιχειρεί να δώσει το ταξικό θεωρητικό υπόβαθρο της στάσης της αριστεράς στο θέμα των κοινωνικών αναγκών. «Ο στόχος της αριστεράς", λέει, "δεν μπορεί να είναι άλλος από τη διεύρυνση της λογικής του κόσμου της εργασίας, τη λογική αντιμετώπιση των κοινωνικών αναγκών...».

Θα χρειαζόταν ειδική ανάλυση για την αποσαφήνιση των όρων «λογικές ανάγκες» και «κοινωνικές ανάγκες». Περιορίζομαι να πω ότι ο όρος «λογικές ανάγκες» χρησιμοποιείται από τους πολιτικούς (τους όποιους πολιτικούς) που αδυνατώντας να ικανοποιήσουν τις εξαγγελίες ή και τις δεσμεύσεις τους απέναντι στον λαό (ακόμα και απέναντι στους ψηφοφόρους τους), μιλούν για μη ρεαλιστικές, μη λογικές ή και παράλογες απαιτήσεις. Επικαλούμενοι, συνήθως, απρόβλεπτες καταστάσεις που καθιστούν αδύνατη την πραγματοποίηση των υποσχέσεών τους... Εξάλλου, ποιος πολιτικός (ποιο κόμμα) μπορεί με απόλυτο τρόπο να εγγυηθεί ότι θα κάνει πράξη όλες τις εξαγγελίες του; Και δεν μιλώ εδώ για την εσκεμμένη προεκλογική δημαγωγία, αλλά και για εξαγγελίες που προκύπτουν από λαθεμένες εκτιμήσεις της οικονομικής πολιτικής και από τις απρόβλεπτες εξελίξεις που δημιουργούνται στο ιστορικο-πολιτικό ή και το ευρύτερο (παγκόσμιο στην εποχή μας) οικονομικό γίγνεσθαι. Ο χώρος του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού παρέχει στο θέμα αυτό ιδιαίτερα χρήσιμη εμπειρία και άφθονο ερευνητικό υλικό προς μελέτη από την αριστερά.

Ακόμα θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο όρος «λογικές ανάγκες» παραπέμπει σε μια κομφορμιστική αντίληψη περί των αναγκών, αφού προϋποθέτει την εκπόνηση ενός γενικού μοντέλου λογικών αναγκών, αρθρωμένο έστω με πληθυσμιακά ή άλλα κριτήρια, σε έναν κόσμο που η αναγκαία εξατομίκευσή τους διακρίνεται, διαχέεται ή και διακατέχεται, ούτως ή άλλως, από το υποκειμενικό στοιχείο, που, κατ' αρχήν, δεν χωρά σε κανένα μοντέλο. Ωστόσο, η καταναλωτική κοινωνία με τα καταναλωτικά πρότυπα που διαθέτει και κατασκευάζει εθίζει τους ανθρώπους, όποιους και όπως μπορεί, με τους μηχανισμούς και τα μέσα καταναλωτικής χειραγώγησης στις επιλογές -προτιμήσεις που εντάσσονται στην επιχειρηματική λογική του κέρδους- με χαρακτηριστικό τον εθισμό στη μόδα, αλλά και στον τρόπο ζωής των ανθρώπων, γενικότερα. Έτσι, που όταν μιλούμε για τις κοινωνικές ανάγκες ποτέ δεν πρέπει να ξεχνούμε τον ρόλο της καταναλωτικής και της ιδεολογικής χειραγώγησης, έργο της οποίας είναι η δημιουργία κοινωνικού κλίματος που «κάνει» (πείθει, εθίζει) τους ανθρώπους να αντιλαμβάνονται ή και να βιώνουν τις «περιττές» ανάγκες ως απαραίτητες (δηλαδή, λογικές) προκειμένου να τονίσουν την κοινωνικότητά τους. Και δεν είναι λίγοι εκείνοι που συνδέουν αυτές τις «περιττές» («ψεύτικες») ανάγκες με το προσωπικό τους κοινωνικό πρεστίζ. Αυτά είναι πολύ γνωστά πράγματα για τα οποία υπάρχει άφθονο ερευνητικό υλικό. Και είναι απορίας άξιο, το ότι αυτοί οι όροι χρησιμοποιούνται ωσάν το περιεχόμενο και η ερμηνεία τους να ανήκουν στον κόσμο του αυτονόητου.

«Κλείνοντας» αυτό το μέρος των παρατηρήσεών μου, θεωρώ αναγκαίο να πω -βασιζόμενος σε σοβαρή σχετική βιβλιογραφία, αλλά και στις δικές μου προσεγγίσεις του θέματος- ότι στην καταναλωτική κοινωνία του σύγχρονου καπιταλισμού δεν υπάρχουν περιττές, ψεύτικες ή παράλογες ανάγκες. Όλες οι ανάγκες της καταναλωτικής κοινωνίας είναι απαραίτητες για τη λειτουργία της οικονομίας της αγοράς, για τη λειτουργία και αναπαραγωγή του συστήματος εξουσίας του κεφαλαίου. Είναι πραγματικές ανάγκες. Με αυτή την έννοια είναι λογικές ανάγκες. Εδώ ισχύει με απόλυτο τρόπο η ρήση του Χέγκελ: λογικό είναι ότι είναι πραγματικό και πραγματικό είναι ό,τι είναι λογικό. Ο εθισμός των ανθρώπων στην αποδοχή αυτής της συνάρτησης (που είναι «χρήσιμο» να λειτουργεί στις συνειδήσεις και ως ειμαρμένη) είναι ένα από τα σημαντικότερα καθήκοντα του χειραγωγικού ιδεολογικού κατεστημένου του σύγχρονου καπιταλισμού και των ιδεολογικών του ταγών - που συνήθως τους ονομάζουν πνευματικούς ταγούς. Το θέμα είναι μεγάλο και σύνθετο. Απλώς το θίγω χωρίς περαιτέρω ανάλυση.

Με δεδομένο ότι η λογική του Κεφαλαίου έχει τα δικά της περιοριστικά όρια, είναι επόμενο να αδιαφορεί για ένα μέρος των αναγκών της κοινωνίας και των ανθρώπων, ή όταν και όπου αυτό δεν μπορεί να το πράξει, ευνουχίζει το πραγματικό τους περιεχόμενο και την κοινωνική τους λειτουργία ή/και επιδιώκει να τις εντάξει στη λειτουργία του.

* Η συνέχεια του κειμένου θα δημοσιευθεί στο φύλλο της Τρίτης.

* Ενδιαφέρει, πιστεύω, να πω ότι στη συνάντηση αυτή δεν έχω κληθεί να πάρω μέρος, αν και δεν έχω παραιτηθεί από μέλος του Τμήματος Θεωρίας του ΣΥΝ!

Δ. Βίτσας: Με τόλμη, χωρίς αμηχανία

Να αντιστρέψουμε την εικόνα, να ξαναπιάσουμε το προωθητικό νήμα, να πάμε μπροστά.

Να μην διασπαστεί ο ΣΥΝ.

Να μην κινδυνέψει η ενωτική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ.

Να βρεθεί λύση στο «ζήτημα της ηγεσίας».

Πρόκειται για την τετραλογία του σήμερα που βρίσκεται στο μυαλό και στα χείλη των μελών του ΣΥΝ, αλλά και κάθε ανθρώπου που νοιάζεται την αριστερά. Δύσκολες οι απαντήσεις. Κάθε απάντηση στο ένα ζήτημα μπορεί να δημιουργήσει αναταράξεις στο άλλο. Και γίνονται ακόμα πιο δύσκολες όταν γνωρίζεις πως, από τις πρακτικές πια λύσεις, το «σωστό» ίσως θέλει χρόνο και το «λάθος» μπορεί να δημιουργήσει χρόνια πλήγματα και καθυστερήσεις. Η δυσκολία, όμως, δεν επιτρέπει να δημιουργηθούν καταστάσεις αποφυγής ή μετάθεσης. Με τόλμη και χωρίς αμηχανία χρειάζεται να δοθούν λύσεις. Και λύσεις υπάρχουν. Μας χρειάζονται όλους, με συντροφικότητα, ανοιχτό μυαλό, περισσή σκέψη και μεγάλη ενεργητική παρουσία στη ζωή την ίδια. Είναι σαφές πως τώρα έχουμε ανάγκη από ένα πολιτικό σχέδιο που θα αντιστοιχεί στις συνεδριακές μας αποφάσεις, στα έως τα τώρα κεκτημένα μας, θα αναλογίζεται επιτυχίες και αποτυχίες και θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες του σήμερα.

Σύγκρουση επί προγραμμάτων

Οι ευρωεκλογές τελείωσαν. Ό,τι είχε να ειπωθεί, ειπώθηκε. Τα κοινά συμπεράσματα υπάρχουν, οι επιπλέον μη κοινές απόψεις έχουν καταγραφεί. Δεν τελείωσε όμως η κρίση, δεν τελείωσαν τα προβλήματα. Γι΄ αυτά υπάρχουμε. Άρα σ΄ αυτά θα βρούμε τις πρώτες απαντήσεις. Σήμερα, επιβάλλεται να μεταφέρουμε στην κοινωνία τον χειραφετητικό μας λόγο. Ο λόγος αυτός βρίσκεται στο Πρόγραμμα του ΣΥΝ, στο Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και τα 15 σημεία πάλης. Χρειάζεται και να καταγράφουμε τα προβλήματα, και να φανερώνουμε τις αιτίες που τα δημιουργούν, να δείχνουμε πως ο νεοφιλελευθερισμός μέσω των πολιτικών εκπροσωπήσεών του χειρίζεται την κρίση με στόχο την υπεράσπιση των κερδών των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και τη διατήρηση της πολιτικο-κοινωνικής ηγεμονίας του. Άρα χρειάζεται να δημιουργηθεί μια σύγκρουση προγραμμάτων διεξόδου. Από τη μια η εμμονή στην εξυπηρέτηση των τραπεζιτών, οι ιδιωτικοποιήσεις, η διαφύλαξη των κερδών έστω και με στρατιές ανέργων και μεταναστών, η παράδοση στο ιδιωτικό κεφάλαιο όλων των τομέων αναπαραγωγής (Παιδεία, Υγεία κ.λπ.) της κοινωνίας, η σκληρή νομισματική πολιτική του ενός κέντρου, η αντιλαϊκή δημοσιονομική πολιτική.

Από την άλλη το δικό μας συνεκτικό πρόγραμμα, άμεσης εφαρμογής, για διέξοδο από την κρίση. Πρόγραμμα που δημιουργεί μια ασπίδα προάσπισης των συμφερόντων των εργαζομένων, των αγροτών, των μικρομεσαίων, της νέας γενιάς, των ανέργων, των μεταναστών, των κοινωνικά αποκλεισμένων. Δεν βολεύεται όμως μόνο με την προάσπιση, «δεν αγοράζει χρόνο», αλλά δείχνει τον δρόμο ριζοσπαστικών αλλαγών με κατεύθυνση τον σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία. Ένα πρόγραμμα «εκτός ορίων» μια και στην παρούσα συγκυρία εμείς προτείνουμε αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης, δημόσιες επενδύσεις, δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία, ενεργητική διεύρυνση των θέσεων εργασίας, παρέμβαση του δημόσιου στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, φορολόγηση των κερδών και της μεγάλης περιουσίας, υπεράσπιση πέραν κάθε αμφισβήτησης των συντάξεων και των επιδομάτων ανεργίας κ.ά. μέσα σε συνθήκες υπεράσπισης του περιβάλλοντος και οικολογικής ανασυγκρότησης της χώρας. Σ' αυτή τη λογική διεκδικούμε και στην Ε.Ε. ένα νέο Σύμφωνο που στο πρώτο άρθρο του θα κατοχυρώνει την ισότητα των δύο φύλων, στα επόμενα τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα στην εργασία, τη διατροφή, τη στέγαση, την Παιδεία και την Υγεία. Ένα πρόγραμμα όχι στα χαρτιά αλλά στους δρόμους του καθημερινού αγώνα.

Στο εργοστάσιο, στο γραφείο, στη βιοτεχνία, στο κατάστημα, στον χώρο εκπαίδευσης, στον χώρο παροχής υπηρεσιών υγείας, πολιτισμού, αθλητισμού η προγραμματική σύγκρουση είναι συγκεκριμένη. Υπάρχει μια πληθώρα θεμάτων πάνω στα οποία πρέπει να εξαντλήσουμε τη δράση μας. Και εκτός από τα μεγάλα και σπουδαία, υπάρχουν τα μικρά και καθημερινά, εκεί που το κίνημα παίρνει το όνομα όποιου παλεύει για το πρόβλημα και έχει σημασία να το παλεύουμε ως το τέλος. Οι Π.Κ. του ΣΥΝ, οι Τ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ αυτά χρειάζεται να βάλουν πρώτα στην δράση τους, αυτές να είναι οι ειδήσεις που θα παράγουν για την κοινωνία. Γιατί όσο συνεχίζουμε να παράγουμε ειδήσεις από τις εσωτερικές μας αντιθέσεις και τον εαυτό μας στερούμε και την κοινωνία αποδυναμώνουμε.

Το διακύβευμα αυτής της σύγκρουσης είναι πολιτικό και εμείς το έχουμε ορίσει. Το πρώτο βήμα είναι να δεχτεί καίριο πλήγμα ο δικομματισμός. Ο ανακαθορισμός συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων θέλουμε να ανακαθορίσει τη δυναμική των κοινωνικών συγκρούσεων. Με αυτό τον τρόπο να δείξουμε πως η δημιουργικότητα εξυπηρετείται μέσα από τη συλλογικότητα και το κοινό συμφέρον, και όχι μέσα από διαδικασίες «ιδιοτελούς κοινωνίας». Μέτρο αυτής της δράσης είναι όχι οι προθέσεις αλλά το αποτέλεσμα. Στο πρόσφατο παρελθόν η αποτελεσματικότητα μας δημιούργησε την ειδοποιό διαφορά, η προσπάθεια μας να ακούσουμε αλλά και να φτάνουμε τα πράγματα μέχρι το τέλος είναι ο δρόμος του δικού μας αγώνα. Πρόγραμμα, αγωνιστική παρουσία και αποτελεσματικότητα. Γιατί όπως είπε ο Μαρξ μια νίκη είναι καλύτερη από δέκα προγράμματα.

(ενώ έγραφα αυτές τις σκέψεις «έσκασε» το νέο επεισόδιο του σκανδάλου SIEMENS. Είναι δυνατόν να τους αφήσουμε να ξεφύγουν ασχολούμενοι με τα «δικά μας»;)

Οι προτεραιότητες του ΣΥΝ

Αν αυτές είναι οι πολιτικές προτεραιότητες ο ΣΥΝ χρειάζεται να αντιστοιχηθεί. Τι πραγματικά σημαίνει αυτό; Όπως χαρακτηριστικά έγραψε σύντροφος στην “Αυγή”, να γίνει κόμμα. Δηλαδή πριν απ’ όλα τα θεσμοθετημένα του όργανα Π.Κ., ΚΠΕ και Π.Γ. να γίνουν όχι τα κύρια αλλά τα μοναδικά πεδία δημόσιας εκφοράς πολιτικής, συνεννοήσεων, συνθέσεων, δημιουργικών συγκρούσεων. Να ορίσουμε πολιτική ανάδειξης στελεχών, όχι στη λογική προσώπων, αλλά στη λογική μεταφοράς γνώσεων και εμπειρίας, ανάληψης ευθυνών και βοήθειας εκ των προτέρων και όχι εκ των υστέρων ( τότε που η βοήθεια είναι κριτική εν πολλοίς εξαντλητική). Να κατανοήσουμε την ανάγκη και νέου πολιτικού προσωπικού, να υπερασπιστούμε την ανανέωση που αποφασίσαμε, όχι μόνο για μας αλλά για όλη την αριστερά και την κοινωνία. Κεντρικό ζήτημα είναι η βοήθεια στη νεολαία μας, βοήθεια που πρέπει να δοκιμαστεί και να αποδειχθεί στην ποσοτική και ποιοτική ανάπτυξη της ιδιαίτερα στους χώρους εκπαίδευσης και εργασίας και στους τόπους κατοικίας.

Όλα αυτά θέλουν χρόνο αλλά είναι η βάση των σημερινών προβλημάτων. Ένα κόμμα στελεχών ή υποψηφίων στελεχών, βουλευτών ή υποψηφίων βουλευτών ή ένα κόμμα των μελών; Ένα κόμμα που επηρεάζεται από τον αέρα των ΜΜΕ ή ένα κόμμα που στηρίζεται στα δικά του φιλικά μέσα, συνδιαλέγεται μέσω αυτών αντί να στέκεται στους διαδρόμους άλλων κέντρων για δημόσια προβολή;

Και οι τάσεις; Θετική η ύπαρξη τους, προσφέρουν στην ανάγνωση των πολλαπλών εκδοχών της πραγματικότητας αλλά στην παρούσα φάση θα πρέπει να σκεφτούν τη σοφή πρόταση του σ. Λεουτσάκου για αναστολή της δημόσιας έκφρασης απόψεων μέσω ανακοινώσεων κ.λπ. Δεν είναι ζήτημα των οργάνων, είναι ζήτημα αυτοδέσμευσης τους. Άλλωστε η λογική της ενότητας μέσα από τη διαφορετικότητα έχει δυναμική όταν η διαφορετικότητα πλουτίζει την ενότητα και όχι όταν την υπερβαίνει.

Και ακόμη δεν μπορούμε άραγε να συμφωνήσουμε ένα απλό κανόνα εμφάνισης στην TV (εδώ οι σ. από τις άλλες συνιστώσες έχουν μεγάλο δίκιο) ώστε να εξασφαλίζουμε την αποτελεσματική προβολή των θέσεων του κόμματος και του ΣΥΡΙΖΑ; Ένα κανόνα χωρίς «τιμωρίες» αλλά με γνώση των μελών ποιος/α τον παραβιάζει.

Σήμερα εμφανίζεται μια οριακή κατάσταση. Αμφισβητείται, από σ. η συνεδριακή κατεύθυνση χωρίς να επιδιώκεται συνέδριο. Ακολουθείται η τακτική της πίεσης για πολιτικούς λόγους αλλά ίσως και για να διαμορφωθεί ένα κλίμα δήθεν διώξεων που θα αποτρέψει αλλαγές και σε στελεχιακό προσωπικό επίπεδο. Ας αρθούμε πάνω από όλα αυτά.

Η τελευταία απόφαση της ΚΠΕ ορίζει ένα ικανοποιητικό για όλους πλαίσιο κομματικής κοινής δράσης. Αν χρειάζονται επεξηγήσεις σε ορισμένα σημεία, η ΚΠΕ μπορεί να τις δώσει. Οτιδήποτε άλλο είναι ανατροπή των συνεδριακών αποφάσεων. Και η ανατροπή δεν είναι εξ ορισμού κακή, αλλά χρειάζεται νέο συνέδριο. Άρα ας σταματήσουν οι πολεμικές ανακοινώσεις και τα casus belli και ας μιλήσουμε συγκεκριμένα και συντροφικά.

Η κατάσταση στο ΣΥΡΙΖΑ

Αναπτύσσεται μια συζήτηση. Ως συνήθως βλέπουν το φως της δημοσιότητας οι ακραίες εκφράσεις της. Ας εξετάσουμε τα ζητήματα :

Να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ κόμμα; Όλοι λένε όχι. Άρα προτάσεις, που στην ουσία μετατρέπουν την πολιτική μας συμμαχία σε κόμμα δεν έχουν θέση στη συζήτηση. Ομοίως δεν έχουν θέση φοβίες περί διπλής ένταξης κ.λπ.

Ο ΣΥΝ με καθαρό τρόπο είπε πως βάση λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι η συνεννόηση και η συναίνεση. Συγχρόνως επεξεργαζόμαστε σχέδιο που να επεκτείνει τα υπάρχοντα πολιτικά δικαιώματα των μελών. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια πολιτική συμμαχία μακράς πνοής που κατάφερε να διαμορφώσει ένα πολιτικό κίνημα υπέρ της ενιαίας δράσης της αριστεράς. Αυτό το θετικό γεγονός ας μην το βλέπουμε ως πρόβλημα αλλά να το αξιοποιήσουμε ως δυναμική άρθρωση μέσα στην κοινωνία. Ήδη σήμερα το μέλος του ΣΥΡΙΖΑ έχει δικαίωμα να παίρνει μέρος στην Τ.Ε και στην Ν.Ε. και να αποφασίζει με συναίνεση για όλα, να είναι αντιπρόσωπος σε θεματικές συνδιασκέψεις και πανελλαδικά όργανα και να συναποφασίζει με συναίνεση για όλα και μπορούμε για τα σημαντικά να κάνουμε βήματα παραπάνω.

Μπορούμε και οργανωτικά να κάνουμε πολλά πράγματα. Να δημιουργήσουμε ένα μηχανισμό της προκοπής δίπλα στη Γραμματεία και σε νέα γραφεία, να δημιουργήσουμε στέκια ΣΥΡΙΖΑ σε όλη την Ελλάδα με πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό περιεχόμενο. Να ενοποιήσουμε τις συνδικαλιστικές παρατάξεις μας, τις φοιτητικές παρατάξεις μας και τις δημοτικές μας κινήσεις, εκεί δηλαδή που αποφάσεις μπορούν να λαμβάνονται και με απλή πλειοψηφία. Είναι ανακόλουθο να ζητείται ενιαίο κέντρο πολιτικών αποφάσεων αλλά ξέχωρα κέντρα σε επιμέρους επίπεδα. Το έχουμε ζήσει εμείς στην ΠΟΣΔΕΠ αλλά και στις δημοτικές εκλογές και δεν είναι ούτε χρήσιμο, ούτε προωθητικό. Τέλος είναι ανεπίτρεπτο είτε να εμφανίζεται διάσταση ανάμεσα στον ΣΥΝ και τον υπόλοιπο ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. για το γραφείο τύπου , το περιοδικό, τα οικονομικά) όταν η αντιπροσωπεία μας κατέθεσε συγκεκριμένες προωθητικές προτάσεις για όλα αυτά τα θέματα. Ομοίως είναι απαράδεκτη η αναφορά ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ που χρησιμοποιούν και μέλη του ΣΥΝ και μετατρέπει τις συνιστώσες σε «λοιπές αριστερές δυνάμεις.»

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγαλύτερος από τις συνιστώσες του. Είναι κρίμα να τον κατεβάζουμε στα μέτρα μιας εκάστης απλά και μόνο για να μπορέσουμε να τον διαχειριστούμε όπως εκ της εμπειρίας γνωρίζουμε. Χρειάζεται να φιλοδοξήσουμε να δημιουργήσουμε μια νέα γενιά που θα ανταποκριθεί στις ανάγκες του και τις ανάγκες της κοινωνίας.

ΠΗΓΗ:ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ Η ΑΥΓΗ